မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၄၆
၄ဝ။ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ႀကီး ေဆာင္ပုဒ္မ်ား
၁။ ေဟတုပစၥေယာ၊ အျမစ္မွျဖစ္၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၁) ေလာဘ, ေဒါသ, ေမာဟ၊ အေလာဘ, အေဒါသ, အေမာဟ၊ ဤဟိတ္ ၆-ပါး
ကေဟတုပစၥည္း၊ ယွဥ္ဘက္နာမ္ႏွင့္စိတၱဇ႐ုပ္, ပဋိသေႏၶကမၼဇ႐ုပ္က ပစၥယုပၸန္။
ပစၥည္းဆုိတာက အေၾကာင္းတရား၊ ပစၥယုပၸန္ဆုိတာက အက်ဳိးတရား၊
၂။ အာရမၼဏပစၥေယာ၊ အာ႐ုံျဖစ္၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၂) အာ႐ုံ ၆-ပါးက အာရမၼဏပစၥည္း၊ အာ႐ုံûပတဲ့ စိတ္နာမ္က ပစၥယုပၸန္။
၃။ အဓိပတိပစၥေယာ၊ အႀကီးအကဲျဖစ္၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၃) လြန္ကဲေသာ ဆႏၵ, ဝီရိယ, စိတ္, ပညာ၊ ဤေလးပါးတြင္ တစ္ပါးပါးက
အဓိပတိပစၥည္း။ ယွဥ္ဘက္နာမ္ႏွင့္စိတၱဇ႐ုပ္က ပစၥယုပၸန္။
(၄) အေလးûပခံရတဲ့အာ႐ုံက အာရမၼဏာဓိပတိပစၥည္း။ အေလးûပတဲ့ စိတ္နာမ္ကပစၥ
ယုပၸန္။
၄။ အနႏၲရပစၥေယာ၊ အျခားမဲ့ျဖစ္၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
၅။ သမနႏၲရပစၥေယာ၊ ေကာင္းစြာအျခားမဲ့ျဖစ္၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၅) ေ႐ွးေ႐ွး စိတ္နာမ္မ်ားက အနႏၲရ, သမနႏၲရ, နတၴိ, ဝိဂတပစၥည္း၊ေနာက္ေနာက္
စိတ္နာမ္မ်ားက ပစၥယုပၸန္။
၆။ သဟဇာတပစၥေယာ၊ ûပိင္တူျဖစ္၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
၇။ အညမညပစၥေယာ၊ အျပန္အလွန္ေက်းဇူးûပေသာတရား။
၈။ နိႆယပစၥေယာ၊ မွီရာျဖစ္၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၆) နာမ္တရားမ်ားအခ်င္းခ်င္း၊ မဟာဘုတ္ ၄-ပါးအခ်င္းခ်င္း၊ ပဋိသေႏၶစိတ္ႏွင့္ ဝတၴဳ
႐ုပ္အခ်င္းခ်င္း၊ သဟဇာတ, အည မည, နိႆယပစၥည္း, ပစၥယုပၸန္။
(၇) စိတ္နာမ္မ်ားက သဟဇာတ, နိႆယပစၥည္း၊ စိတၱဇ႐ုပ္, ပဋိသေႏၶကမၼဇ႐ုပ္က
ပစၥယုပၸန္၊
(၈) မဟာဘုတ္ ၄-ပါးက သဟဇာတ, နိႆယပစၥည္း၊ ဥပါဒါ႐ုပ္က ပစၥယုပၸန္။
(၉) မ်က္စိ, နား, ႏွာ, လွ်ာ, ကုိယ္ႏွင့္ဝတၴဳ႐ုပ္တုိ႔က နိႆယပစၥည္း၊ ျမင္တာ,ၾကားတာ,
နံတာ, စားတာ, ထိတာ, သိတာက ပစၥယုပၸန္။
၉။ ဥပနိႆယပစၥေယာ၊ အားႀကီးေသာ အေၾကာင္းျဖစ္၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၁ဝ) စြဲမွီရာ ေ႐ွးကာလစိတ္နာမ္မ်ားက ပကတူပနိႆယပစၥည္း၊ စြဲမွီ၍ျဖစ္ေသာ ေနာက္
ကာလစိတ္နာမ္မ်ားက ပစၥယုပၸန္။
မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၄၇
(၁၁) ဥတု, ေဘာဇဥ္ပုဂၢိဳလ္, ေနရာစသည္က ပကတူပနိ ႆယပစၥည္း၊ ¤င္းတုိ႔ကုိစြဲမွီ၍
ျဖစ္ေသာ စိတ္နာမ္မ်ားက ပစၥယုပၸန္၊ (အာရမၼဏူပနိႆယ, အနႏၲ႐ူပနိႆယ
တုိ႔မွာ နံပါတ္ (၄-၅) အပုိဒ္တုိ႔ႏွင့္တူၿပီ။)
၁ဝ။ ပုေရဇာတပစၥေယာ၊ ေ႐ွးဦးစြာ ျဖစ္ႏွင့္၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၁၂) မ်က္စိစေသာမွီရာ႐ုပ္-၆-ပါးက ဝတၴဳပုေရဇာတ ပစၥည္း။ ျမင္မႈစေသာ ႐ုပ္နာမ္-၆
-ပါးက ပစၥယုပၸန္။
(၁၃) အဆင္းစေသာ အာ႐ုံ ၅-ပါးက အာရမၼဏပုေရဇာတပစၥည္း၊ ျမင္မႈစေသာ
႐ုပ္နာမ္-၅-ပါးက ပစၥယုပၸန္။
၁၁။ ပစၧာဇာတပစၥေယာ၊ ေနာက္မွျဖစ္၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၁၄) ေနာက္မွ ျဖစ္ေပၚလာေသာ စိတ္နာမ္မ်ားက သဟဇာတပစၥည္း။ ေ႐ွးကျဖစ္ႏွင့္
ေသာ တစ္ကုိယ္လုံး႐ုပ္က ပစၥယုပၸန္။
၁၂။ အာေသဝနပစၥေယာ၊ အထုံပါေစ၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၁၅) ေ႐ွးေ႐ွးေဇာက အာေသဝနပစၥည္း။ ဖုိလ္မွတပါး ေနာက္ေနာက္ေဇာက ပစၥ
ယုပၸန္။
၁၃။ ကမၼပစၥေယာ၊ ûပမႈျဖစ္၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၁၆) ေစတနာက ကမၼပစၥည္း၊ ယွဥ္ဘက္နာမ္ႏွင့္ စိတၱဇပဋိသေႏၶကမၼဇ႐ုပ္က
ပစၥယုပၸန္။
(၁၇) ကုသုိလ္, အကုသုိလ္ေစတနာက နာနကၡဏိက ကမၼပစၥည္း၊ အက်ဳိးဝိပါက္က
ပစၥယုပၸန္။
၁၄။ ဝိပါကပစၥေယာ၊ အက်ဳိးျဖစ္၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၁၈) ဝိပါက္စိတ္နာမ္က ဝိပါကပစၥည္း၊ ယွဥ္ဘက္နာမ္ႏွင့္ စိတၱဇ႐ုပ္, ပဋိသေႏၶ
ကမၼဇ႐ုပ္က ပစၥယုပၸန္။
၁၅။ အာဟာရပစၥေယာ၊ အားသစ္ေပး၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၁၉) ၾသဇာ႐ုပ္က အာဟာရပစၥည္း၊ တစ္ကုိယ္လုံး႐ုပ္က ပစၥယုပၸန္။
(၂ဝ) ဖႆ, ေစတနာ, ဝိညာဥ္က အာဟာရပစၥည္း၊ ယွဥ္ဘက္နာမ္ႏွင့္စိတၱဇ႐ုပ္,
ပဋိသေႏၶကမၼဇ႐ုပ္က ပစၥယုပၸန္။
၁၆။ ဣႁႏၵိယပစၥေယာ၊ အုပ္စုိး၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၂၁) မ်က္စိ, နား, ႏွာ, လွ်ာ, ကုိယ္၊ ဤကုိယ္ငါးပါးက ဣႁႏၵိယပစၥည္း၊ ျမင္မႈစ
ေသာ စိတ္နာမ္ငါးပါးက ပစၥယုပၸန္။
(၂၂) ဇီဝိတေခၚ အသက္႐ုပ္က ဣႁႏၵိယပစၥည္း၊ တြဲဘက္ကမၼဇ႐ုပ္က ပစၥယုပၸန္။
မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၄၈
(၂၃) ဇီဝိတေခၚ အသက္နာမ္ႏွင့္စိတ္, ေဝဒနာ, သဒၶါ, ဝီရိယ, သတိ, သမာဓိ,
ပညာ, ဤ႐ွစ္ပါးက ဣႁႏၵိယပစၥည္း၊ ယွဥ္ဘက္နာမ္ႏွင့္ စိတၱဇ႐ုပ္, ပဋိသေႏၶ
ကမၼဇ ႐ုပ္က ပစၥယုပၸန္။
၁၇။ စ်ာနပစၥေယာ၊ ႐ႈ၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၂၄) ဝိတက္, ဝိစာရ, ပီတိ, သုခ, ဧကဂၢတာ၊ ဤစ်ာနင္ငါးပါးက စ်ာနပစၥည္း။
ယွဥ္ဘက္နာမ္ႏွင့္ စိတၱဇ႐ုပ္, ပဋိသေႏၶ ကမၼဇ႐ုပ္က ပစၥယုပၸန္။
၁၈။ မဂၢပစၥေယာ၊ ေရာက္ေစ၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၂၅) မိစၧာဒိ႒ိ, သမၼဒိ႒ိစေသာ မဂၢင္တရားကုိယ္ ၉-ပါးက မဂၢပစၥည္း။ ယွဥ္ဘက္
နာမ္ႏွင့္ စိတၱဇ႐ုပ္, ပဋိသေႏၶကမၼဇ႐ုပ္က ပစၥယုပၸန္။
၁၉။ သမၸယုတၱပစၥေယာ၊ ယွဥ္၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၂၆) စိတ္ေစတသိက္ အခ်င္းခ်င္း သမၸယုတၱပစၥည္း၊ ပစၥယုပၸန္။
၂ဝ။ ဝိပၸယုတၱပစၥေယာ၊ မယွဥ္ပဲေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၂၇) စိတ္နာမ္မ်ားက ဝိပၸယုတၱပစၥည္း၊ စိတၱဇ႐ုပ္, ပဋိသေႏၶကမၼဇ႐ုပ္က ပစၥယုပၸန္။
(၂၈) ပုေရဇာတဝိပၸယုတ္မွာ ဝတၴဳပုေရဇာတႏွင့္တူၿပီ၊ ပစၧာဇာတဝိပၸယုတ္မွာ ပစၧာ
ဇာတႏွင့္တူၿပီ။
၂၁။ အတၴိပစၥေယာ၊ ႐ွိဆဲျဖစ္၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား၊
၂၂။ နတၴိပစၥေယာ၊ မ႐ွိမူ၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား၊
၂၃။ ဝိဂတပစၥေယာ၊ ခ်ဳပ္ကင္း၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား၊
၂၄။ အဝိဂတပစၥေယာ၊ မခ်ဳပ္ကင္းမူ၍ ေက်းဇူးûပေသာတရား။
(၂၉) အတၴိ, အဝိဂတတုိ႔မွာ သဟဇာတ, ပုေရဇာတ ပစၧာဇာတ, ႐ုပ္အာဟာရ ႐ုပ္
ဇီဝိတိႁႏၵိယတုိ႔ႏွင့္ တူၿပီ။
(၃ဝ) နတၴိ, ဝိဂတတုိ႔မွာ အနႏၲရႏွင့္တူၿပီ။
(၁၃၂၁-ခု ဝါတြင္းသုံးလပတ္လုံးေဟာသည္။ အခ်ဳိ႕ေဆာင္ပုဒ္၌ သုတနည္းသူတုိ႔ သိလြယ္, မွတ္လြယ္႐ုံမွ် ျပထား
သည္။ အတိအက် အျပည့္အစုံကားမဟုတ္)။
ၾသကာသမူမွန္ ကန္ေတာ့ခန္း
ၾသကာသ, ၾသကာသ, ၾသကာသ ကာယကံ, ဝစီကံ, မေနာကံတည္းဟူေသာ အျပစ္ခပ္သိမ္း ပေပ်ာက္ၿငိမ္း၍
အသက္႐ွည္စြာ အနာမဲ့ေရး ရန္ေဘးကင္းေၾကာင္း ေကာင္းမႈမဂ္လာ ျဖစ္ပါေစျခင္းအက်ဳိးငွာ ဘုရားရတနာ, တရားရတနာ,
သံဃာရတနာတည္းဟူေသာ ရတနာျမတ္သုံးပါး၊ (ဆရာသမား)တုိ႔ကုိ အ႐ုိအေသ လက္အုပ္မုိး၍၊ ႐ွိခုိးပူေဇာ္ ဖူးေျမာ္မာန္
ေလွ်ာ့ ကန္ေတာ့ပါ၏ (အ႐ွင္ဘုရား)။
(ဆုေပးမည့္ ပုဂၢိဳလ္႐ွိလွ်င္ ဤတြင္ရပ္ပါ)
မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၄၉
ဆုေပးမည့္ ပုဂၢိဳလ္မ႐ွိလွ်င္ ေအာက္ပါဆုေတာင္းကုိ
ဆက္ေတာင္းပါ
ကန္ေတာ့ရေသာ ဤေကာင္းမႈကံ ေစတနာတုိ႔ေၾကာင့္ အပါယ္ ၄-ပါး, ကပ္ ၃-ပါး, ရပ္ျပစ္ ၈-ပါး, ရန္သူမ်ဳိး ၅-
ပါး, ဝိပတၱိတရား ၄-ပါး, ဗ်သနတရား ၅-ပါး, အနာမ်ဳိး ၉၆-ပါး, မိစၧာဒိ႒ိ ၆၂-ပါးတုိ႔မွ အခါခပ္သိမ္း ကင္းလြတ္ၿငိမ္းသည္
သာျဖစ္၍ မဂ္တရား, ဖုိလ္တရား, နိဗၺာန္တရားေတာ္ျမတ္ကုိ လ်င္ျမန္စြာ ရလုိပါ၏ (အ႐ွင္ဘုရား)။
မွတ္ခ်က္။ ။ ဤကန္ေတာ့ခန္း၌ (ဆရာသမား) ဟူေသာ ဤစကားမွာ ဆရာသမားတုိ႔ကုိ ကန္ေတာ့ေသာအခါ၌ ထည့္ဆုိရန္
ျဖစ္သည္၊ မိခင္, ဖခင္စသည္တုိ႔ကုိ ကန္ေတာ့ေသာ အခါမ်ား၌မူကား မိခင္ ဖခင္၊ အဘုိး, အဘြား၊ ဦးႀကီး, အရီး၊ အေဒၚ
စသည္ျဖင့္ ဆုိင္ရာ, ဆုိင္ရာတုိ႔ကုိ လဲလွယ္၍ ထည့္သြင္း၍ ဆုိရမည္။
(အ႐ွင္ဘုရား) ဟူေသာ စကားမွာလည္း ရတနာသုံးပါး ရဟန္းသံဃာတုိ႔ကုိ ကန္ေတာ့ေသာ အခါ၌သာ ဆုိရန္ျဖစ္
သည္။
၁။ ဝိသုဒၶိမဂ္-ျမန္မာျပန္
(က) မဟာစည္ဆရာေတာ္
မဟာစည္ေခၚ, ဆရာေတာ္, ထြန္းေပၚထင္႐ွားသည္။
သတိပ႒ာန္, က်င့္လမ္းမွန္, ထုတ္ျပန္ေဟာၾကားသည္။
က်မ္းေပါင္းမ်ားစြာ, စီရင္ကာ, သာသနာûပေနသည္။
ဆ႒သဂၤါ, တင္စဥ္မွာ, ၾသသာဝန္ေဆာင္သည္။
ပါဠိေမးကာ, ႒ကထာ, ဋီကာစီစစ္သည္။
အ႐ွင္ေသာဘန, ပ႑ိတ, အဂၢမဟာေထရ္။
ဝိသုဒ္ျမန္မာ, က်မ္းေ႐ႊစာ, ေခ်ာစြာေရးခဲ့သည္။
တစ္ေထာင့္သုံးရာ, သုံးေျခာက္မွာ, ပ-ဝါကြယ္တိတိ။
ေဘးရန္ကင္းကြာ, ဤက်မ္းစာ, ေကာင္းစြာၿပီးေျမာက္သည္
ထုိနည္းတူစြာ, မ်ားသတၱာ, ေဘးကြာရန္ကင္းၾကပါေစ။
အျပစ္ကင္းပ, ႀကံသမွ်, ျပည့္ဝေအာင္ျမင္ၾကပါေစ။
ေမတၱာ, က႐ုဏာ, မုဒိတာ, ပြားကာခ်မ္းသာၾကပါေစ။
ထူးသူေတြမွာ, ဤက်မ္းစာ, ဖတ္ကာနားလည္ၾကပါေစ။
နားလည္ၿပီးျပန္, က်င့္လမ္းမွန္, က်င့္ႀကံေပါက္ေရာက္ၾကပါေစ။
မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္, ခ်မ္းသာမွန္, အျမန္သိျမင္ၾကပါေစ။
သုိ႔ႏွင့္ျမတ္စြာ, သာသနာ, ေရာင္ေနဝါသုိ႔ထြန္းေစေသာ္။
(ခ) က်မ္းဦးစကား
၁။ ဘုရားတရား, သံဃာအား, ညြတ္တြား႐ွိဦးတင္။
၂။ ထုိခုိက္ျဖစ္လတ္, ႐ုပ္နာမ္ဓာတ္, ႐ႈမွတ္သိျမင္လွ်င္။
၃။ ဝိသုဒ္မဂၢါ, ျမတ္က်မ္းစာ, ျမန္မာျပန္စီရင္။
၄။ က်ဳိက္ထုိဆရာ, ûပခဲ့ပါ, ျမန္မာဝိသုဒ္က်မ္း။
၅။ ျမန္စာတတ္က, ၾကည့္ခြင့္ရ, ေကာင္းစြထုိသည့္က်မ္း။
၆။ သုိ႔ေသာ္နိသွ်, အတုိင္းျပ, ဝါက်မေျဖာင့္တန္း။
၇။ နိသွ်ေဆာင္နက္, ေရာေထြးယွက္, သိခက္မူရင္းက်မ္း။
၈။ ပါဠိမတတ္, ယင္းက်မ္းဖတ္, ခက္လတ္အခန္းခန္း။
၉။ ထုိက်မ္း႐ႈသူ, အမ်ားလူ, ညည္းၫူမ႐ႊင္လန္း။
၁ဝ။ ထုိ႔ေၾကာင့္လြယ္စြာ, သိစိမ့္ငွါ, ျမန္မာျပန္သစ္က်မ္း။
၁၁။ မူရင္းတိက်, ဋီလည္းျပ, ႐ွင္းစြ, မေရာျ>ြပမ္း။
၁၂။ ေရးစီရင္လတ္, လူတုိင္းဖတ္, စိတ္ဓာတ္ၾကည္႐ႊင္လန္း။
၁၃။ သေဘာÓဏ္ေပါက္, လမ္းမွန္ေလွ်ာက္, ဆုိက္ေရာက္, နိဗၺာန္နန္း။
မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၅ဝ
၂။ အနတၱလကၡဏသုတ္တရားေတာ္
ေဆာင္ပုဒ္မ်ား
၁။ ႐ူပံဤ႐ုပ္, ေရျမႇဳတ္သ႑ာန္, အနိစၥပဲ မၿမဲအမွန္။
ျဖစ္ပ်က္မစဲ, ဆင္းရဲပူပန္, အနတၱ မွတ္ၾကဧဝကန္။
၂။ ေဝဒနာစက္, ေရပြက္သ႑ာန္, အနိစၥပဲ မၿမဲအမွန္။
ျဖစ္ပ်က္မစဲ, ဆင္းရဲပူပန္, အနတၱ မွတ္ၾကဧဝကန္။
၃။ သညာအမွတ္, တံလွပ္ပုံဟန္, အနိစၥပဲ မၿမဲအမွန္။
ျဖစ္ပ်က္မစဲ, ဆင္းရဲပူပန္, အနတၱ မွတ္ၾကဧဝကန္။
၄။ ငွက္ေပ်ာတူစြာ, သခၤါရကၡန္, အနိစၥပဲ မၿမဲအမွန္။
ျဖစ္ပ်က္မစဲ, ဆင္းရဲပူပန္, အနတၱ မွတ္ၾကဧဝကန္။
၅။ ဘဝင္ဆင္ျခင္, ျမင္ၿပီးလွ်င္, ထုိ႔ျပင္လက္ခံတုံ။
၆။ စုံစမ္းဆုံးျဖတ္, ေဇာစိတ္-သတ္, ၂-ရပ္တဒါ႐ုံ။
၇။ အဆင္းျမင္လွ်င္, ျဖစ္႐ုိးပင္, စိတ္စဥ္မွတ္ပါကုန္။
၈။ ဆင္ျခင္ၿပီးခါ, ေဇာတဒါ, ႀကံရာစိတ္ျဖစ္ပုံ။
၉။ ၾကား, နံ, စား, ထိ, ျမင္တူ၏, မွတ္ဘိစိတ္ျဖစ္ပုံ။
၁ဝ။ ျမင္လွ်င္ျမင္ျခင္း, လက္ငင္းမွတ္လွ်င္၊
ျမင္႐ုံတြင္ပဲ, ျပတ္စဲစိတ္စဥ္၊
႐ုပ္နာမ္ကြဲလွ်က္, ျဖစ္ပ်က္သိျမင္၊
အနိစၥ, ဒုကၡသေဘာထင္။
၁၁။ မ်က္လွည့္အလား, သိမွားဝိညာဏ္၊
အနိစၥပဲ, မၿမဲအမွန္၊
ျဖစ္ပ်က္မစဲ, ဆင္းရဲပူပန္၊
အနတၱ, မွတ္ၾကဧဝကန္၊
၁၃။ ခ်မ္းသာဆင္းရဲ, ႐ႈၿမဲတူညီ၊
ေၾကာင့္ၾကမûပ, မွတ္႐ႈလြယ္သည္၊
သခၤါ႐ု, ညီမႈ ဂုဏ္သုံးမည္။
၁၄။ ၾကာ႐ွည္စြာလဲ, တည္ၿမဲသူတည္။
ၾကာေလသာ၍, သိမ္ေမြ႕ေလသည္။
အာ႐ုံတစ္ျခား, ျပန္႔သြားကင္းသည္။
သခၤါ႐ု, ထူးမႈ ဂုဏ္သုံးမည္။
မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၅၁
၃။ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ႀကီး
ဓမၼေဒသနာ ေဆာင္ပုဒ္မ်ား
နိဒါန္းေဆာင္ပုဒ္
ပရိယတ္ ပဋိပတ္, ႏွစ္ရပ္စုံညီ၊
မဟာစည္နည္း, သိပ္သည္းခုိင္တည္။
သတိပ႒ာန္နည္းက်, ညႊန္ျပက်မ္းညီ။
ပညာ႐ွိ, ကဝိလက္ခံသည္။
၁။ သေခ်ၤေလးရပ္, သိန္းကပ္ၾကာ႐ွည္၊
သတၱဝါမ်ား, စီးပြားေမွ်ာ္ရည္။
ûပႏုိင္ခဲစြာ့, ûပရေလၿပီ၊
အလြန္သနားတဲ့, ဘုရား႐ွိခုိးသည္။
၂။ သတၱဝါမ်ား, သနားသလုိပင္၊
ေဥယ်တရား, သိသြားÓဏ္ျမင္။
က႐ုဏာပန္း, Óဏ္စြမ္းမွီယွဥ္၊
ဘိဓမၼ, သုံးလလုံးလုံးပင္။
၃။ ထီးတခြန္လဲ, လြန္ကဲထူးလွ်င္၊
အတိဆတၱ, ဓဇေခၚတြင္။
တရားေတာ္လဲ, လြန္ကဲထူးလွ်င္၊
အဘိဓမၼ, ေခၚရနည္းတူပင္။
မူလ ပုဗၺ, အရိယ သုံးဝမဂၢင္ျမတ္၊
ျဖစ္ပြားေစလွ်င္, ထုိမဂၢင္ ေျပးဝင္နိဗၺာန္ဓာတ္။
၄။ ''သစၥာမျမင္, မဂၢင္မပါ၊
ေလ့က်င့္ကာျဖင့္, ခ်မ္းသာၿမဲမည္။
ယုံၾကည္စြဲမွတ္, ယူဆလတ္-သီလဗၺတပင္။''
၅။ ''မဂၢင္႐ွစ္ျဖာ, မ႐ွိရာ, ကိေလသာၿငိမ္းသူမ႐ွိေခ်။
''မဂၢင္႐ွစ္ျဖာ, ႐ွိရာမွာ, ကိေလသာၿငိမ္းသူ႐ွိႏုိင္ေပ။
၆။ မ်က္စိမွီယင္း, အဆင္းျမင္သည္၊
ျုမင္သိ႐ုံမွ်, ကိစၥ႐ွိသည္။
အဆင္းဆီေ႐ွး႐ႈ, သူûပေနသည္၊
ျမင္သိ၌, သိထုိက္ ဤသုံးမည္။
၇။ ဘဝင္ဆင္ျခင္, ျမင္ၿပီးလွ်င္၊ ထုိျပင္, လက္ခံတုံ။
စုံစမ္းဆုံးျဖတ္, ေဇာစိတ္သတ္, ႏွစ္ရပ္တဒါ႐ုံ၊
အဆင္းျမင္လွ်င္, ျဖစ္႐ုိးပင္, စိတ္စဥ္မွတ္ပါကုန္။
ဆင္ျခင္ၿပီးခါ, ေဇာတဒါ, ႀကံရာစိတ္ျဖစ္ပုံ၊
ထင္ဆဲဆင္းဓာတ္, ျမင္လတ္ဦးစြာ, ျမင္ၿပီးတရား
စဥ္းစားျပန္ရာ, သႏၲန္ျဒပ္, ပညတ္ေပၚလာ၊
မည္နာမ, သိရ ေနာက္ဆုံးမွာ။
၈။ ဘဝင္ ဆင္ျခင္, ျမင္သိလွ်င္, ထုိ႔ျပင္လက္ခံတုံ၊
ဘဝင္ ဆင္ျခင္, ၾကားသိလွ်င္, ထုိ႔ျပင္လက္ခံတုံ၊
ဘဝင္ ဆင္ျခင္, နံသိလွ်င္, ထုိ႔ျပင္လက္ခံတုံ၊
မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၅၂
ဘဝင္ ဆင္ျခင္, စားသိလွ်င္, ထုိ႔ျပင္လက္ခံတုံ၊
ဘဝင္ ဆင္ျခင္, ေတြ႕သိလွ်င္, ထုိ႔ျပင္လက္ခံတုံ၊
စုံစမ္းဆုံးျဖတ္, ေဇာစိတ္သတ္, ႏွစ္ရပ္တဒါ႐ုံ၊
၉။ (က) ျမင္သိစိတ္စဥ္, ျဖစ္႐ုိးပင္, စိတ္စဥ္မွတ္ပါကုန္
(ခ) ၾကားသိစိတ္စဥ္, ျဖစ္႐ုိးပင္, စိတ္စဥ္မွတ္ပါကုန္
(ဂ) နံသိစိတ္စဥ္, ျဖစ္႐ုိးပင္, စိတ္စဥ္မွတ္ပါကုန္
(ဃ) စားသိစိတ္စဥ္, ျဖစ္႐ုိးပင္, စိတ္စဥ္မွတ္ပါကုန္
(င) ေတြ႕သိစိတ္စဥ္, ျဖစ္႐ုိးပင္, စိတ္စဥ္မွတ္ပါကုန္
၁ဝ။ ''ထင္ဆဲစဥ္းစား, ျမင္ၾကားစစြာ''
''တရပ္ျမင္ျငား, စဥ္းစားျပန္ရာ''
''ဆင္ျခင္ၿပီးကာ, ေဇာတဒါ, သိလာစိတ္ျဖစ္ပုံ။
၁၁။ ဘဝင္ဆင္ျခင္, ျမင္ၿပီးလွ်င္၊ ထုိျပင္, လက္ခံတုံ။
စုံစမ္းဆုံးျဖတ္, ေဇာစိတ္သတ္, ႏွစ္ရပ္တဒါ႐ုံ၊
အဆင္းျမင္လွ်င္, ျဖစ္႐ုိးပင္, စိတ္စဥ္မွတ္ပါကုန္။
ဆင္ျခင္ၿပီးခါ, ေဇာတဒါ, ႀကံရာစိတ္ျဖစ္ပုံ၊
ထင္ဆဲဆင္းဓာတ္, ျမင္လတ္ဦးစြာ, ျမင္ၿပီးတရား
စဥ္းစားျပန္ရာ, သႏၲန္ျဒပ္, ပညတ္ေပၚလာ၊
မည္နာမ, သိရ ေနာက္ဆုံးမွာ။
၁၂။ ဘဝင္ဆင္ျခင္, ၾကားၿပီးလွ်င္၊ ထုိျပင္, လက္ခံတုံ။
ဘဝင္ဆင္ျခင္, နံၿပီးလွ်င္၊ ထုိျပင္, လက္ခံတုံ။
ဘဝင္ဆင္ျခင္, စားၿပီးလွ်င္၊ ထုိျပင္, လက္ခံတုံ။
ဘဝင္ဆင္ျခင္, ေတြ႕ၿပီးလွ်င္၊ ထုိျပင္, လက္ခံတုံ။
စုံစမ္းဆုံးျဖတ္, ေဇာစိတ္သတ္, ႏွစ္ရပ္တဒါ႐ုံ၊
ၾကား, နံ, စား, သိ, ျမင္တူ၏, မွတ္သိစိတ္ျဖစ္ပုံ။
ဆင္ျခင္ၿပီးခါ, ေဇာတဒါ, ႀကံရာစိတ္ျဖစ္ပုံ။
၁၃။ ျမင္လွ်င္ျမင္ျခင္း, လက္ငင္းမွတ္လွ်င္၊
ျမင္႐ုံတြင္ပဲ, ျပတ္စဲစိတ္စဥ္၊
႐ုပ္နာမ္ကြဲလွ်က္, ျဖစ္ပ်က္သိျမင္၊
အနိစၥ, ဒုကၡသေဘာထင္။
႐ူပကၡႏၶာ-႐ုပ္အစု
(၁) ပ, အာ, ေတ, ဝါ, ႐ုပ္ေလးျဖာ, မွတ္ပါမဟာဘုတ္။
(၂) မ်က္စိ, နား, ႏွာ, ကုိယ္, လွ်ာ, ငါးျဖာအၾကည္ ႐ုပ္။
(၃) ဆင္း, သံ, နံ႔မွာ အရသာ ေတြ႕တာအာ႐ုံ႐ုပ္။
(၄) အေတြ႕ဆုိတာ ပ,ေတ,ဝါ, သုံးျဖာမဟာဘုတ္။
(၅) ဖုိမျဖစ္ေစ-႐ုပ္ႏွစ္ေထြ, မွတ္ေလဘာဝ႐ုပ္။
(၆) အသက္-အာဟာရ ဟဒယ, သုံးဝသီးျခား႐ုပ္။
(၇) ဘုတ္ေလး ၾကည္ငါး, အာ႐ုံငါး ႏွစ္ပါးဘာဝ႐ုပ္။
(၈) သီးျခားသုံးပါး, ဆယ့္႐ွစ္ပါး သဘာဝ႐ုပ္မည္။
(၉) သဘာဝ႐ုပ္ဓာတ္ ပရမတ္ ဝိပႆ္႐ႈရမည္။
(၁ဝ) ၾ<ြကင္း႐ုပ္ဆယ္ျဖာ ပညတ္သာ, ႐ႈစရာမလုိၿပီ။ (၁၁) အာကာသဓာတ္ ႏွစ္ဝိညတ္, ေပါ့လတ္ႏုခံသည္။ (၁၂) ျဖစ္ပြားရင့္လတ္, ေသပ်က္မွတ္, ပညတ္႐ုပ္ဆယ္မည္။ (၁၃) ဆင္း နံ႔ ရသာ, ဘုတ္ေလးျဖာ ၾသဇာ႒ကလာပ္။ မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၅၃ (၁၄) အသက္ႏွင့္တကြ-ထုိအ႒-နဝ႐ုပ္ကလာပ္။ (၁၅) အၾကည္ဘာဝ, ဟဒယ, ဒသ႐ုပ္ကလာပ္။ (၁၆) အသံႏွင့္တကြ, ထုိအ႒-နဝ႐ုပ္ကလာပ္။ (၁၇) ထုိ႐ွစ္ကုိးမွာ, ဝိညတ္ပါ, ကုိးျဖာဆယ္ကလာပ္။ (၁၈) ေပါ့ ႏု ခံ ပါ, ပါဝင္ရာ, ဆယ့္တစ္ျဖာ-စသည္မွတ္။ (၁၉) ''ကမၼဇကိုး, စိတ္ေျခာက္မ်ဳိးႏွင့္, ေလးမ်ဳိးဥတု, ႏွစ္ခုအာဟာ, ေပါင္းယူရာ, ကလာပ္ႏွစ္ဆယ့္တစ္, ဝိညတ္ဆုိင္ရာ, ကလာပ္မွာ, စိတ္သာျဖစ္ေၾကာင္းမွတ္, ေပါ့ ႏု ခံ သာ, ဝိညတ္ပါ, ၾ<ြကင္းမွာမ႐ွိပါ, ဂဗၻေသယ်ာ, သေႏၶမွာ, ကာ, ဘာဝတ္သုံးမည္, သံေသၾသပ ပတ္, ျပည့္စုံလတ္ ကလာပ္ခုႏွစ္မည္။'' ၄။ ဘာရသုတၱန္ တရားေတာ္ႀကီး ေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၁။ ငါ ငါ့ဥစၥာ, စြဲႏုိင္တာ, ဥပါဒါနကၡန္။ ႐ုပ္ ေဝ သညာ, သခၤါရာ, ဝိညာဤငါးတန္။ ၂။ ထင္လြဲသာယာ, စြဲလမ္းတာ, ႏွစ္ျဖာ ဥပါဒန္။ ႐ုပ္ ေဝ သညာ, သခၤါရာ, ဝိညာဤငါးတန္။ ၃။ စ်ာန္ရလႉေလ, အက်ဳိးေတြ, ကုေဋတစ္သိန္းဆုိ။ ေသာတာေလာင္းပင္, လႉေလလွ်င္, မ်ားျဖင့္ အသေခ်ၤဆုိ။ ေနာက္ကုိးပါးဝယ္, က်ဳိးမ်ားတယ္, ေျပာဖြယ္မ႐ွိဆုိ။ ၄။ မာနႀကီးက မ်ဳိးညံ့ရ, ႏွိမ့္ခ် မ်ဳိးျမတ္သည္။ ၅။ ကာမတဏွာ, ေကာင္းႏုိးရာ, သာယာႏွစ္သက္မႈ။ ၆။ ဝိဘဝမွာ, ဥေစၧဒါ, ထင္ကာႏွစ္သက္မႈ။ ၇။ ႐ုပ္နာမ္အစု, ငါေကာင္ဟု, ထင္မႈမ႐ွိပါ။ ၈။ ဘုရားတရား, သံဃာအား, ယုံမွားမ႐ွိပါ။ ၉။ ဝန္ထုတ္ကုိ, ခံယူတယ္ဆုိတာ, ဘယ္ဟာလဲ? ႏွစ္သက္လုိခ်င္တဲ့ တဏွာပဲ။ ၁ဝ။ ဝန္ထုတ္ကုိ ပစ္ခ်တယ္ဆုိတာ ဘယ္ဟာလဲ? ႏွစ္သက္လုိခ်င္တဲ့ တဏွာကုိပယ္တာပဲ။ ၁၁။ ဝန္ထုတ္ဆုိတဲ့, ဥပါဒါနကၡႏၶာ, ငါးပါးကဒုကၡသစၥာ။ ၁၂။ ဝန္ထုတ္ကုိ ခံယူတယ္ဆုိတဲ့, တဏွာက သမုဒယသစၥာ။ ၁၃။ ဝန္ထုတ္ကုိ ပယ္ခ်တယ္ဆုိတဲ့, တဏွာခ်ဳပ္ၿငိမ္းတာက နိေရာဓသစၥာ။ ၁၄။ တဏွာခ်ဳပ္ၿငိမ္းေၾကာင္း အက်င့္ျဖစ္တဲ့ ဝိပႆနာႏွင့္ မဂ္ေလးပါးက မဂၢသစၥာ။ ၁၅။ ဝန္ထုတ္ဆုိတာ, ငါးခႏၶာ, လြန္စြာေလးလွသည္။ ၁၆။ ဝန္ထမ္းေခၚလတ္, ပုဂၢိဳလ္မွတ္, ပညတ္သာျဖစ္သည္။ မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၅၄ ၁၇။ ဝန္ကုိယူက, ဆင္းရဲစြ, ပယ္ခ်ခ်မ္းသာသည္။ ၁၈။ ျမစ္ရင္းပါဖ်က္, တပ္မက္ပယ္လွ်င္, ဆာေလာင္ေတာင္းတ, လုံးဝကင္းစင္။ ၁၉။ ဝန္ေဟာင္းစြန္႔ပစ္, ဝန္သစ္မတင္, ပူခပ္သိမ္း ေအးၿငိမ္း နိဗၺာန္ဝင္။ ေလးလံတဲ့ ဝန္ထုတ္ဝန္ပုိးဆုိတာ ဘယ္ဟာလဲ? ငါ ငါ့ဥစၥာလုိ႔ ထင္ရတဲ့ ခႏၶာငါးပါးတရားပဲ။ ဝန္ထမ္းသမားဆုိတာ ဘယ္သူလဲ? ခႏၶာငါးပါး႐ွိေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ပဲ။ ဝန္ထုတ္ကုိ ခံယူတယ္ဆုိတာ ဘယ္သူလဲ? ႏွစ္သက္လုိခ်င္တဲ့ တဏွာပဲ။ ဝန္ထုတ္ကုိပစ္ခ်တယ္ဆုိတာ ဘယ္ဟာလဲ? ႏွစ္သက္လုိခ်င္တဲ့ တဏွာကုိပယ္တာပဲ။ ဝန္ထုတ္ဆုိတာ ငါးခႏၶာ, လြန္စြာေလးလွသည္။ ဝန္ထမ္းေခၚလတ္, ပုဂၢိဳလ္မွတ္, ပညတ္သာျဖစ္သည္။ ဝန္ကုိယူက, ဆင္းရဲစြ, ပယ္ခ်ခ်မ္းသာသည္။ ျမစ္ရင္းပါဖ်က္, တပ္မက္ပယ္လွ်င္၊ ဆာေလာင္ ေတာင္းတ, လုံးဝကင္းစင္။ ဝန္ေဟာင္းစြန္႔ပစ္, ဝန္သစ္မတင္၊ ပူခပ္သိမ္း ေအးၿငိမ္း နိဗၺာန္ဝင္။ ၅။ စူဠေဝဒလႅသုတ္ တရားေတာ္ ေဆာင္ပုဒ္မ်ား ကာမတဏွာ ေကာင္းႏုိးရာ ထင္ကာႏွစ္သက္မႈ။ ဘဝတဏွာ သႆတာ ထင္ကာႏွစ္သက္မႈ။ ဝိဘဝမွာ ဥေစၧဒါ ထင္ကာႏွစ္သက္မႈ။ သကၠာယျဖစ္ရန္ အေၾကာင္းမွန္ သုံးတန္တဏွာစု။ တဏွာခ်ဳပ္က သကၠာယ ဒုကၡအၿငိမ္းမွန္။ မူလ ပုဗၺ, အရိယ, သုံးဝမဂၢင္ျမတ္။ ျဖစ္ပြားေစလွ်င္, ဤမဂၢင္, ေျပးဝင္နိဗၺာန္ဓာတ္။ ျဖစ္ျဖစ္သမွ် သခၤါရ ဒုကၡသစၥာတည္း။ သခၤါရတြင္ အေကာင္းထင္ ခင္မင္သမုတည္း။ ႐ုပ္နာမ္အားလုံး ျဖစ္ပ်က္သုံး ခ်ဳပ္ဆုံးနိဗၺာန္တည္း။ ဆင္းရဲၿငိမ္းရာ ဆုိက္ေရာက္တာ သစၥမဂၢင္တည္း။ ႀကံစည္စဥ္းစား ႏွစ္သိမ့္ပြား ေကာင္းစားခ်မ္းသာတည္း။ ႐ႈရာရာတြင္ စူးစုိက္ဝင္ ငါးအင္ပစ်ာန္မည္။ ႏွစ္သိမ့္ခ်မ္းသာ စူးစုိက္ကာ သုံးျဖာဒုစ်ာန္မည္။ ခ်မ္းသာမႈႏွင့္ စူးစုိက္လင့္ သုံးဆင့္စ်ာန္ေခၚသည္။ ဥေပကၡာႏွင့္ စူးစုိက္လင့္ ေလးဆင့္စ်ာန္ေခၚသည္။- စသည့္-တရားအႏွစ္ခ်ဳပ္ ေဆာင္ပုဒ္လကၤာမ်ားျဖင့္လည္း ေကာင္းမြန္လွေပ၏။ ဓမၼဒါယာဒသုတ္ တရားေတာ္ ေဆာင္ပုဒ္ ၁။ ဓမၼဒါယာ သုတ္ျမတ္မွာ ျမတ္စြာေဟာမိန္႔သည္။ ၂။ ငါ့တပည့္ေတြ တရားအေမြ ခံေစျခင္လွသည္။ ၃။ အာမိသေမြ ပစၥည္းေတြ ပယ္ေစျခင္လွသည္။ မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၅၅ ၄။ တရားအေမြ အစစ္ေပ ကုိးေထြေလာကုတ္ပါ။ ၅။ နိဗၺာန္ရည္ျငား, ကုသုိလ္မ်ား, တရားေမြတုပါ။ ၆။ စစ္တုႏွစ္ေထြ တရားေမြ ခံေစလုိလွသည္။ ၇။ အာမိသအေမြ အစစ္ေပ ေလးေထြပစၥည္းပါ။ ၈။ လူ, နတ္သုခ ရည္သန္က ဒါန သီလပါ။ ၉။ အာမိသေမြ အတုေတြ မွတ္ေလေမြညံ့သာ။ ၁ဝ။ ပစၥည္းေမြမွ် ခံယူက ဒုကၡမကင္းပါ။ ၁၁။ ထပ္တလဲလဲ, အုိမစဲ, ဆင္းရဲေနၾကမွာ။ ၁၂။ ထပ္တလဲလဲ, နာမစဲ, ဆင္းရဲေနၾကမွာ။ ၁၃။ ထပ္တလဲလဲ, ေသမစဲ, ဆင္းရဲေနၾကမွာ။ ၁၄။ ထပ္တလဲလဲ, ပါယ္ငရဲ, က်ၿမဲေနၾကမွာ။ ၁၅။ သင္တုိ႔ေနာင္ေရး, ငါေမွ်ာ္ေတြး, ဝန္ေလးသနားပါ။ ၁၆။ ထုိ႔ေၾကာင့္အမ်ား, တပည့္သား, ဘုရားေတာင္းပန္သည္။ ၁၇။ ငါ့တပည့္ေတြ တရားအေမြ ခံေစျခင္လွသည္။ ၁၈။ အာမိသေမြ ပစၥည္းေတြ ပယ္ေစျခင္လွသည္။ ပစၥည္းအေမြ ၁၉။ ပစၥည္းမွ်ပင္, ခံယူလွ်င္, လူ႐ွင္ဆုိၾကမွာ။ ၂ဝ။ ဘုရားသားေတြ, ပစၥည္းေမြ, ခံေန႐ုံမွ်သာ။ ၂၁။ ဆြမ္းဘုန္းၿပီးခါ, ဘုရားမွာ, မ်ားစြာဆြမ္းက်န္သည္။ ၂၂။ ရဟန္း ၂-ပါး, ဆာေလာင္မ်ား, ဘုရားထံေရာက္သည္။ ၂၃။ ဘုရားဆြမ္းက်န္, သုံးေဆာင္ရန္, ဖိတ္မန္ခြင့္ûပသည္။ ၂၄။ တစ္ပါးသာစား, က်န္တစ္ပါး, ပယ္႐ွားက်င့္သုံးသည္။ ၂၅။ ပယ္႐ွားသူသာ, က်ဳိးမ်ားမွာ, ျမတ္စြာခ်ီးၾကဴးသည္။ ၂၆။ ဤသုိ႔ျမတ္စြာ, ပုံေဆာင္ကာ, သာယာဆုံးမသည္။ ၂၇။ ဘုရားစကား, တုိ႔အမ်ား, ေလးစားက်င့္ထုိက္သည္။ ၂၈။ ေလးစားသူမွာ, ဆင္းရဲကြာ, ခ်မ္းသာရေပသည္။ ဝိေဝကသုံးပါး-အက်င့္ပ်က္ ၁။ ဆိတ္ၿငိမ္တရား, ျမတ္ဘုရား, ပြားမ်ားထာဝစဥ္၊ ၂။ တပည့္တုိ႔အား, ထုိတရား, မပြားလုိက္လွ်င္၊ ၃။ ပယ္ရန္ညႊန္ၾကား, တရားမ်ား, ပယ္႐ွားမûပလွ်င္၊ ၄။ ပစၥည္းမ်ားေရး, အေလးေပး, က်င့္ေရးေလ်ာ့ေပါ့လွ်င္၊ ၅။ ဆုတ္ရန္ေ႐ွ႕သြား, က်င့္ရန္ကား, ခ်ထားဝန္႐ွိလွ်င္၊ ၆။ ေထရ္ႀကီး, လတ္, ငယ္, ကဲ့ရဲ႕ဖြယ္, သုံးစြယ္ၿငိစြန္းသည္၊ ၇။ ဆိတ္ၿငိမ္တရား, တပည့္မ်ား, က်င့္ပြားေနက်လွ်င္ ၈။ ပယ္ရန္ညႊန္ၾကား, တရားမ်ား, ပယ္႐ွားၾကေလလွ်င္ ၉။ ပစၥည္းမ်ားရန္, မရည္သန္, က်င့္ရန္ မေလွ်ာ့လွ်င္၊ ၁ဝ။ ဆိတ္ၿငိမ္က်င့္ေရး, ေ႐ွ႕ေဆာင္ေပး, ဆုတ္ေရးပယ္႐ွားလွ်င္၊ ၁၁။ ေထရ္ႀကီး လတ္ ငယ္, ခ်ီးမြမ္းဖြယ္,သုံးသြယ္ျပည့္စုံသည္။ မဒတရား ၂၇-ပါး ၁။ မ်ဳိးႏြယ္နာကင္း, ပ်ဳိႏုျခင္း, လြန္မင္းသက္႐ွည္စြာ၊စြဲမွီûပလ်င္း, မာန္ယစ္ျခင္း, မယြင္းျဖစ္ တတ္ပါ၊ မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၅၆ ၂။ လာဘ္သကၠာရ, ေလးûပၾက, ျဖစ္ရေ႐ွ႕ေဆာင္ပါ၊စြဲမွီûပလ်င္း, မာန္ယစ္ျခင္း, မယြင္းျဖစ္ တတ္ပါ၊ ၃။ ေျ>ြခရံေဘာဂ, ႐ုပ္ဆင္းလွ, သုတ ပဋိဘာ၊စြဲမွီûပလ်င္း, မာန္ယစ္ျခင္း, မယြင္းျဖစ္တတ္ပါ၊
၄။ သက္ႀကီးပိ႑, ယာပထ, ယသ ၿပီးေျမာက္တာ၊စြဲမွီûပလ်င္း, မာန္ယစ္ျခင္း, မယြင္းျဖစ္
တတ္ပါ၊
၅။ သီလစ်ာန, တတ္သိပၸ, ညီမွ်သုံးရပ္ပါ၊စြဲမွီûပလ်င္း, မာန္ယစ္ျခင္း, မယြင္းျဖစ္တတ္ပါ၊
ပမာဒ-ေမ့ေလ်ာ့ျခင္း
၁။ ဒုစ႐ုိက္သုံးပါး, ကာမငါး, စိတ္သြားေစဖုိ႔ လႊတ္ထားလွ်င္၊
သြားလာေသာက္စား, ေပ်ာ္ေနျငား, သူအား ေမ့ေလ်ာ့ ေခၚသည္ပင္၊
၂။ ကုသုိလ္တရား, ပြားဖုိ႔ကား, ေလးစား ေကာင္းစြာ မûပလွ်င္၊
သြားလာေသာက္စား, ေပ်ာ္ေနျငား, သူအား ေမ့ေလ်ာ့ ေခၚသည္ပင္။
၃။ မျပတ္မပြား, စိတ္ေလ်ာ့ျငား, လုိလားဓုရ ခ်ထားလွ်င္၊
သြားလာေသာက္စား, ေပ်ာ္ေနျငား, သူအား ေမ့ေလ်ာ့ ေခၚသည္ပင္။
၄။ မမွီဝဲျငား, မပြားမ်ား, အားပါးမထုတ္ ေနခဲ့လွ်င္၊
သြားလာေသာက္စား, ေပ်ာ္ေနျငား, သူအား ေမ့ေလ်ာ့ ေခၚသည္ပင္။
၇။ မဟာသမယသုံးသုတ္ တရားေတာ္မွ
ေဆာင္ပုဒ္မ်ား
၁။ ခ်စ္ဖြယ္ေလာဘ, ထုိႏွစ္ဝ၊ဆႏၵ လုိခ်င္မႈေၾကာင့္ပင္။
၂။ လူ၏မွီရာ, အက်ဳိးမွာ၊အာသာၿပီးေၾကာင္း ¤င္းပင္။
၃။ သာယာစဖြယ္, ႐ြံမုန္းဖြယ္၊မွီတြယ္ဆႏၵ, ျဖစ္ေပၚသည္။
၄။ ႐ုပ္ဝတၴဳတြင္, ျဖစ္ပ်က္ျမင္၊လုိခ်င္စြဲမွတ္, ဆုံးျဖတ္သည္။
၅။ သာယာမုန္းဖြယ္, ထုိႏွစ္သြယ္၊ျဖစ္တယ္, ဖႆေၾကာင့္ေပတည္း။
၆။ တည္ၿမဲျပတ္စဲ, ယူဆစြဲ၊ဒါလဲ ဖႆေၾကာင့္ေပတည္း။
၇။ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ခု, စြဲမွီûပ၊ေတြ႕မႈ ဖႆျဖစ္ေပၚသည္။
၈။ လုိခ်င္တဏွာ, စြဲမွီကာ၊ငါ့ဟာဟူ၍ သိမ္းပုိက္သည္။
၉။ လုိခ်င္ကင္းလွ်င္, ငါ့ဟာပင္၊ထင္ျမင္ သိမ္းပုိက္ ကင္းေလသည္။
၁ဝ။ ႐ုပ္နာမ္မ႐ွိျငား, ဖႆငါး၊ထိပါးမ႐ွိ ကင္းေလသည္။
၁၁။ အယူမွားဆုံးျဖတ္, အရပ္ရပ္၊ပယ္လတ္အားလုံး ကင္းေစသည္။
၁၂။ သုိ႔ျဖစ္သူဟာ, ေလာကမွာ, ျငင္းကာမ႐ွိ, ကင္းရသည္။
မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၅၇
၁၃။ ျမင္ ၾကား ေတြ႕ရ ႀကံသိရ, ဓမၼအားလုံးမွာ။
၁၄။ ေသမင္းစစ္သည္, ကင္းေလၿပီ, မုနိရဟႏၲာ။
၁၅။ ဝန္ထုတ္ကင္းပ, ကိေလမွ, လြတ္ရကင္း႐ွင္းစြာ။
၁၆။ ႀကံစည္ေတာင္းတ, ေပ်ာ္မႈမွ, လုံးဝကင္း႐ွင္းပါ။
၁၇။ ''ေပၚတုိင္းမျပတ္ ႐ႈမွတ္ေနလွ်င္၊
႐ုပ္နာမ္ႏွစ္မ်ဳိး, ေၾကာင္းက်ဳိးသိျမင္၊
မၿမဲဆင္းရဲ, Óဏ္ထဲေပၚလြင္,
အနတၱ, သိရဒိ႒ိစင္။
၈။ သီလဝႏၲသုတၱန္တရားေတာ္ ေဆာင္ပုဒ္မ်ား
၁။ သီလသုတာ, စုံသူမွာ, ဘယ္ဟာ ႐ႈအပ္ပါသနည္း
စြဲလမ္းႏုိင္ရာ, ငါးခႏၶာ, မွန္စြာ႐ႈအပ္ပါသတည္း။
၂။ ဘယ္အက်ဳိးငွာ, ထုိခႏၶာ, ဘယ္ခါ႐ႈအပ္ပါသနည္း
၃။ လုံးစုံဓမၼ, အနိစၥ, ဒုကၡအနတၱာ။
၄။ ဤ၍ဤမွ်, ၾကားဘူးက, သုတလုံေလာက္ပါ။
၅။ Óဏ္ျဖင့္ေ႐ွး႐ႈ, ႐ုပ္နာမ္စု, မွတ္ûပသိေလရာ။
၆။ မၿမဲဆင္းရဲ, သေဘာပဲ, သိၿမဲပုိင္းျခားကာ။
၇။ မၿမဲဆင္းရဲ ေရာဂါစြဲ, ေပါက္ကြဲအုိင္းတူသည္။
၈။ ေျငာင့္မေကာင္းမႈ, ဖ်ားနာဟု မွတ္႐ႈ သူစိမ္းမည္။
၉။ သုိ႔႐ႈျမင္သန္, ေသာတာပန္, အမွန္ျဖစ္ႏုိင္သည္။
၁ဝ။ ျဖစ္ခုိက္႐ႈမွ, သဘာဝ, မုခ် သိႏုိင္သည္။
၁၁။ သေဘာသိမွ, ဥဒယ, ဝယ ျမင္ႏုိင္သည္။
၁၂။ သႏၲတိ ဃန (က) ေ႐ွးေနာက္တရား ခဏျပားလ်က္, ပုိင္းျခားမျပတ္, ငါေကာင္မွတ္,
ေခၚလတ္, သႏၲတိ ဃနတည္း။
သမူဟ ဃန (ခ) ႐ုပ္နာမ္အမ်ား, သေဘာျပားလ်က္ ပုိင္းျခား မျပတ္, ငါေကာင္မွတ္
ေခၚလတ္ ကိစၥ ဃနတည္း။
အာရမၼဏ ဃန (ဃ) နာမ္သေဘာမ်ား, အာ႐ုံျပားလ်က္, ပုိင္းျခား မျပတ္, ငါေကာင္မွတ္,
ေခၚလတ္ အာရမၼဏ ဃနတည္း။
၁၃။ ျဖစ္ခုိက္တရား, မပုိင္းျခား၍, ေလးပါးဃန, ထင္ေပၚက, အတၱစြဲလမ္းသည္။
၁၄။ ျဖစ္ခုိက္တရား, ႐ႈပုိင္းျခား၍, ေလးပါးဃန, ေၾကပ်က္မွ, အနတၱÓဏ္ျဖစ္သည္။
၁၅။ Óဏ္မွန္အနတၱ, ျပည့္စုံမွ, အရိယမဂ္Óဏ္ဆုိက္ေရာက္သည္။
၁၆။ ပညတ္အနိစၥ, သိ႐ုံမွ်, အနတၱ Óဏ္မပုိင္။
၁၇။ ပညတ္ဒုကၡ, သိ႐ုံမွ်, အနတၱ Óဏ္မပုိင္။
၁၈။ ပရမတ္အနိစၥ, သိျမင္မွ, အနတၱ Óဏ္ပုိင္သည္။
၁၉။ ပရမတ္ဒုကၡ, သိျမင္မွ, အနတၱÓဏ္ပုိင္သည္။
၂ဝ။ လကၡဏာစစ္တြင္, တစ္ခုျမင္, အကုန္သိေတာ့သည္။
၂၁။ ပ်က္စီးသုည, အနတၱ, ႐ႈရဆယ့္တစ္မည္။
၂၂။ သုိ႔႐ႈျမင္သန္, ေသာတာပန္, အမွန္ျဖစ္ႏုိင္သည္။
၂၃။ ေသာတာမဂ္Óဏ္, ထူးျခားဟန္, ထုတ္ျပန္ ဤသုိ႔ ေဖၚျပသည္။
၂၄။ မပယ္ဘူးၿမဲ, ကိေလခဲ, ေဖါက္ခြဲ ပယ္ခြင္းသည္။
၂၅။ ႐ုပ္နာမ္အစု, ငါေကာင္ဟု, ထင္မႈမ႐ွိပါ။
၂၆။ ရတနာသုံးပါး, သိကၡာအား, ယုံမွားမ႐ွိပါ။
၂၇။ သစၥာမျမင္, မဂၢင္မပါ, ေလ့က်င့္ကာျဖင့္, ခ်မ္းသာၿမဲမည္, မယုံၾကည္, ကန္ၿပီ
မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၅၈
သီလဗၺတာ။
၂၈။ အဆုံးမထင္, ဝဋ္ေရယဥ္, ကင္းစင္ေျခာက္ေစသည္။
၂၉။ အပါယ္ေလးပါး, လမ္းေပါက္မ်ား, တံခါး ပိတ္ေစသည္။
၃ဝ။ ဗုဒၶစြမ္းရည္, ေတြ႕ျမင္ၿပီ, ယုံၾကည္ၿမဲလွစြာ။
၃၁။ ဓမၼစြမ္းရည္, ေတြ႕ျမင္ၿပီ, ယုံၾကည္ၿမဲလွစြာ။
၃၂။ သံဃစြမ္းရည္, ေတြ႕ျမင္ၿပီ, ယုံၾကည္ၿမဲလွစြာ။
၃၃။ အရိယာကႏၲ, ငါးသီလ, လုံးဝ ျပည့္စုံရာ။
၃၄။ ျမတ္ေသာတာပန္, တရားမွန္, ေလးတန္စုံလင္ရာ။
၃၅။ ကုိယ့္Óဏ္အဆင့္, ကုိယ္တုိင္ခ်င့္, အသင့္ဆုံးျဖတ္ရာ
၃၆။ အရိယာဥစၥာ, ခုႏွစ္ျဖာ, ေကာင္းစြာရေစသည္။
၃၇။ အဂၤါ႐ွစ္ပါး, မဂ္လမ္းမွား, ပယ္႐ွားသုတ္သင္သည္။
၃၈။ ေဘးရန္ခပ္သိမ္း, ေ႐ွာင္ခြာတိမ္း, ကင္းၿငိမ္းေစပါသည္။
၃၉။ ေ႐ႊရင္ေတာ္ႏွစ္, သားေတာ္ျဖစ္, စင္စစ္ေရာက္ေစသည္။
၄ဝ။ ရာေပါင္းမ်ားစြာ, နိသံသာ, ေသာတာမဂ္က ေပးပါသည္။
၄၁။ (က) ဆိတ္ၿငိမ္ရာတြင္, ခ်ဥ္းကပ္ဝင္၍, ဆင္ျခင္႐ႈၾကည့္ ျဖစ္ပ်က္မိ,
အသိ႐ွင္းသည္သာ။
(ခ) ယထာဘူတ, မသိရေအာင္, ထႀကံလႊမ္းမုိး, ကိေလဆုိး ျဖစ္႐ုိးမ႐ွိပါ။
(ဂ) ဤသုိ႔သိရ ပထမ ပစၥေဝကၡဏာ။
(ဃ) မဂ္သိၿပီဟန္, ဝိပႆ္Óဏ္, ဖန္ဖန္မွီဝဲကာ၊
(င) အၾကမ္းအႏု, ကိေလစု, ၿငိမ္းမႈထင္႐ွားရာ၊
(က) ႐ႈမွတ္သိရ, ဤလမ္းမွ, ျပင္ပတျခားမွာ၊
(ခ) ကိေလသာၿငိမ္းဘိ, ျမတ္အရိ, မ႐ွိဆုံးျဖတ္ရာ၊
၄၃။ (က) ကုစားႏုိင္ေကာင္း အာပတ္ေပါင္း, တိမ္းေစာင္းေရာက္ေသးရာ၊
(ခ) မဖုံးကြယ္ပဲ, ကုစားၿမဲ, ေနာက္လဲေစာင့္႐ုိးပါ၊
၄၄။ (က) ေ႐ွာင္လႊဲမရ, မႈကိစၥ, ûပရေလေသာအခါ၊
(ခ) သိကၡာသုံးပါး က်င့္ရန္ကား စိတ္အား သန္ၿမဲသာ။
၄၅။ (က) ဗုဒၶေဟာထား ျမတ္တရား ေဟာၾကားရေသာအခါ၊
(ခ) လုံးစုံမၾ<ြကင္း, ႏွစ္လုံးသြင္း, နာျခင္း အားေကာင္းစြာ။ ၄၆။ (က) ဗုဒၶေဟာၾကား ျမတ္တရား ေဟာၾကားရေသာအခါ၊ (ခ) အနက္သိျမင္, စိတ္ၾကည္႐ႊင္, ကုိယ္တြင္ သိမ့္သိမ့္ျဖာ။ (ဂ) ဤသုိ႔သိရ သတၱမ ပစၥေဝကၡဏာ။ ၄၇။ (က) ပစၥေဝကၡဏာ ခုႏွစ္ျဖာ ညီစြာျဖစ္ပါမူ၊ (ခ) အရိယာမွန္ ေသာတာပန္ ဧကန္ဆုံးျဖတ္ယူ။ ၄၈။ (၁) ေသာတာပန္ကား, ဘယ္တရား, ႐ႈပြားအပ္သနည္း။ (၂) ေသာတာပန္လဲ, ခႏၶာပဲ, ႐ႈၿမဲနည္းတူသည္။ (၃) သုိ႔႐ႈျမင္သန္, သကဒါဂါမ္, အမွန္ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ၄၉။ (၁) သကဒါဂါမ္ကား၊ ဘယ္တရား, ႐ႈပြားအပ္သနည္း။ (၂) သကဒါဂါမ္လဲ, ခႏၶာပဲ, ႐ႈၿမဲနည္းတူသည္။ (၃) သုိ႔႐ႈျမင္သန္, အနာဂါမ္, အမွန္ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ၅ဝ။ (၁) အနာဂါမ္ကား၊ ဘယ္တရား ႐ႈပြားအပ္သနည္း။ (၂) အနာဂါမ္လဲ, ခႏၶာပဲ, ႐ႈၿမဲနည္းတူသည္။ မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၅၉ (၃) သုိ႔႐ႈျမင္သန္, အရဟံ, အမွန္ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ၅၁။ (၁) ရဟႏၲာကား၊ ဘယ္တရား, ႐ႈပြားအပ္သနည္း။ (၂) ရဟႏၲာလဲ, ခႏၶာပဲ, ႐ႈၿမဲနည္းတူသည္။ (၃) သုိ႔႐ႈေသာ္ျငား, သစ္ေဟာင္းကား, တုိးပြား မ႐ွိၿပီ။ ၉။ တုဝ႗ကသုတ္ တရားေတာ္ ေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၁။ ဆိတ္ၿငိမ္တခုိ, ၿငိမ္းရာကုိ၊ ဘယ္ကုိျမင္၍, ၿငိမ္းသနည္း။ ၂။ အက်ယ္ခ်ဲ႕လစ္, သူ႕အျမစ္ႏွင့္, ငါျဖစ္သည့္သြင္, စိတ္ႀကီးဝင္, သိျမင္လ်က္ ၿငိမ္းေစသည္။ ၃။ ကုိယ္တြင္းကုိယ္ပ, ဂုဏ္အရ, မာနမႀကီးရာ။ သူေတာ္ေကာင္းမွန္, ထုိသည့္မာန္, နိဗၺာန္ အၿငိမ္းမဆုိပါ။ ၄။ ျမတ္ ယုတ္ တန္းတူ, ျဖစ္သည္ဟူ, မာန္မူမûပ ကင္းေစရာ။ ေကာင္းဆုိးမ်ားစြာ, ေတြ႕êကံကာ, ငါငါဟူ၍ မစြဲရာ။ ၅။ ကုိယ္တြင္း၌သာ, ၿငိမ္းေစရာ, ျပင္မွာမ႐ွာသင့္သည္ရာ။ ကုိယ္ထဲၿငိမ္းက, ၿမဲအတၱ, ကင္းပ ျပတ္အတၱာ။ ၆။ သမုဒ္လယ္တြင္, လႈိင္းကင္းစင္, ေရပင္တည္သည့္, ပုံပမာ။ တဏွာကင္းစင္, တည္သည့္ျပင္, စည္ပင္ပြားမ်ား, ကင္းေစရာ။ ၇။ မ်က္ေမွာက္တရား, ေဘးပယ္႐ွား, ေဟာၾကားခဲ့ေပၿပီ၊ ပါတိေမာက္ႏွင့္, စိတ္တည္လင့္, အက်င့္ ေဟာေစခ်င္ပါသည္။် ၈။ မ်က္စိကစား, ႐ြာစကား, ေ႐ွာင္႐ွား က်င့္ရမည္။ ရသာမမက္, ေလာဘဘက္, ႏွစ္သက္ျမတ္ႏုိး ပယ္ရမည္။ ၉။ အေတြ႕ဆုိးမ်ား, ႏွိပ္စက္ျငား, ညည္းတြား ျမည္တန္း မûပရာ။ ၁ဝ။ စားေသာက္ဖြယ္မ်ား, ဝတ္အစား, သိမ္းထားမûပရာ။ ၁၁။ စ်ာန္ကုိဝင္စား, လမ္းမမ်ား, လႈပ္႐ွားကုကၠဳစ္ ကင္းရမည္။ ၁၂။ အိပ္မႈနည္းပါး, ႏုိးမႈမ်ား, êကိးစားထက္သန္ေစရမည္။ ၁၃။ အာတဗၺဏာ, အိပ္မက္တာ, လကၡဏာေဟာ, ကင္းရမည္။ နကၡတ္ယွဥ္ဟန္, သားငွက္သံ, ႀကံဖန္ေဟာေျပာ, ကင္းရမည္။ ကုိယ္ဝန္တည္မႈ, ေဆးဝါးကု, မûပ ကင္း႐ွင္းေစရမည္။ မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၆ဝ ၁၄။ ကဲ့ရဲ႕ေသာ္လဲ, မလႈပ္ပဲ, ေျမႇာက္လဲမေျမာက္ တည္ၿငိမ္ရာ။ ေလာဘ ေကာဓ, မေစၧရ, ေဘဒ-ကုန္းေခ်ာကင္းေစရာ။ ၁၅။ အေရာင္းအဝယ္, စြပ္စြဲဖြယ္, ၿငိတြယ္႐ြာ၌ မûပရာ။ လာဘ္ရေစရန္, စိတ္ရည္သန္, ဟန္ပန္ေဆာင္၍ မေျပာရာ။ ၁၆။ ဝါၾ<ြကား ကုိယ္ၾကမ္း, ႏွဳတ္စိတ္ရမ္း, ဆုိးသြမ္းျငင္းခုံ မûပရာ။ ၁၇။ ေကာက္က်စ္ ကင္းပ, မလိမ္ရ, ႏွိမ္ခ် အထင္မေသးရာ။ ၁၈။ စြပ္စြဲခံရ, ၾကားလတ္က, ေခ်ပ ၾကမ္းêကတ္-မûပရာ။ ကိေလၿငိမ္းလွ်င္, တုံ႔ျပန္ခ်င္, စိတ္ပင္မျဖစ္, ၿငိမ္းသည္သာ။ ၁၉။ ဤတရားသိလွ်င္, ႐ႈဆင္ျခင္, အစဥ္မွတ္ဆက္, က်င့္ရာသည္။ ကိေလသာ ၿငိမ္းတာ, သႏၲိပါ, သိကာမေမ့ ႐ွိရာသည္။ ၂ဝ။ ႏုိင္သာ ႏုိင္ေပ, မ႐ႈံးေပ, ျမင္ေလမ်က္ေမွာက္ တရားေတာ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္အၿမဲ, မေမ့ပဲ, ႐ွိလဲခုိးလွ်က္က်င့္ရာေသာ္။ မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ ပါဠိနိႆယ ဓမၼေဒသနာ သံေယာဇဥ္ ၁ဝ-ပါး ေဆာင္ပုဒ္ ၁။ အာ႐ုံငါးဝ, တပ္စြဲက, ကာမသံေယာဇဥ္။ ၂။ သုံးပါးဘဝ, တပ္စြဲက, ဘဝသံေယာဇဥ္။ ၃။ အမ်က္ေဒါသ, စိတ္ဆုိးက, ပဋိဃသံေယာဇဥ္။ ၄။ ကုိယ္သာေတာ္လွ, ထင္မွတ္က, မာနသံေယာဇဥ္။ ၅။ ႐ုပ္နာမ္ကုိပဲ, ငါေကာင္စြဲ, ယူလြဲဒိ႒ိပင္။ ၆။ တရားမွန္တြင္, မယုံခ်င္၍, ဆင္ျခင္ႏွဳိင္းညႇိ, ေဝဖန္ၾကည့္, ဝိစိကိစၧာပင္။ ၇။ ႏြားေခြးတူစြာ, က်င့္တာေကာင္းျမတ္, ယူစြဲမွတ္, သီလဗၺတပင္။ ၈။ ကုိယ့္ထက္သူမ်ား, ေကာင္းစားသည္ကုိ, မနာလုိ, ေခၚဆုိ ဣႆာပင္။ ၉။ ကုိယ္လုိသူမ်ား, ေကာင္းစားမည္မွ, ဝန္တုိက, မစၧရိယပင္။ ၁ဝ။ သစၥာေလးတန္, ေျပာင္းျပန္ထင္ကာ, မသိတာ, အဝိဇၨာသံေယာဇဥ္။ ၁၁။ ဝဋ္ဆင္းရဲမွ, မလြတ္ရေအာင္, ခ်ည္ေႏွာင္တတ္စြာ, ဤဆယ္ျဖာ, အဘိဓမၼာသံေယာဇဥ္။ မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၆၁ ၁၁။ ေလာကဓံ တရားေတာ္ ေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၁။ လာဘ္ေျ>ြခရံရ, ခ်ီးမြမ္းၾက, သုခ ဝမ္းသာၿမဲ။
၂။ ထုိေလးမ်ဳိးမွ, ေျပာင္းျပန္က်, ေလာကဝမ္းနည္းၿမဲ။
၃။ ေလာကဓမၼ, ေ႐ွာင္မရ, မုခ်ေတြ႕စၿမဲ။
စူဠေသာတာပန္
၁။ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ဝ, ေၾကာင္းêကိးမွ်, သိကစူေသာတာ။
၂။ ဂတိၿမဲရ, ပါယ္မက်, မိန္႔ဟ ဝိသုဓ္မွာ။
ဥဒယဗၺယÓဏ္ စသည္ျဖစ္ပုံ
၁။ ေၾကာင္းက်ဳိးႏွစ္ဝ, သိ႐ုံမွ်, အားရမေနရာ။
၂။ ဆက္လက္႐ႈက, ျဖစ္ပ်က္မွ်, မုခ်သိႏုိင္ပါ။
၃။ သိလွ်င္သိလွ်င္, မသိစင္, သိျမင္ နိဗၺဴတာ။
၄။ နိဗၺာန္ျမင္က အပါယ္မွ, လုံးဝ လြတ္ေျမာက္ရာ။
၅။ ကိေလကုန္ခန္း နိဗၺာန္နန္း, စံျမန္းေနာက္ဆုံးမွာ။
ျဗဟၼဝိဟာရ တရားေတာ္
ေမတၱာအက်ဳိးေဆာင္ပုဒ္မ်ား
၁။ တစ္ေန႔ သုံးခါ, အုိးတစ္ရာျဖင့္, ခ်က္ခါထမင္း, ေကြၽးလႉျခင္းထက္, မယြင္းစင္စစ္, ႏုိ႔
တညစ္စာ, ႀကိမ္သုံးခါမွ်, ေမတၱာပြားမ်ား, က်ဳိးႀကီးမားသည္, ဘုရားျမတ္စြာ မိန္႔ခြန္း
တည္း။
၂။ အိပ္ႏုိး, ခ်မ္းသာ, ေကာင္းစြာ အိပ္မက္, ခ်စ္လ်က္ လူနတ္, ေစာင့္လတ္ နတ္မ်ား, မီးဆိပ္
-ဓားတုိ႔, ေ႐ွာင္႐ွားကုိယ္မွာ, လ်င္စြာစိတ္တည္, ႐ႊင္ၾကည္မ်က္ႏွာ, ေသကာမေတြ, လား
ေလျဗဟၼာ, ဆယ့္တစ္ျဖာသည္, ေမတၱာပြားမႈ အက်ဳိးတည္း။
ကံႏွင့္ ကံ၏အက်ဳိး ေဝဖန္ခ်က္
၁။ သူ႕ကုိသတ္ျဖတ္, သက္တုိတတ္, မသတ္အသက္႐ွည္။
၂။ ညႇဥ္းဆဲသူကား, အနာမ်ား, သနားက်န္းမာသည္။
၃။ ေဒါသမီးလွ်ံ, အက်ည္းတန္, သည္းခံ လွပသည္။
၄။ မနာလုိမွာ, ေျ>ြခရံကြာ, ၾကည္သာ ေျ>ြခရံစည္။
၅။ မေပးလႉက, မြဲျပာက်, လႉမွ ေပါၾ<ြကယ္သည္။
၆။ မ႐ုိမေသ, မ်ဳိးယုတ္ေခ်, ႐ုိေသမ်ဳိးျမတ္သည္။
၇။ မေမးမျမန္း, Óဏ္ျမင္ကန္း, စုံစမ္းÓဏ္ႀကီးသည္။
၈။ ဆုိးတာûပက, ဆုိးတာရ, ေကာင္းမွေကာင္းစားသည္။
၉။ ဆုိးေကာင္းႏွစ္တန္, ကံစည္မံ, ခံ စံၾကရသည္။
၁၃။ ေက်ာင္းအလွဴ အႏုေမာဒနာတရားေတာ္ ေဆာင္ပုဒ္
၁။ ကိန္းေအာင္းေနရန္, ခ်မ္းသာရန္,
အမွန္ျဖစ္ေပသည္။
၂။ စ်ာန္ဝင္စားရန္, ႐ႈမွတ္ရန္,
ဧကန္ သင့္ေပသည္။
မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၆၂
၃။ ေက်ာင္းလႉသူဟာ, လုံးစုံပါ,
လႉရာ ေရာက္ေပသည္။
၄။ ေန႔ညဥ့္မျခား, ကုသုိလ္မ်ား,
ျဖစ္ပြား ေလေတာ့သည္။
၅။ ေက်ာင္းအလႉ႐ွင္, တရားျမင္
ခုပင္ ၿငိမ္းႏုိင္သည္။
၆။ ခုနစ္ႏွစ္-ခုႏွစ္လ, ေဝလာမ,
ႀကီးစြာ့ ေပးလႉသည္။
၇။ ဆယ့္ႏွစ္ယူဇနာ, က်ယ္ျပန္႔စြာ,
ခ်က္ကာ ေကြၽးေမြးသည္။
၈။ ႐ွစ္ေသာင္း ေလးေထာင္စီ, ဝတ္ကုိးမည္,
လႉသည္ ရက္ေရာစြာ။
၉။ ေ႐ႊခြက္ ေငြခြက္, ေၾကးစင္ခြက္,
ဆင္နက္ရထားပါ။
၁ဝ။ ႏုိ႕စားႏြားမ, ပလႅင္က,
ကည ဝတ္ထည္ပါ။
၁၁။ ထုိတြင္ဝတ္ထည္, ကုေဋခ်ီ,
လႉသည္ မ်ားလွစြာ။
၁၂။ ေသာတာပန္တစ္ပါး, ေကြၽးလႉျငား,
က်ဳိးမ်ား ထုိထက္သာ။
၁၄။ ေငြရတုတရားေတာ္ ေဆာင္ပုဒ္မ်ား
၁။ သည္းခံက်င့္သုံး, အျမတ္ဆုံးေပ၊
နိဗၺာန္ျမတ္လွ, ဗုဒၶမိန္႔ေပ။
ရဟန္းမွန္လွ်င္း, မညႇင္းတတ္ေပ၊
ရဟန္းမွန္လတ္, မသတ္တတ္ေပ။
ညႇဥ္းဆဲက, သမဏ မဟုတ္ေခ်။
၂။ သက္သတ္ခုိးလု, ကာေမသု၊
ကုိယ္မႈသုံးပါး, ၾကဥ္ေ႐ွာင္ပါ။
၃။ လိမ္လည္ကုံးေခ်ာ, ႏွစ္မဲ့ေျပာ၊
ၾကမ္းေသာစကား ၾကဥ္ေ႐ွာင္ပါ။
၄။ မေကာင္းမႈမ်ား, ေ႐ွာင္႐ွားပယ္ေလ၊
ကုသုိလ္တရား, ျဖစ္ပြားစုံေစ။
မိမိစိတ္ဓာတ္, ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴေစ၊
ဤသုံးပါး, ဘုရားဆုံးမေပ။
မဟာစည္ဓမၼေဒသနာေဆာင္ပုဒ္မ်ား ၆၃
၅။ သူ႕ကုိယ္စြတ္စြဲ, ညႇဥ္းဆဲကင္းေစ၊
ကုိယ္က်င့္သီလ, လုံးဝလုံေစ။
အစာ၌လဲ, သိၿမဲတုိင္း႐ွည္၊
လူသူဆိတ္ေတာင္း, ေတာေက်ာင္းမွာေန၊
စိတ္ျမတ္လုပ္ငန္း, êကိးပမ္းပါေလ၊
ဤ ၆-ပါး, ဘုရားဆုံးမေပ။
တုိက္ရုိက္လႊင့္ထုတ္မွဳ႔အစီအစဥ္
ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္းတုိ႔ခင္ဗ်ား.....
Rensselaer ျမဳိ႕ ( Albany, New York )တြင္တည္ရွိေသာ ဓမၼဝါဒီေအာင္ေျမမဂၤလာေက်ာင္းတုိက္္ ဆရာေတာ္ဦးဣႆရိယက ဦးေဆာင္ျပီး လူူငယ္မ်ား ဘာသာ၊သာသနာ ႏွင့္ရင္းႏွီးကြ်မ္း ဝင္လာေစရန္ အတြက္၎၊ ဝိပႆနာတရားအားထုတ္ႏုိင္ရန္အတြက္၎၊
သာသနာျပဳရန္ၾကြေရာက္လာၾကေသာ အာဂႏၱဳရဟန္းေတာ္မ်ား ခ်မ္းသာစြာသီတင္းသုံးႏုိင္ေစရန္ ရည္႐ြယ္၍ ဓမၼာရုံ ႏွင့္ တရားေဟာခန္းမမ်ားကုိတုိးခ်ဲ႔ေဆာက္လုပ္လွ်က္ရွိပါသည္။
ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္းတုိ႔ကလည္းမိမိတုိ႔တတ္စြမ္းသမွ် အလွဴေတာ္ေငြ၊ လုပ္အားအလွဴတုိ႔ကုိတစ္ဦးတည္းျဖစ္ေစ၊စုေပါင္း ၍ျဖစ္ေစပါဝင္ကုသုိလ္ယူႏုိင္ၾကရန္တုိက္တြန္းႏွဳိးေဆာ္အပ္ပါသည္။
လွဴဒါန္းလုိပါက....ဆရာေတာ္ဦးဣႆရိယ....
Dhammavadi Aungmyay Mingala Temple
1140 Broadway
Rensselaer, NY 12144
Tel: 646-284-2763 (mobile)
Tel: 518-772-1634 (Monastery)..
Email...nawarat2004@yahoo.com သုိ႔ဆက္သြယ္ႏုိင္ပါသည္။
Payable to.......U Eithareya.
Rensselaer ျမဳိ႕ ( Albany, New York )တြင္တည္ရွိေသာ ဓမၼဝါဒီေအာင္ေျမမဂၤလာေက်ာင္းတုိက္္ ဆရာေတာ္ဦးဣႆရိယက ဦးေဆာင္ျပီး လူူငယ္မ်ား ဘာသာ၊သာသနာ ႏွင့္ရင္းႏွီးကြ်မ္း ဝင္လာေစရန္ အတြက္၎၊ ဝိပႆနာတရားအားထုတ္ႏုိင္ရန္အတြက္၎၊
သာသနာျပဳရန္ၾကြေရာက္လာၾကေသာ အာဂႏၱဳရဟန္းေတာ္မ်ား ခ်မ္းသာစြာသီတင္းသုံးႏုိင္ေစရန္ ရည္႐ြယ္၍ ဓမၼာရုံ ႏွင့္ တရားေဟာခန္းမမ်ားကုိတုိးခ်ဲ႔ေဆာက္လုပ္လွ်က္ရွိပါသည္။
ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္းတုိ႔ကလည္းမိမိတုိ႔တတ္စြမ္းသမွ် အလွဴေတာ္ေငြ၊ လုပ္အားအလွဴတုိ႔ကုိတစ္ဦးတည္းျဖစ္ေစ၊စုေပါင္း ၍ျဖစ္ေစပါဝင္ကုသုိလ္ယူႏုိင္ၾကရန္တုိက္တြန္းႏွဳိးေဆာ္အပ္ပါသည္။
လွဴဒါန္းလုိပါက....ဆရာေတာ္ဦးဣႆရိယ....
Dhammavadi Aungmyay Mingala Temple
1140 Broadway
Rensselaer, NY 12144
Tel: 646-284-2763 (mobile)
Tel: 518-772-1634 (Monastery)..
Email...nawarat2004@yahoo.com သုိ႔ဆက္သြယ္ႏုိင္ပါသည္။
Payable to.......U Eithareya.
ပထမအႀကိမ္ေျမာက္ အသံမစဲ မဟာပ႒ာန္းရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ပြဲ
အေမရိကန္ႏုိင္ငံ နယူးေယာက္ျပည္နယ္၊ ေအာ္ဘနီ၊ ရန္ဆဲလ္လီယာျမဳိ႕၊ ဓမၼဝါဒီ ေအာင္ေၿမမဂၤလာေက်ာင္း တြင္
၂၀၁၀ခု မတ္လ(၁၇) မွ (၂၀)ရက္အထိ၊ (၃)ရက္ က်င္းပပူေဇာ္အပ္ေသာ ပထမအႀကိမ္ေျမာက္ အသံမစဲ မဟာပ႒ာန္းရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ပြဲ
ပထမေန႔ ..... မနက္ပုိင္း.....(ဖြင့္ပြဲ)
03/17/11 01:31PM
03/17/11 04:52PM
03/17/11 06:11PM
03/17/11 09:40PM
03/18/11 01:08PM
03/18/11 05:47PM
03/19/11 08:36AM
03/19/11
03/20/11 05:00AM
03/20/11 08:01AM
03/20/11 11:32AM (ပိတ္ပြဲ / ေအာင္ပြဲ)
Ashin Kheminda (Dhamma Vadi Aungmyay Monastery , Albany , New York)
အရွင္ ေခမိႏၵ ( ဓမၼဝါဒီေအာင္ေျမမဂၤလာေက်ာင္း - (Albany , New York) ေဟာၾကားေတာ္မူေသာတရားေတာ္မ်ား
၁။ အရေတာ္စြ လူ႕ဘဝ
Ashin Pyanyarwantha , (Dhamma Vadi Aungmyay Monastery , Albany , New York)
အရွင္ပညာဝံသ ( ဓမၼဝါဒီေအာင္ေျမမဂၤလာေက်ာင္း - (Albany , New York) ေဟာၾကားေတာ္မူေသာတရားေတာ္မ်ား
ျမတ္ပဌာန္းေဒသနာတရားေတာ္မ်ား
မုိးကုတ္ျမဳိ ႔ ေညာင္သုံးပင္ပရိယတိၱစာသင္တုိက္ပဓာနနာယက (ေတာင္တန္းသာသနာၿပဳ)သုံးဘြဲ႔ရ ဓမၼာစရိယ သာသနဝိေသာဓနီအဖြဲ႔ (ဥကၠဌ)ႏုိင္ငံေတာ္ဗဟုိဝန္ေဆာင္သဒၼမၼေဇာတိကဓဇ မဟာသဒၼမၼေဇာတိကဓဇ ဂႏၳ ဝါစကပ႑ိတ သက်သီဟပရိယတၱိသာသနဟိတဓရ ဂုဏဝိသိဌ
မုိးကုတ္ျမဳိ႕ေညာင္သုံးပင္ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱေတေဇာသာရာဘိဝံသ ၏
ခက္ခဲနက္နဲေသာျမတ္ပဌာန္းေဒသနာတရားေတာ္မ်ားကုိ လြယ္ကူ၊နားလည္၊ႏႈတ္တက္ရေစရန္ ရည္႐ြယ္၍
Albany, New York , Rensselear ျမဳိ႕ ဓမၼဝါဒီေအာင္ေျမမဂၤလာေက်ာင္းတုိက္္ ၌ ညစဥ္္သင္ၾကားပုိ႔ခ်ေဟာေျပာခ်က္မ်ား.........
မုိးကုတ္ျမဳိ႕ေညာင္သုံးပင္ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱေတေဇာသာရာဘိဝံသ ၏
ခက္ခဲနက္နဲေသာျမတ္ပဌာန္းေဒသနာတရားေတာ္မ်ားကုိ လြယ္ကူ၊နားလည္၊ႏႈတ္တက္ရေစရန္ ရည္႐ြယ္၍
Albany, New York , Rensselear ျမဳိ႕ ဓမၼဝါဒီေအာင္ေျမမဂၤလာေက်ာင္းတုိက္္ ၌ ညစဥ္္သင္ၾကားပုိ႔ခ်ေဟာေျပာခ်က္မ်ား.........
- မုိးကုတ္ဝိပႆနာအဖြဲ႔႔႔ခ်ဳပ္နာယက၊ ကမၼ႒ာနာစရိယ ေသြးေဆးကန္ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲေတဇိႏၵ (B.Sc , Physics) အေမရိကန္ျပည္အတြင္း ေဟာႀကားေတာ္မူအပ္ေသာ တရားေတာ္အသစ္မ်ား နာယူလုိပါက ဤေနရာကုိႏွိပ္ပါ။ ►►►တရားနာရန္
- အနီးစခန္းဆရာေတာ္ ဦးပ႑ိတ၏ တရားေတာ္မ်ား
- SHWE MEGGIN SAYADAW'S NEW DHAMMA TALKSေ႐ႊမဂၢင္ ဆရာေတာ္ ဦးေကာမလ ၏ တရားေတာ္ အသစ္ မ်ား
Saturday, May 23, 2009
Thursday, May 21, 2009
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၆
ေက်းဇူး႐ွင္ မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္
၁၃၃၈-ခုႏွစ္ ဝါေခါင္လဆုတ္ (၈)ရက္ ေန႔စ၍ ေဟာသည္
တရားပလႅင္ခံဒီကေန႔ ၁၃၃၈-ခုႏွစ္ ဝါေခါင္လဆုတ္ (၈)ရက္ေန႔ျဖစ္တယ္၊ ဒီကေန႔ကစၿပီး မာလုက်ပုတၱသုတ္ တရားေတာ္ကုိေဟာရမယ္၊ အခုလို နံနက္ပိုင္း သီလေပးၿပီးမွာ ဒီသုတ္တရားေတာ္ကို ေဟာရျခင္း၏ အေၾကာင္းကေတာ့ ဝါတြင္း သီတင္းေန႔မ်ားမွာ ႐ွစ္ပါးသီလ ခံယူက်င့္သံုးၾကတဲ့ပုဂိၢဳလ္ေတြက သံုးေလးရာထက္မနည္း မ်ားေနတယ္၊ ဘုန္းႀကီးကိုယ္တုိင္ တရားေဟာရတဲ့ရက္ကလဲ လျပည့္ေန႔တရက္ တရက္သာ႐ွိတဲ့အတြက္ နဲေနတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ႐ွစ္ပါးသီလ ယူၿပီးတဲ့အခါ ဘုန္းႀကီးေဟာတဲ့တရားကုိ နာၾကားၾကရေအာင္လုိ႔ ဒီမာလုက်ပုတၱသုတ္ တရားေတာ္ကို တေန႔ တေန႔မွာ တနာရီခန္႔ တနာရီခန္႔ တပိုင္း
ခ်င္း ေဟာဦးမွပဲလုိ႔ စိတ္အၾကံျဖစ္လာပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေ႐ွးကလဲ ဒီသုတ္တရားကို အႀကိမ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေဟာခဲ့ေပမဲ့အဲဒီတုန္းက တရားသံကို ဖမ္းယူမထားခဲ့ရတဲ့အတြက္ ေနာက္ထပ္နာၾကားဘို႔ရာ အခြင့္မရခဲ့ၾကဘူး၊ ယခုေတာ့ တရားသံကိုလဲဖမ္းယူထားရမယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဒီသုတ္တရားေတာ္က ဝိပႆနာအလုပ္နဲ႔ စပ္ၿပီးေတာ့ အေျခအျမစ္ကစၿပီး အင္မတန္လဲ ေပၚလြင့္ပါတယ္၊ အဲဒီ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ဒီသုတ္တရားကို ဒီကေန႔ကစၿပီး တဖန္ ေဟာတာပါဘဲ။သုတ္တရားေတာ္၏ အမည္စသည္ကို ေဖာ္ျပခ်က္ဒီသုတ္၏အမည္က မာလုက်ပုတၱသုတ္တဲ့၊ အဲဒီမွာ မာလုက်ဆုိတာက တရားေတာင္းသူရဲ့ မိခင္ျဖစ္သူ ပုေဏၰးမ၏
အမည္ဘဲ၊ အဲဒီအမည္ထဲက ကႀကီး ယပင္း၏ အသံထြက္ကုိ အိႏိၵယ သိရိလကၤာတို႔၏ ႐ြတ္ဆိုသံအားျဖင့္ ကယလုိ႔ အသံထြက္တယ္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သိရိလကၤာ က်မ္းစာမူမွာ ကႀကီး ယပင္းေပၚ၌ င-သတ္ေလးလဲ ပါတယ္၊ မာလုကၤ်-လုိ႔ ႐ွိတယ္၊ပုတၱ ဆုိတာကေတာ့ သားလုိ႔အနက္႐ွိတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ မာလုက်ပုတၱ ဆိုတာ မာလုက်ာ ဆိုတဲ့ ပုေဏၰးမ၏ သားလို႔ အနက္ရပါတယ္၊ သိရိလကၤာ စာမူအရဆုိလွ်င္ မာလုကၤ်ာ၏ သားလုိ႔ဆိုရမွာဘဲ။ အဲဒီ မာလုက်ပုတၱ ဆိုတဲ့ရဟန္းက ေတာင္းပန္လို႔အဲဒီရဟန္းအား ေဟာထားတဲ့ တရားေတာ္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မာလုက်ပုတၱ သုတ္လို႔ အမည္ေပးထားတာပါဘဲ။ အဲဒီသုတ္ကသံယုတ္ပါဠိေတာ္ ဒုတိယအုပ္ စာမ်က္ႏွာ (၂၉၄-၉) မ်ား၌ ႐ွိပါတယ္။ အဲဒီသုတ္မွာပါတဲ့ ဂါထာ ၂၄-ပုဒ္ကေတာ့ ေထရဂါထာ ဝီသတိနိပါတ္ စာမ်က္ႏွာ (၃၂၈-၃၃ဝ) တုိ႔၌လဲ ႐ွိပါတယ္။ဒီသုတ္ကုိ ေဟာရျခင္း၏ အေၾကာင္းမာလုက်ပုတၱဆိုတဲ့ ရဟန္းေတာ္က ျမတ္စြာဘုရားထံ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ႐ိုေသစြာ႐ွိခိုးလ်က္ ဒီလိုတရားေတာင္းပါ တယ္။
သာဓု ေမ ဘေႏၲ ဘဂဝါ သံခိေတၱန ဓမၼံ ေဒေသတု၊ ယမဟံ ဘဂဝေတာ ဓမံၼသုတြာ ဧေကာ ဝူပကေ႒ာ အပၸမေတၱာ အာတာပီ ပဟိတေတၱာ ဝိဟေရယ်ံ။ဘေႏၲ- ျမတ္စြာဘုရား၊ ဘဂဝါ- ျမတ္စြာဘုရားသည္၊ ေမ-တပည့္ေတာ္အား၊ ဓမၼံ-တရားကို၊ သံခိေတၱန-အက်ဥ္းအားျဖင့္၊ သာဓု ေဒေသတု-ေဟာလွ်င္ ေကာင္းပါလိမ့္မည္ ေဟာေစခ်င္ပါသည္တဲ့။ အနက္ျပန္႐ိုး ျပန္စဥ္ကေတာ့ သာဓုေတာင္း
ပန္ပါ၏။ ေဒေသတု-ေဟာေတာ္မူပါတဲ့၊ သာဓု-ပုဒ္က ေကာင္းသည္လုိ႔လဲ အနက္႐ွိပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ေဒေသတုေဟာေတာ္မူပါ-ေဟာေတာ္မထလွ်င္၊ သာဓု-ေကာင္းပါသည္-ေကာင္းပါလိမ့္မည္လုိ႔ ဒီလို အနက္ျပန္ယင္လဲ သင့္တာပါဘဲ။ဒါေပမဲ့ (အာယာစနေတၴ) ႐ုိေသစြာ ေတာင္းပန္ျခင္းအနက္၌ နိပါတ္ပုဒ္ျဖစ္ေၾကာင္း ဖြင့္ျပထားတဲ့အတုိင္း သေႏၲ-ျမတ္စြာဘုရား၊ သာဓု-ေတာင္းပန္ပါ၏၊ ဘဂဝါ ျမတ္စြာဘုရားသည္၊ ေမ-တပည့္ေတာ္အား၊ သံခိေတၱန-အက်ဥ္းအားျဖင့္။ ဓမၼံတရ
ားကို၊ ေဒေသတု-ေဟာေတာ္မူပါလုိ႔ ဒီလုိပဲ အနက္ျပန္ေလ့႐ွိၾကပါတယ္။ (ဘာ လုပ္ဖုိ႔ ေတာင္းပန္တာလဲလုိ႔ ေမးဘြယ္႐ွိေသာေၾကာင့္ ဒီလုိလဲ ဆက္ၿပီးေလွ်ာက္ပါတယ္။) အဟံ-တပည့္ေတာ္သည္၊ ဘဂဝေတာ-ျမတ္စြာဘုရား၏၊ ယံ ဓမံၼ-အက်ဥ္းအားျဖင့္ ေဟာၾကားသည့္ ယင္းတရားေတာ္ကို၊ သုတြာ-ၾကားနာၿပီးလွ်င္၊ ဧေကာ-တပါးတည္း၊ ဝူပကေ႒ာ-ဆိတ္ၿငိမ္ရာသို႔ကပ္ေရာက္လ်က္၊ အပၸမေတၱာ- မေမ့မေလ်ာ့သည္ျဖစ္၍၊ အာတာပီ- ကိေလသာကို ပူေလာင္ေသြ႔ေျခာက္ ကင္းေပ်ာက္ေစႏိုင္ေသာ ျပင္းစြာအားထုတ္မႈ သမၼပၸဓာန္ လံု႔လဝီရိယႏွင့္ ျပည့္စံုသည္ျဖစ္၍၊ ပဟိတေတၱာ-တရားထူးကိုရရန္ ေစလႊတ္အပ္ေသာစိတ္- စြန္႔လႊတ္အပ္ေသာ ကိုယ္စိတ္႐ွိသည္ျဖစ္၍၊ ဝိဟေရယ်ံ- ေနလုိပါသည္ အ႐ွင္ဘုရားတဲ့။ေလွ်ာက္ထားလုိတာ အတိုခ်ဳပ္ကေတာ့ တပည့္ေတာ္အား တရားအားထုတ္ဖုိ႔ ကမၼ႒ာန္း တရားကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေဟာေတာ္မူပါဘုရား၊ အဲဒီတရားကို နာၿပီးယင္ တပည့္ေတာ္ဟာ တပါးတည္း ဆိတ္ၿငိမ္ရာမွာေနၿပီး မေမ့မေလ်ာ့ အျပင္းအထန္
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္
၁၃၃၈-ခုႏွစ္ ဝါေခါင္လဆုတ္ (၈)ရက္ ေန႔စ၍ ေဟာသည္
တရားပလႅင္ခံဒီကေန႔ ၁၃၃၈-ခုႏွစ္ ဝါေခါင္လဆုတ္ (၈)ရက္ေန႔ျဖစ္တယ္၊ ဒီကေန႔ကစၿပီး မာလုက်ပုတၱသုတ္ တရားေတာ္ကုိေဟာရမယ္၊ အခုလို နံနက္ပိုင္း သီလေပးၿပီးမွာ ဒီသုတ္တရားေတာ္ကို ေဟာရျခင္း၏ အေၾကာင္းကေတာ့ ဝါတြင္း သီတင္းေန႔မ်ားမွာ ႐ွစ္ပါးသီလ ခံယူက်င့္သံုးၾကတဲ့ပုဂိၢဳလ္ေတြက သံုးေလးရာထက္မနည္း မ်ားေနတယ္၊ ဘုန္းႀကီးကိုယ္တုိင္ တရားေဟာရတဲ့ရက္ကလဲ လျပည့္ေန႔တရက္ တရက္သာ႐ွိတဲ့အတြက္ နဲေနတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ႐ွစ္ပါးသီလ ယူၿပီးတဲ့အခါ ဘုန္းႀကီးေဟာတဲ့တရားကုိ နာၾကားၾကရေအာင္လုိ႔ ဒီမာလုက်ပုတၱသုတ္ တရားေတာ္ကို တေန႔ တေန႔မွာ တနာရီခန္႔ တနာရီခန္႔ တပိုင္း
ခ်င္း ေဟာဦးမွပဲလုိ႔ စိတ္အၾကံျဖစ္လာပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေ႐ွးကလဲ ဒီသုတ္တရားကို အႀကိမ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေဟာခဲ့ေပမဲ့အဲဒီတုန္းက တရားသံကို ဖမ္းယူမထားခဲ့ရတဲ့အတြက္ ေနာက္ထပ္နာၾကားဘို႔ရာ အခြင့္မရခဲ့ၾကဘူး၊ ယခုေတာ့ တရားသံကိုလဲဖမ္းယူထားရမယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဒီသုတ္တရားေတာ္က ဝိပႆနာအလုပ္နဲ႔ စပ္ၿပီးေတာ့ အေျခအျမစ္ကစၿပီး အင္မတန္လဲ ေပၚလြင့္ပါတယ္၊ အဲဒီ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ဒီသုတ္တရားကို ဒီကေန႔ကစၿပီး တဖန္ ေဟာတာပါဘဲ။သုတ္တရားေတာ္၏ အမည္စသည္ကို ေဖာ္ျပခ်က္ဒီသုတ္၏အမည္က မာလုက်ပုတၱသုတ္တဲ့၊ အဲဒီမွာ မာလုက်ဆုိတာက တရားေတာင္းသူရဲ့ မိခင္ျဖစ္သူ ပုေဏၰးမ၏
အမည္ဘဲ၊ အဲဒီအမည္ထဲက ကႀကီး ယပင္း၏ အသံထြက္ကုိ အိႏိၵယ သိရိလကၤာတို႔၏ ႐ြတ္ဆိုသံအားျဖင့္ ကယလုိ႔ အသံထြက္တယ္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သိရိလကၤာ က်မ္းစာမူမွာ ကႀကီး ယပင္းေပၚ၌ င-သတ္ေလးလဲ ပါတယ္၊ မာလုကၤ်-လုိ႔ ႐ွိတယ္၊ပုတၱ ဆုိတာကေတာ့ သားလုိ႔အနက္႐ွိတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ မာလုက်ပုတၱ ဆိုတာ မာလုက်ာ ဆိုတဲ့ ပုေဏၰးမ၏ သားလို႔ အနက္ရပါတယ္၊ သိရိလကၤာ စာမူအရဆုိလွ်င္ မာလုကၤ်ာ၏ သားလုိ႔ဆိုရမွာဘဲ။ အဲဒီ မာလုက်ပုတၱ ဆိုတဲ့ရဟန္းက ေတာင္းပန္လို႔အဲဒီရဟန္းအား ေဟာထားတဲ့ တရားေတာ္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မာလုက်ပုတၱ သုတ္လို႔ အမည္ေပးထားတာပါဘဲ။ အဲဒီသုတ္ကသံယုတ္ပါဠိေတာ္ ဒုတိယအုပ္ စာမ်က္ႏွာ (၂၉၄-၉) မ်ား၌ ႐ွိပါတယ္။ အဲဒီသုတ္မွာပါတဲ့ ဂါထာ ၂၄-ပုဒ္ကေတာ့ ေထရဂါထာ ဝီသတိနိပါတ္ စာမ်က္ႏွာ (၃၂၈-၃၃ဝ) တုိ႔၌လဲ ႐ွိပါတယ္။ဒီသုတ္ကုိ ေဟာရျခင္း၏ အေၾကာင္းမာလုက်ပုတၱဆိုတဲ့ ရဟန္းေတာ္က ျမတ္စြာဘုရားထံ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ႐ိုေသစြာ႐ွိခိုးလ်က္ ဒီလိုတရားေတာင္းပါ တယ္။
သာဓု ေမ ဘေႏၲ ဘဂဝါ သံခိေတၱန ဓမၼံ ေဒေသတု၊ ယမဟံ ဘဂဝေတာ ဓမံၼသုတြာ ဧေကာ ဝူပကေ႒ာ အပၸမေတၱာ အာတာပီ ပဟိတေတၱာ ဝိဟေရယ်ံ။ဘေႏၲ- ျမတ္စြာဘုရား၊ ဘဂဝါ- ျမတ္စြာဘုရားသည္၊ ေမ-တပည့္ေတာ္အား၊ ဓမၼံ-တရားကို၊ သံခိေတၱန-အက်ဥ္းအားျဖင့္၊ သာဓု ေဒေသတု-ေဟာလွ်င္ ေကာင္းပါလိမ့္မည္ ေဟာေစခ်င္ပါသည္တဲ့။ အနက္ျပန္႐ိုး ျပန္စဥ္ကေတာ့ သာဓုေတာင္း
ပန္ပါ၏။ ေဒေသတု-ေဟာေတာ္မူပါတဲ့၊ သာဓု-ပုဒ္က ေကာင္းသည္လုိ႔လဲ အနက္႐ွိပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ေဒေသတုေဟာေတာ္မူပါ-ေဟာေတာ္မထလွ်င္၊ သာဓု-ေကာင္းပါသည္-ေကာင္းပါလိမ့္မည္လုိ႔ ဒီလို အနက္ျပန္ယင္လဲ သင့္တာပါဘဲ။ဒါေပမဲ့ (အာယာစနေတၴ) ႐ုိေသစြာ ေတာင္းပန္ျခင္းအနက္၌ နိပါတ္ပုဒ္ျဖစ္ေၾကာင္း ဖြင့္ျပထားတဲ့အတုိင္း သေႏၲ-ျမတ္စြာဘုရား၊ သာဓု-ေတာင္းပန္ပါ၏၊ ဘဂဝါ ျမတ္စြာဘုရားသည္၊ ေမ-တပည့္ေတာ္အား၊ သံခိေတၱန-အက်ဥ္းအားျဖင့္။ ဓမၼံတရ
ားကို၊ ေဒေသတု-ေဟာေတာ္မူပါလုိ႔ ဒီလုိပဲ အနက္ျပန္ေလ့႐ွိၾကပါတယ္။ (ဘာ လုပ္ဖုိ႔ ေတာင္းပန္တာလဲလုိ႔ ေမးဘြယ္႐ွိေသာေၾကာင့္ ဒီလုိလဲ ဆက္ၿပီးေလွ်ာက္ပါတယ္။) အဟံ-တပည့္ေတာ္သည္၊ ဘဂဝေတာ-ျမတ္စြာဘုရား၏၊ ယံ ဓမံၼ-အက်ဥ္းအားျဖင့္ ေဟာၾကားသည့္ ယင္းတရားေတာ္ကို၊ သုတြာ-ၾကားနာၿပီးလွ်င္၊ ဧေကာ-တပါးတည္း၊ ဝူပကေ႒ာ-ဆိတ္ၿငိမ္ရာသို႔ကပ္ေရာက္လ်က္၊ အပၸမေတၱာ- မေမ့မေလ်ာ့သည္ျဖစ္၍၊ အာတာပီ- ကိေလသာကို ပူေလာင္ေသြ႔ေျခာက္ ကင္းေပ်ာက္ေစႏိုင္ေသာ ျပင္းစြာအားထုတ္မႈ သမၼပၸဓာန္ လံု႔လဝီရိယႏွင့္ ျပည့္စံုသည္ျဖစ္၍၊ ပဟိတေတၱာ-တရားထူးကိုရရန္ ေစလႊတ္အပ္ေသာစိတ္- စြန္႔လႊတ္အပ္ေသာ ကိုယ္စိတ္႐ွိသည္ျဖစ္၍၊ ဝိဟေရယ်ံ- ေနလုိပါသည္ အ႐ွင္ဘုရားတဲ့။ေလွ်ာက္ထားလုိတာ အတိုခ်ဳပ္ကေတာ့ တပည့္ေတာ္အား တရားအားထုတ္ဖုိ႔ ကမၼ႒ာန္း တရားကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေဟာေတာ္မူပါဘုရား၊ အဲဒီတရားကို နာၿပီးယင္ တပည့္ေတာ္ဟာ တပါးတည္း ဆိတ္ၿငိမ္ရာမွာေနၿပီး မေမ့မေလ်ာ့ အျပင္းအထန္
Labels:
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၆
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၇-၁ဝ
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၇
အားထုတ္ေနပါမည္လုိ႔ ဆိုလိုတာပါဘဲ။ အဲဒီမွာ တပါးတည္း ဆိတ္ၿငိမ္ရာေနၿပီး တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာ အလြန္
အေရးႀကီးပါတယ္၊ တပါးတည္း တရားအားထုတ္ေနတယ္ဆိုေတာ့ အျခားပုဂိၢဳလ္နဲ႔စပ္ၿပီး သမာဓိမပ်က္ဘူး၊ သမာဓိရဘို႔
Óဏ္ျဖစ္ဖုိ႔ အေကာင္းဆံုးပါဘဲ၊ ဒါေပမဲ့-တပါးတည္းေနရန္ အခြင့္မသာလုိ႔ အမ်ားနဲ႔အတူေနၿပီး အားထုတ္ရယင္လဲ အဲဒီ
အျခားပုဂိၢဳလ္ေတြက သူတို႔တရားကိုသာ သူတို႔ဂ႐ုစိုက္ၿပီး အားထုတ္ေနၾကယင္ မိမိကလဲ အျခားသူေတြကို ဂ႐ုမစိုက္ပဲ ကိုယ့္
တရားကိုသာ ဂ႐ုစိုက္ၿပီး အားထုတ္ေနယင္ ဆိတ္ၿငိမ္ရာမွာ ေနသလုိပင္ သမာဓိÓဏ္ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ သူတပါး
ေတြကိုမၾကည့္နဲ႔၊ သူတပါးကို စကားလဲမေျပာနဲ႔၊ ကိုယ့္တရားကိုသာ မဲမဲသဲသဲ ဂ႐ုစိုက္ၿပီး အားထုတ္ေနရမယ္၊ အဲဒီလုိဆိုယင္
အနီးအပါးမွာ အျခားသူေတြ ႐ွိေနေပမယ္လို႔ တဦးတေယာက္တည္း ေနသလုိပင္ စိတ္ထဲမွာ ဆိတ္ၿငိမ္မႈကို ရေနပါတယ္။
အပၸမေတၱာ-အဖြင့္
ေနာက္ၿပီးေတာ့-အပၸမေတၱာ မေမ့မေလ်ာ့သည္ျဖစ္၍တဲ့။ တရားအားထုတ္ယင္ မေမ့မေလ်ာ့ရဘူးဆိုတာကို နားလည္
ၿပီးသိၿပီး ျဖစ္ေနဟန္တူပါတယ္၊ မေမ့မေလ်ာ့အားထုတ္တယ္ဆိုတာ အင္မတတန္ အေရးႀကီးပါတယ္၊ ယခုဒီရိပ္သာမွာ တရား
အားထုတ္ေနၾကတဲ့ ေယာဂီေတြဟာ မေမ့မေလ်ာ့အားထုတ္ေနၾကတာဘဲ၊ ျမင္တုိင္း ျမင္တိုင္းလဲ မေမ့မေလ်ာ့ ႐ႈမွတ္ရတယ္၊
ၾကားတိုင္း နံတုိင္း စားသိတုိင္း ထိသိတတိုင္း ႀကံသိတိုင္းလဲ မေမ့မေလ်ာ့ ႐ႈမွတ္အားထုတ္ေနၾကရတာဘဲ၊ ကိုယ္အမူအရာ
ûပတုိင္း ခံစားမႈေဝဒနာ ေပၚလာတုိင္း စိတ္အမူအရာျဖစ္တုိင္း ျမင္မႈစေသာ သေဘာတရားေတြ ထင္႐ွားတုိင္း မေမ့မေလ်ာ့
႐ႈမွတ္အားထုတ္ ေနၾကရတာဘဲ။
အာတာပီ-အဖြင့္
ေနာက္ၿပီးေတာ့- အာတာပီ- ကိေလသာကို ပူေလာင္ေသြ႔ေျခာက္ကင္းေပ်ာက္ေစႏိုင္ေသာ သမၼပၸဓာန္လုံ႔လ ဝီရိယႏွင့္
ျပည့္စံုသည္ျဖစ္၍တဲ့။ အဲဒီမွာ အာတာပ ဆိုတာက ပူေလာင္ေစတတ္တယ္တဲ့၊ ဘာကိုပူေလာင္ေစသလဲဆိုယင္ ကိေလသာေတြ
ကို ပူေလာင္ေစတာပါဘဲ၊ ေနပူ မီးပူေၾကာင့္ ေရအစိုမ်ား ေျခာက္သြားသလုိပင္ လံု႔လဝီရိယျဖင့္ အျပင္းအထန္ အားထုတ္ေန
ယင္ ေလာဘ ေဒါသစေသာ ကိေလသာေတြ ျဖစ္ခြင့္မရပဲ ကင္းသြားပါတယ္၊ ဥပမာအားျဖင့္ သံတံုး သံခဲႀကီးဟာ ရဲရဲေတာက္
မီးပူေနယင္ အဲဒီ သံတံုး သံခဲကို ယင္ေကာင္ေတြ မကပ္ႏိုင္ဘူး၊ သံတံုး သံခဲႀကီးက မပူပဲ ေအးေနယင္ေတာ့ ယင္ေကာင္ေတြ
က အဲဒီ သံတံုး သံခဲႀကီးကို ကပ္ေရာက္ႏိုင္တယ္၊ အဲဒါလုိဘဲ ႐ႈမွတ္အားထုတ္မႈမ႐ွိတဲ့ ပကတိပုဂိၢဳလ္ေတြသႏၲာန္မွာ ကိလသာ
ေတြက ကပ္ေရာက္ၿပီး ျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ ျမင္တိုင္း ၾကားတိုင္း ေတြ႔တိုင္း သိတိုင္း ဒြါရ ၆-ပါးက ဝင္ေရာက္ၿပီးျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ ယခု
ပကတိလူေတြမွာ အဲဒီလုိ ကိလသာေတြ ျဖစ္ေနတာဟာ ႐ႈမွတ္အားထုတ္မႈ မ႐ွိလို႔ပါဘဲ၊ မျပတ္႐ႈမွတ္ေနတဲ့ ေယာဂီမွာေတာ့
ျမင္ရာကလဲ ကိေလသာျဖစ္ခြင့္မရဘူး၊ ၾကားရာစသည္ကလဲ ကိေလသာျဖစ္ခြင့္မရဘူး၊ အဲဒါဟာ ပူေနတဲ့ သံတံုး သံခဲႀကီးမွာ
ယင္ေကာင္ေတြ မကပ္ႏိုင္တာလုိပင္ ႐ႈမွတ္အားထုတ္မႈ လံု႔လေၾကာင့္ပါဘဲ၊ အစိုဓာတ္ႏွင့္တူတဲ့ ကိေလသာေတြ ခမ္းေျခာက္
ကင္းေပ်ာက္ေနတဲ့ သေဘာပါဘဲ။
သမၼပၸဓာန္ ၄-ပါး အေၾကာင္း
အဲဒီလုိ ကိေလသာ အစိုဓာတ္ေတြကို ပူေလာင္ေသြ႔ေျခာက္ေစတတ္တဲ့ အားထုတ္မႈကို သမၼပၸဓာန္ လံုလဝီရိယလုိ႔
ေခၚတယ္၊ အဲဒီ သမၼပၸဓာန္က ကိစၥအားျဖင့္ ၄-ပါး႐ွိတယ္၊ (၁) မျဖစ္ဘူးေသးတဲ့ အကုသိုလ္ကို မျဖစ္ေအာင္အားထုတ္တာက
ကိစၥတပါး၊ အခါအားေလ်ာ္စြာ သူတပါးေတြမွာ တုပ္ေကြးဖ်ား စေသာေရာဂါ ျဖစ္ေနၾကတယ္ဆုိယင္ မိမိမွာ အဲဒီလို ေရာဂါမ
ျဖစ္ေအာင္ ေၾကာင့္ၾကစိုက္ရသလုိပင္ သူတပါးမွာ အကုသိုလ္ေတြ ျဖစ္ပြါးေနတာကို ျမင္ရၾကားရယင္ မိမိမွာ အဲဒီလုိ
အကုသိုလ္ေတြ မျဖစ္ေအာင္ ေစာင့္ေ႐ွာက္အားထုတ္ရမယ္တဲ့။
(၂) ေနာက္ၿပီးေတာ့-ျဖစ္ဘူးတဲ့ အကုသိုလ္ကို မျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္တာကလဲ ကိစၥတပါးတဲ့၊ အဲဒါကေတာ့ မိမိမွာ
မေတာ္တဆ ျဖစ္ဘူးယင္ အဲဒီအကုသိုလ္မ်ိဳး ေနာက္ထပ္ မျဖစ္ေအာင္ ေၾကာင့္ၾကစိုက္ရမယ္၊ ဒီေနရာမွာေတာ့ တကယ္
မျဖစ္ေသးေပမဲ့ အေၾကာင္းညီညြတ္ယင္ ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အႏုသယကိေလသာကိုလဲ (ဥပၸႏၷ) ျဖစ္ေနတဲ့ ႐ွိေနတဲ့ အကုသိုလ္လုိ႔ ဆိုရ
တယ္၊ အဲဒီျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အႏုသယ အကုသိုလ္ကိေလသာကိုလဲ ျဖစ္ခြင့္မရေအာင္ အားထုတ္ရမယ္တဲ့၊ ျမင္တုိင္း ၾကားတုိင္း
ေတြ႔တိုင္း သိတုိင္း မျပတ္႐ႈမွတ္ေနတဲ့ ေယာဂီမွာေတာ့ အာရမၼဏာႏုသယ ေခၚတဲ့ အဲဒီ အကုသိုလ္ဟာ ျဖစ္ခြင့္မရပဲ ကင္းေန
ပါတယ္၊ အရိယမဂ္ ေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ သႏၲာနာႏုသယဆိုတဲ့ အကုသိုလ္လဲ ကင္းၿငိမ္းသြားေတာ့တာပါဘဲ၊ အဲဒီ မျဖစ္
ဘူးတဲ့ ႐ိုး႐ိုးအကုသိုလ္လဲ မျဖစ္ရေအာင္, အႏုသယအကုသိုလ္လဲ မျဖစ္ရမကိန္းရေအာင္ အားထုတ္ရမယ္တဲ့။
(၃) ေနာက္တခုကေတာ့-မျဖစ္ဘူးေသးတဲ့ ကုသိုလ္ျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္တာလဲ သမၼပၸဓာန္ ကိစၥတခုပါဘဲ၊ ဒါန
ကုသိုလ္ျဖစ္ျဖစ္၊ သီလကုသိုလ္ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာဝနာကုသိုလ္ျဖစ္ျဖစ္ မျဖစ္ဘူးေသးယင္ ျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ရမယ္၊ အထူးအား
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၈
ျဖင့္ ဝိပႆနာ ကုသိုလ္ဟာ မျဖစ္ဘူးေသးယင္ ျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ရမယ္၊ အစပိုင္း Óဏ္မ်ားေလာက္သာ ျဖစ္ဘူးေသး
ယင္ အထက္ပိုင္း ဝိပႆနာÓဏ္ေတြလဲ ျဖစ္ေအာင္အားထုတ္ရမယ္၊ အေရးႀကီးဆံုးကေတာ့ အရိယမဂ္ ကုသိုလ္ေတြျဖစ္
ေအာင္ ဝိပႆနာ ႐ႈမွတ္ အားထုတ္ဖို႔ပါဘဲ။
(၄) ေနာက္တခုကေတာ့- ျဖစ္ဘူးတဲ့ ကုသိုလ္ကိုလဲ ျဖစ္ၿမဲျဖစ္ၿပီး တည္ေနေအာင္, တုိးပြားေအာင္, မဂ္ဖုိလ္Óဏ္
အထိျပည့္စံုသြားေအာင္ အားထုတ္ရမယ္တဲ့။ ဝိပႆနာ ႐ႈမွတ္ေနတဲ့ ေယာဂီကေတာ့ ႐ႈမွတ္တုိင္း ႐ႈမွတ္တုိင္း မျဖစ္ေသးတဲ့
အကုသိုလ္ကိုမျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ေနသည္ မည္ပါတယ္၊ ျဖစ္ၿပီး အကုသိုလ္ကိုလဲ ပယ္ႏုိင္ေအာင္၊ မျဖစ္ေသးတဲ့ ဝိပႆနာ
ကုသိုလ္ အရိယမဂ္ ကုသိုလ္မ်ားလဲျဖစ္ပြါးေအာင္၊ ျဖစ္ၿပီးေသာဝိပႆနာ ကုသိုလ္မ်ားလဲ တည္တံ့တုိးပြါး ျပည့္စံုသြားေအာင္
အားထုတ္ေနသည္မည္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီသမၼပၸဓာန္ကိစၥေလးပါးျဖင့္ အျပင္းအထန္ အားထုတ္သြားလုိေၾကာင္းကို (အာ
တာပီ) ကိေလသာကို ပူေလာင္ေသြ႔ေျခာက္ ကင္းေပ်ာက္ေစႏုိင္ေသာ ျပင္းစြာအားထုတ္မႈ သမၼပၸဓာန္လံု႔လဝီရိယႏွင့္ ျပည့္စံု
သည္ျဖစ္၍ ေနလုိပါတယ္လုိ႔ ဝန္ခံ ေလွ်ာက္ထားတာပါဘဲ။ အတုိခ်ဳပ္အားျဖင့္ေတာ့ အျပင္းအထန္ အားထုတ္လ်က္ ေနလုိပါ
တယ္လို႔ ဆုိလိုတာပါဘဲ။
ပဟိတေတၱာ အဖြင့္
အျပင္းအထန္ အားထုတ္တယ္ဆိုတာ ကုိယ္နဲ႔ အသက္ကို မငဲ့ကြက္ပဲ စြန္႔စြန္႔စားစား အားထုတ္တာကို ဆိုတာပါဘဲ၊
ဒါေၾကာင့္ ပဟိတေတၱာ-ေစလႊတ္အပ္ေသာစိတ္- စြန္႔လႊတ္အပ္ေသာ ကိုယ္စိတ္ ႐ွိသည္ျဖစ္၍ ေနလုိေၾကာင္းလဲ ဆက္ၿပီး
ေလွ်ာက္ထားဝန္ခံပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေ႐ွးနိႆယမ်ားက (ပဟိတေတၱာ- နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္႐ွိသည္ျဖစ္၍-လုိ႔)
ျပန္ဆိုထားၾကတဲ့အတြက္ တခ်ိဳ႔က ''စိတ္ကို နိဗၺာန္ပို႔ထားယင္ ၿပီးတာဘဲ၊ တရားအားထုတ္ဘို႔ မလုိဘူး'' လုိ႔ ဘုရားေဟာ
က်မ္းဂန္မ်ားနဲ႔ ေျပာင္းျပန္ ဆန္႔က်င္ဘက္ ေဟာေျပာ ေနၾကတာလဲ ႐ွိတယ္၊ အမွန္ကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔အသက္ကို မငဲ့ကြက္ပဲ
မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ရေရးအတြက္သာ အေလးûပၿပီး ဘာဝနာတရားကို တင္းတင္း ရင္းရင္း ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အားထုတ္ပါမယ္လုိ႔
ဆိုလိုတာပါဘဲ။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ ပဟိတေတၱာ-ပုဒ္ကို နိဒါနဝဂၢသံယုတ္ အ႒ကထာ (ႏွာ ၁၉၆)-၌
''ဝိေသသာဓိဂမတၴာယ-မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ တရားထူးကို ရျခင္းအက်ိဳးငွါ၊ ေပသိတေတၱာ ဟုတြာ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္
႐ွိသည္ျဖစ္၍'' လို႔ ဖြင့္ျပထားပါတယ္၊ အဲဒီ အဖြင့္အရ ေ႐ွးနိႆယမ်ားက တရားထူးသံုးပါးထဲက ပဓာနျဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္ကိုသာ
ေဖာ္ျပၿပီးေတာ့- ''ပဟိတေတၱာနိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္႐ွိသည္ျဖစ္၍'' လုိ႔ အနက္ျပန္ဆိုေတာ္မူခဲ့ၾကတာပါဘဲ။
ေနာက္ၿပီးေတာ့ သုတ္သီလကၡန္ အ႒ကထာ (ႏွာ-၂၉၉) ၌လဲ-
''ကာေယစ-ကိုယ္၌¤င္း၊ ဇီဝိေတစ အသက္၌¤င္း၊ အနေပကၡတာယ မငဲ့သည္၏
အျဖစ္ျဖင့္၊ ေပသိတစိေတၱာ-ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္႐ွိသည္ျဖစ္၍၊ ဝိႆ႒အတၱဘာေဝါ-စြန္႔
လႊတ္အပ္ေသာ အတၱေဘာ (ကိုယ္) ႐ွိသည္ ျဖစ္၍'' လို႔ ဖြင့္ျပထားပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္႐ွိတယ္ဆိုတာဟာ '' နိဗၺာန္ရယင္ၿပီးေရာ၊ ကိုယ္ႏွင့္အသက္ကို မငဲ့ဘဲ
ေသေသေၾကေၾက အျပင္းအထန္ အားထုတ္ပါမည္'' လုိ႔ဆိုလိုတာပါဘဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ''ပဟိတေတၱာ နိဗၺာန္ရေရးကိုသာ အေလး
ûပသည္ျဖစ္၍'' တုိ႔ ဒီလုိဆိုလိုရင္း အနက္ျပန္ယင္လဲ သင့္တာပါဘဲ။
မာလုက်ပုတၱဆိုတဲ့ ရဟန္းေတာ္က တပါးတည္း ဆိတ္ၿငိမ္ရာကပ္ေရာက္ၿပီး မေမ့မေလ်ာ့ အားထုတ္လုိပါတယ္။
အျပင္းအထန္ အားထုတ္လုိပါတယ္၊ တရားအားထုတ္လုိ႔ ေသခ်င္လဲ ေသသြားပါေစ၊ နိဗၺာန္ရေရးကိုသာ အေလးûပၿပီး
တင္းတင္းရင္းရင္း အားထုတ္လုိပါတယ္၊ ကမၼ႒ာန္းတရားကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေဟာၾကားေတာ္မူပါလုိ႔ ဒီလုိေတာင္းပန္တယ္၊
အဲဒီလို ေတာင္းပန္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီလုိ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၉
ျမတ္စြာဘုရား၏ မိန္႔ခြန္းေတာ္
မာလုက်ပုတၱ-မာလုက်ာ၏သားရဟန္း၊ ဧတၴဒါနိ-ယခု သင့္ေလွ်ာက္ေတာင္းပန္
ေသာ ဤစကားရပ္၌၊ ဝါ-ဤစကားႏွင့္စပ္၍၊ ဒဟေရ ဘိကၡဴ-ရဟန္းငယ္တုိ႔ကို၊ ကႎဝကၡာမအဘယ
္သို႔ ဆုိကုန္အံ့နည္း၊ ဝါဆိုဘြယ္မ႐ွိေတာ့ပါ၊ ဘိကၡဳ-မာလုက်ာ၏ သားရဟန္း၊ ယၾတ
-ေယာ တြံ-ယင္းသင္သည္၊ ဇိေဏၰာ-အုိမင္း ရင့္ေယာ္လွၿပီ ျဖစ္ပါလ်က္၊ ဝုေဒၶါ မဟလႅ
ေကာ-အသက္အ႐ြယ္ ႀကီးလွၿပီ ျဖစ္ပါလ်က္၊ အဒၶဂေတာ ဝေယာ အႏုပၸေတၱာ-ေနာက္ဆံုး
အ႐ြယ္သို႔ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ပါလ်က္၊ သံခိေတၱန ၾသဝါဒံ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ အဆံုးအမကို၊ ယာစသိ
နာမ-ေလွ်ာက္ေတာင္း တံုေသး၏-လုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။
အဲဒီေမးခြန္းေတာ္ထဲမွာ ဇိေဏၰာ အိုမင္းရင့္ေယာ္လွၿပီ စေသာစကားရပ္ျဖင့္ အဲဒီမာလုက်ပုတၱရဟန္းဟာ အသက္
႐ွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ကိုးဆယ္ေက်ာ္ ေသခါနီးအ႐ြယ္ ေရာက္ေနၿပီလို႔ မွတ္ယူရပါတယ္။ အဲဒီ မိန္႔ခြန္းေတာ္ျဖင့္ မာလုက်ပုတၱ
ရဟန္းအုိႀကီးကို ႏွိမ္ခ်ရာလဲေရာက္တယ္၊ ခ်ီးေျမႇာက္ရာလဲ ေရာက္တယ္တဲ့။ ႏွိမ္ခ်ရာ ေရာက္ပံုကေတာ့ မာလုက်ပုတၱဟာ
ငယ္႐ြယ္စဥ္ကေတာ့ တရားအားမထုတ္ခဲ့ပဲ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေနလာခဲ့တယ္၊ ယခု ေသခါနီးအ႐ြယ္ အိုမင္းလွမွ တရားအား
ထုတ္မလုိ႔တဲ့၊ ဒါေၾကာင့္ သင္တုိ႔ရဟန္းငယ္ေတြလဲ မာလက်ပုတၱလုိပင္ ငယ္႐ြယ္စဥ္မွာ တရားအားမထုတ္ပဲ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့
ေလ်ာ့ေနၾက၊ အ႐ြယ္ႀကီးရင့္လွမွ တရား အားထုတ္ၾကလို႔ ေျပာဆုိရမွာလုိ ျဖစ္ေနေၾကာင္း ရည္႐ြယ္ယင္ မာလုက်ပုတၱအား
ႏွိမ္ခ်ရာေရာက္ပါတယ္တဲ့။
ခ်ီးေျမႇာက္ရာေရာက္ပံုကေတာ့ မာလုက်ပုတၱဟာ အလြန္အိုမင္း ရင့္ေယာ္ေနတာေတာင္မွ ေတာအရပ္သို႔ ကပ္ေရာက္
ၿပီး တရားအားထုတ္ဦးမလုိ႔တဲ့၊ ဒီေတာ့ သင့္တုိ႔ရဟန္းငယ္ေတြဟာ တရားအားထုတ္သင့္ေၾကာင္း အထူးေျပာစရာ မလုိပါဘူး
လုိ႔ ရည္႐ြယ္ယင္ေတာ့ မာလုက်ပုတၱ ရဟန္းအုိႀကီးကို ခ်ီးေျမႇာက္ရာေရာက္ပါသတဲ့။ ဟုတ္တယ္၊ အခုေနအခါလဲ အိုမင္း
မစြမ္းျဖစ္ေနတဲ့ အဘိုးအုိ အဖြားအုိႀကီးေတြ တင္းတင္းရင္းရင္း အျပင္းအထန္ အားထုတ္ေနတာကို ျမင္ေတြ႔ရယင္ ပ်ိဳ႐ြယ္တဲ့
သူေတြလဲ တင္းတင္းရင္းရင္း အျပင္းအထန္အားထုတ္ဘို႔ ဝန္ေလးစရာ မ႐ွိပါဘူး၊ အဲဒီ အဖုိးႀကီးအဖြားႀကီးေတြကို အားက်ၿပီး
အားထုတ္သင့္တာပါဘဲ၊ ထုိ႔အတူပင္ ငယ္႐ြယ္တဲ့သူေတြ êကိးêကိးစားစား အားထုတ္ေနတာ ျမင္ေတြ႔ရယင္လဲ အ႐ြယ္ႀကီးတဲ့
သူေတြဟာ အားက်ၿပီး အားထုတ္သင့္တာပါဘဲ။
အဲဒီေတာ့ မာလုက်ပုတၱရဟန္းက ဒီလုိထပ္ၿပီး ေလွ်ာက္ျပန္ပါတယ္၊ တပည့္ေတာ္ဟာ အုိမင္းရင့္ေယာ္လွၿပီ ျဖစ္ေပမဲ့
ျမတ္စြာဘုရားက တပည့္ေတာ္အား အက်ဥ္းခ်ဳပ္အားျဖင့္ ၾသဝါဒတရားကုိ ေဟာၾကားေတာ္မူပါ၊ တပည့္ေတာ္ဟာ ျမတ္စြာ
ဘုရား၏ တရားေတာ္ကို ကိုယ္တိုင္ေတြ႔ၿပီး သိနားလည္တဲ့သူ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ တရား အေမြခံ
အစစ္ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္၊ ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ေျမႇာ္လင့္ပါတယ္လုိ႔ ထပ္မံၿပီး ေလွ်ာက္ထားေတာင္းပန္ပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဝိပႆနာ႐ႈရျခင္း၏အေၾကာင္းကို အေျခအျမစ္မွစၿပီး သိနားလည္ရေအာင္လုိ႔ ေ႐ွးဦးစြာ
ေမးခြန္းမ်ားျဖင့္ ေမးေတာ္မူပါတယ္၊ အဲဒီေမးခြန္းေတြက အင္မတန္ ခုိင္လံုပါတယ္၊ သေဘာေပါက္ နားလည္ဘို႔ရာလဲ
အင္မတန္ ေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ သုတနည္းတဲ့သူေတြ အတြက္ကေတာ့ နက္နဲတဲ့သေဘာ ႐ွိပါတယ္။ ေ႐ွးကဆိုယင္ ေနရာ
အသစ္မွာ တရားေဟာတဲ့အခါ ဘုန္းႀကီးက ဒီသုတ္ကို စၿပီးေဟာခဲ့ပါတယ္၊ ယခုေတာ့ အမ်ားက ႐ႈပံု႐ႈနည္းကို နားလည္ေန
ၾကၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီသုတ္ကို မေဟာပဲေနခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းေတာ္ေတာ္ၾကာသြားပါၿပီ။ အဲဒီမွာ ျမတ္စြာဘုရားေမးေတာ္မူပံု
ကေတာ့-
ဝိပႆနာအေျခခံ ေမးခြန္းေတာ္ (၁)
တံ ကႎ မညသိ မာလုက်ပုတၱ၊ ေယ ေတ စကၡဳ ဝိေညယ်ာ ႐ူပါ အဒိ႒ာ အဒိ႒ပုဗၺာ၊
န စ ပႆတိ၊ န စ ေတ ေဟာတိ ပေႆေယ်ႏိၲ၊ အတိၴ ေတ တတၴ ဆေႏၵာ ဝါ ရာေဂါ ဝါ
ေပမံ ဝါ။
မာလုက်ပုတၱ-မာလုက်ာ၏ သားျဖစ္ေသာရဟန္း၊ တံ-ငါေမးမည့္ ထုိအရာကို၊ တြံ-သင္သည္၊ ကႎ မညသိ- ဘယ္
လုိထင္သလဲ-သင္ သေဘာက်သည့္အတုိင္း ေျဖပါတဲ့။ စကၡဳဝိေညယ်ာ- မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ႏုိင္ေကာင္းကုန္ေသာ၊ ေယ႐ူပါအၾကင္
အဆင္းတုိ႔ကို၊ ေတ-သင္သည္၊ အဒိ႒ာ-မျမင္ဘူးေသး၊ မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ႏုိင္ေကာင္းတဲ့ အဆင္းေတြတဲ့၊ အဲဒါ ပရမတ္
႐ုပ္တရားအစစ္ျဖစ္တဲ့ အဆင္းေတြဘဲ၊ မ်က္စိျဖင့္ မျမင္ေကာင္းတဲ့ အဆင္းေတြဆုိတာလဲ ႐ွိတယ္၊ ဘယ္လုိဟာေတြလဲ
ဆိုေတာ့ စိတ္ကူးျဖင့္ ႀကံေတြးၿပီး သိရတဲ့ အဆင္း၊ အိပ္မက္ျမင္မက္ရသလုိ သမာဓိေၾကာင့္ ထင္ေပၚလာတဲ့ အဆင္းေတြ ဒိလုိ
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁ဝ
အဆင္းေတြကေတာ့ တကယ္႐ွိတဲ့ ပရမတ္ တရားေတြ မဟုတ္ဘူး၊ ပညတ္ေတြဘဲ၊ အဲဒီ ပညတ္အဆင္းေတြကို ေျပာတာ
မဟုတ္ဘူး၊ တကယ္႐ွိေနလုိ႔ မ်က္စိနဲ႔ တိုက္ဆိုင္မိယင္ တကယ္ျမင္ႏုိင္တဲ့ အဆင္းကို ေျပာတာ၊ အဲဒီအဆင္းေတြကို သင္ဟာ
ဒီဘဝမွာ တခါမွမျမင္ဘူးေသးဘူးတဲ့။ အဒိ႒ပုဗၺာ- ေ႐ွးဘဝမ်ားကလဲ မျမင္ဘူးခဲ့ေသးဘူးတဲ့၊ ဒါကေတာ့ ေ႐ွးဘဝကို ျပန္
လည္ ေအာက္ေမ့ႏုိင္တဲ့ သူမ်ားအတြက္ပါဘဲ၊ ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္က ပတိပူဇိကာဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးဟာ ေ႐ွးဘဝ
က ခင္ပြန္းျဖစ္တဲ့ မာလာဘာရီဆိုတဲ့ နတ္သားႀကီးကို မွတ္မိေနတယ္၊ သတိရေနတယ္၊ အဲဒီလုိ သတိရေနတဲ့အတြက္ မာလ
ဘာရီနတ္သားႀကီးထံ ျပန္ေရာက္ခ်င္ေနတယ္၊ အဲဒီလုိ ပုဂိၢဳလ္အတြက္ ရည္ၿပီးေတာ့ ေ႐ွးဘဝကလဲ မျမင္ဘူးေသးတဲ့ အဆင္း
လုိ႔ဆိုပါတယ္၊ အျခားပုဂိၢဳလ္ေတြ အတြက္ဆိုယင္ေတာ့ မၾကာမီကလဲ မျမင္ဘူးေသးဘူး၊ ေ႐ွးတုန္းကလဲ မျမင္ဘူးေသးဘူးလုိ႔
ဆိုယင္ လံုေလာက္ေနပါၿပီ။
စကၡဳဝိေညယ်ာ- ေတြ႔ဆံုပါက မ်က္စိျဖင့္ တကယ္ျမင္ႏုိင္ေကာင္းကုန္ေသာ၊ ေယ ႐ူပါ အၾကင္အဆင္းတုိ႔ကို၊ ေတ
သင္သည္၊ အဒိ႒ာ- မၾကာမီကလဲ မျမင္ဘူးေသး၊ အဒိ႒ပုဗၺာ ေ႐ွးကာလ ေ႐ွးဘဝကလဲ မျမင္ခဲ့ဘူးေသး။ န စ ပႆသိ
ယခုျမင္ဆဲလဲ မဟုတ္ဘူး၊ (ေ႐ွးကလဲ မျမင္ခဲ့ဘူးေသး၊ ယခုလဲ ျမင္ေနဆဲ မဟုတ္ဘူး၊ အဲဒီလုိ အဆင္းေတြက ႐ွိေတာ့ ႐ွိေန
တာဘဲ။) ေတ-သင့္အား၊ န စ ေဟာတိ ပေႆယ်ႏိၲ-ျမင္ႏိုင္သည္ ဟူ၍လဲ စိတ္ကူးထဲမွာ မျဖစ္ေသး၊ ဒီလုိအဆင္းေတြကို
တေန႔က်ယင္ ျမင္ရလိမ့္မယ္၊ ျမင္ႏိုင္တယ္လုိ႔ သင္၏ စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ မျဖစ္ေသးဘူးတဲ့။
တတၴ-ျမင္လဲ မျမင္ဘူးေသး၊ ျမင္ဆဲလဲမဟုတ္၊ ျမင္ႏုိင္တယ္ ျမင္ရလိမ့္မယ္လုိ႔ေတာင္ စိတ္ကူးထဲမွာ မေပၚေသးတဲ့
ထုိအဆင္းတုိ႔၌၊ ေတ-သင္အား၊ ဆေႏၵာ ဝါ-လုိခ်င္ ႏွစ္သက္မႈသည္¤င္း၊ ရာေဂါဝါ-တပ္မက္စြဲလမ္းမႈ သည္¤င္း၊ ေပမံဝါခ်စ္ခင္မႈသည္¤
င္း၊ အတိၴ-႐ွိပါသလား ျဖစ္ပါသလားတဲ့၊ ဒီလုိ ေမးေတာ္မူပါတယ္။
ေ႐ွးကလဲ မျမင္ဘူးေသးဘူး၊ ယခုလဲ ျမင္ေနဆဲ မဟုတ္ဘူး၊ ဒီလုိအဆင္း ဒီလုိလူကို ျမင္ႏုိင္တယ္ ျမင္ရလိမ့္မယ္လုိ႔
စိတ္ကူးေတာင္ မျဖစ္ေသးဘူး၊ အဲဒီလုိ အဆင္းတဲ့-အဆင္းဆိုေပမဲ့ အဆင္းသက္သက္ မဟုတ္ပါဘူး၊ မိန္းက ေယာက်္ားဆို
တဲ့ပုဂိၢဳလ္ေတြကို ေျပာတာပါဘဲ၊ အဲဒီလုိမျမင္ဘူးတဲ့ ျမင္ဆဲလဲမဟုတ္တဲ့ ျမင္ရလိမ့္မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ မေပၚေသးတဲ့
အဆင္း အဲဒီလုိမိန္းမျဖစ္သူ ေယာက်္ားျဖစ္သူကို အာ႐ံုûပၿပီး လိုခ်င္ႏွစ္သက္ျခင္း တပ္မက္ျခင္း ခ်စ္ခင္ျခင္း ျဖစ္ပါ့မလားတဲ့။
အဲဒီလို အဆင္းပုဂိၢဳလ္ေတြက ဘယ္မွာ ႐ွိတာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္မေရာက္ဘူးတဲ့ အရပ္ေတြမွာ ႐ွိပါတယ္၊ တျခားûမိ႕ တျခား႐ြာ
တျခားႏုိင္ငံေတြမွာ ျမင္ေတြ႔ရယင္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ မိန္းမေတြ ေယာက်္ားေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိေနတာဘဲ၊ ဒီရန္ကုန္ûမိ႕ထဲမွာ
ေတာင္မေတြ႕ဘူး မျမင္ဘူးတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိေနတာဘဲ၊ ေလာကမွာ ျမင္ဘူးတဲ့လူထက္ မျမင္ဘူးတဲ့ လူေတြက အတုိင္း
မသိမ်ားေနတာဘဲ၊ အဲဒီမျမင္ဘူးတဲ့ အဆင္းေတြ လူေတြ မိန္းမ (ေယာက်ာ္း) ေတြႏွင့္စပ္ၿပီး ႏွစ္သက္လုိခ်င္ျခင္း တပ္မက္
ျခင္း ခ်စ္ခင္ျခင္း ျဖစ္ပါ့မလားလုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားက ေမးေတာ္မူပါတယ္။ (အဲဒီမွာ မာလုက်ပုတၱ အတြက္ကေတာ့ မိန္းမ
အဆင္းက လုိရင္းပါဘဲ။)
အဲဒီေတာ့ မာလုက်ပုတၱမေထရ္က ''ေနာ ေဟတံ ဘေႏၲ-ျမင္လဲ မျမင္ဘူးဘူး၊ ျမင္ဆဲလဲ မဟုတ္ဘူး၊ ျမင္ရလိမ့္မယ္
လို႔ စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ မေပၚလာတဲ့အဆင္းေတြ လူေတြ မိန္းမေတြ (ေယာက်္ားေတြ) နဲ႔စပ္ၿပီး ႏွစ္သက္လိုခ်င္ျခင္း
တပ္မက္ျခင္း ခ်စ္ခင္ျခင္း မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးဘုရား'' လုိ႔ ေျဖၾကားပါတယ္။
အဲဒါဟာ တိက်မွန္ကန္တဲ့ အေျဖပါဘဲ၊ မျမင္ဘူးတဲ့ အမ်ိဳးသမီး အလွကေလးေတြကို အေၾကာင္းûပၿပီး ေယာက်္ား
ေတြမွာ ႏွစ္သက္တပ္မက္ျခင္း ခ်စ္ခင္ျခင္း မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ မျမင္ဘူးတဲ့ အမ်ိဳးသား အလွကေလးေတြကို အေၾကာင္းûပၿပီးေတာ့
အမ်ိဳးသမီးေတြမွာလဲ ႏွစ္သက္တပ္မက္ျခင္း ခ်စ္ခင္ျခင္း မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေ႐ွးက ျမင္ခဲ့ဘူးတဲ့သူ မၾကာမီက ျမင္ခဲ့ဘူးတဲ့သူ
အဲဒီလို အမ်ိဳးသမီး အမ်ိဳးသားေတြကို အေၾကာင္းûပၿပီးေတာ့ ႏွစ္သက္တပ္မက္ျခင္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ ျမင္လွ်င္ျမင္ခ်င္း ျမင္ဆဲမွာ
လဲ ႏွစ္သက္တပ္မက္ျခင္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။
စိတ္ကူးထဲမွာ ျမင္ရလိမ့္မယ္လုိ႔ ေျမႇာ္လင့္တဲ့ အဆင္း ပုဂိၢဳလ္နဲ႔စပ္ၿပီးေတာ့လဲ ႏွစ္သက္တပ္မက္ျခင္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္၊
အဲဒါကေတာ့ ဓမၼပဒအ႒ကထာမွာ ျပထားတဲ့ အနိတိၴဂႏၶကုမာရဝတၴဳျဖင့္ ထင္႐ွားပါတယ္။
အားထုတ္ေနပါမည္လုိ႔ ဆိုလိုတာပါဘဲ။ အဲဒီမွာ တပါးတည္း ဆိတ္ၿငိမ္ရာေနၿပီး တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာ အလြန္
အေရးႀကီးပါတယ္၊ တပါးတည္း တရားအားထုတ္ေနတယ္ဆိုေတာ့ အျခားပုဂိၢဳလ္နဲ႔စပ္ၿပီး သမာဓိမပ်က္ဘူး၊ သမာဓိရဘို႔
Óဏ္ျဖစ္ဖုိ႔ အေကာင္းဆံုးပါဘဲ၊ ဒါေပမဲ့-တပါးတည္းေနရန္ အခြင့္မသာလုိ႔ အမ်ားနဲ႔အတူေနၿပီး အားထုတ္ရယင္လဲ အဲဒီ
အျခားပုဂိၢဳလ္ေတြက သူတို႔တရားကိုသာ သူတို႔ဂ႐ုစိုက္ၿပီး အားထုတ္ေနၾကယင္ မိမိကလဲ အျခားသူေတြကို ဂ႐ုမစိုက္ပဲ ကိုယ့္
တရားကိုသာ ဂ႐ုစိုက္ၿပီး အားထုတ္ေနယင္ ဆိတ္ၿငိမ္ရာမွာ ေနသလုိပင္ သမာဓိÓဏ္ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ သူတပါး
ေတြကိုမၾကည့္နဲ႔၊ သူတပါးကို စကားလဲမေျပာနဲ႔၊ ကိုယ့္တရားကိုသာ မဲမဲသဲသဲ ဂ႐ုစိုက္ၿပီး အားထုတ္ေနရမယ္၊ အဲဒီလုိဆိုယင္
အနီးအပါးမွာ အျခားသူေတြ ႐ွိေနေပမယ္လို႔ တဦးတေယာက္တည္း ေနသလုိပင္ စိတ္ထဲမွာ ဆိတ္ၿငိမ္မႈကို ရေနပါတယ္။
အပၸမေတၱာ-အဖြင့္
ေနာက္ၿပီးေတာ့-အပၸမေတၱာ မေမ့မေလ်ာ့သည္ျဖစ္၍တဲ့။ တရားအားထုတ္ယင္ မေမ့မေလ်ာ့ရဘူးဆိုတာကို နားလည္
ၿပီးသိၿပီး ျဖစ္ေနဟန္တူပါတယ္၊ မေမ့မေလ်ာ့အားထုတ္တယ္ဆိုတာ အင္မတတန္ အေရးႀကီးပါတယ္၊ ယခုဒီရိပ္သာမွာ တရား
အားထုတ္ေနၾကတဲ့ ေယာဂီေတြဟာ မေမ့မေလ်ာ့အားထုတ္ေနၾကတာဘဲ၊ ျမင္တုိင္း ျမင္တိုင္းလဲ မေမ့မေလ်ာ့ ႐ႈမွတ္ရတယ္၊
ၾကားတိုင္း နံတုိင္း စားသိတုိင္း ထိသိတတိုင္း ႀကံသိတိုင္းလဲ မေမ့မေလ်ာ့ ႐ႈမွတ္အားထုတ္ေနၾကရတာဘဲ၊ ကိုယ္အမူအရာ
ûပတုိင္း ခံစားမႈေဝဒနာ ေပၚလာတုိင္း စိတ္အမူအရာျဖစ္တုိင္း ျမင္မႈစေသာ သေဘာတရားေတြ ထင္႐ွားတုိင္း မေမ့မေလ်ာ့
႐ႈမွတ္အားထုတ္ ေနၾကရတာဘဲ။
အာတာပီ-အဖြင့္
ေနာက္ၿပီးေတာ့- အာတာပီ- ကိေလသာကို ပူေလာင္ေသြ႔ေျခာက္ကင္းေပ်ာက္ေစႏိုင္ေသာ သမၼပၸဓာန္လုံ႔လ ဝီရိယႏွင့္
ျပည့္စံုသည္ျဖစ္၍တဲ့။ အဲဒီမွာ အာတာပ ဆိုတာက ပူေလာင္ေစတတ္တယ္တဲ့၊ ဘာကိုပူေလာင္ေစသလဲဆိုယင္ ကိေလသာေတြ
ကို ပူေလာင္ေစတာပါဘဲ၊ ေနပူ မီးပူေၾကာင့္ ေရအစိုမ်ား ေျခာက္သြားသလုိပင္ လံု႔လဝီရိယျဖင့္ အျပင္းအထန္ အားထုတ္ေန
ယင္ ေလာဘ ေဒါသစေသာ ကိေလသာေတြ ျဖစ္ခြင့္မရပဲ ကင္းသြားပါတယ္၊ ဥပမာအားျဖင့္ သံတံုး သံခဲႀကီးဟာ ရဲရဲေတာက္
မီးပူေနယင္ အဲဒီ သံတံုး သံခဲကို ယင္ေကာင္ေတြ မကပ္ႏိုင္ဘူး၊ သံတံုး သံခဲႀကီးက မပူပဲ ေအးေနယင္ေတာ့ ယင္ေကာင္ေတြ
က အဲဒီ သံတံုး သံခဲႀကီးကို ကပ္ေရာက္ႏိုင္တယ္၊ အဲဒါလုိဘဲ ႐ႈမွတ္အားထုတ္မႈမ႐ွိတဲ့ ပကတိပုဂိၢဳလ္ေတြသႏၲာန္မွာ ကိလသာ
ေတြက ကပ္ေရာက္ၿပီး ျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ ျမင္တိုင္း ၾကားတိုင္း ေတြ႔တိုင္း သိတိုင္း ဒြါရ ၆-ပါးက ဝင္ေရာက္ၿပီးျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ ယခု
ပကတိလူေတြမွာ အဲဒီလုိ ကိလသာေတြ ျဖစ္ေနတာဟာ ႐ႈမွတ္အားထုတ္မႈ မ႐ွိလို႔ပါဘဲ၊ မျပတ္႐ႈမွတ္ေနတဲ့ ေယာဂီမွာေတာ့
ျမင္ရာကလဲ ကိေလသာျဖစ္ခြင့္မရဘူး၊ ၾကားရာစသည္ကလဲ ကိေလသာျဖစ္ခြင့္မရဘူး၊ အဲဒါဟာ ပူေနတဲ့ သံတံုး သံခဲႀကီးမွာ
ယင္ေကာင္ေတြ မကပ္ႏိုင္တာလုိပင္ ႐ႈမွတ္အားထုတ္မႈ လံု႔လေၾကာင့္ပါဘဲ၊ အစိုဓာတ္ႏွင့္တူတဲ့ ကိေလသာေတြ ခမ္းေျခာက္
ကင္းေပ်ာက္ေနတဲ့ သေဘာပါဘဲ။
သမၼပၸဓာန္ ၄-ပါး အေၾကာင္း
အဲဒီလုိ ကိေလသာ အစိုဓာတ္ေတြကို ပူေလာင္ေသြ႔ေျခာက္ေစတတ္တဲ့ အားထုတ္မႈကို သမၼပၸဓာန္ လံုလဝီရိယလုိ႔
ေခၚတယ္၊ အဲဒီ သမၼပၸဓာန္က ကိစၥအားျဖင့္ ၄-ပါး႐ွိတယ္၊ (၁) မျဖစ္ဘူးေသးတဲ့ အကုသိုလ္ကို မျဖစ္ေအာင္အားထုတ္တာက
ကိစၥတပါး၊ အခါအားေလ်ာ္စြာ သူတပါးေတြမွာ တုပ္ေကြးဖ်ား စေသာေရာဂါ ျဖစ္ေနၾကတယ္ဆုိယင္ မိမိမွာ အဲဒီလို ေရာဂါမ
ျဖစ္ေအာင္ ေၾကာင့္ၾကစိုက္ရသလုိပင္ သူတပါးမွာ အကုသိုလ္ေတြ ျဖစ္ပြါးေနတာကို ျမင္ရၾကားရယင္ မိမိမွာ အဲဒီလုိ
အကုသိုလ္ေတြ မျဖစ္ေအာင္ ေစာင့္ေ႐ွာက္အားထုတ္ရမယ္တဲ့။
(၂) ေနာက္ၿပီးေတာ့-ျဖစ္ဘူးတဲ့ အကုသိုလ္ကို မျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္တာကလဲ ကိစၥတပါးတဲ့၊ အဲဒါကေတာ့ မိမိမွာ
မေတာ္တဆ ျဖစ္ဘူးယင္ အဲဒီအကုသိုလ္မ်ိဳး ေနာက္ထပ္ မျဖစ္ေအာင္ ေၾကာင့္ၾကစိုက္ရမယ္၊ ဒီေနရာမွာေတာ့ တကယ္
မျဖစ္ေသးေပမဲ့ အေၾကာင္းညီညြတ္ယင္ ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အႏုသယကိေလသာကိုလဲ (ဥပၸႏၷ) ျဖစ္ေနတဲ့ ႐ွိေနတဲ့ အကုသိုလ္လုိ႔ ဆိုရ
တယ္၊ အဲဒီျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အႏုသယ အကုသိုလ္ကိေလသာကိုလဲ ျဖစ္ခြင့္မရေအာင္ အားထုတ္ရမယ္တဲ့၊ ျမင္တုိင္း ၾကားတုိင္း
ေတြ႔တိုင္း သိတုိင္း မျပတ္႐ႈမွတ္ေနတဲ့ ေယာဂီမွာေတာ့ အာရမၼဏာႏုသယ ေခၚတဲ့ အဲဒီ အကုသိုလ္ဟာ ျဖစ္ခြင့္မရပဲ ကင္းေန
ပါတယ္၊ အရိယမဂ္ ေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ သႏၲာနာႏုသယဆိုတဲ့ အကုသိုလ္လဲ ကင္းၿငိမ္းသြားေတာ့တာပါဘဲ၊ အဲဒီ မျဖစ္
ဘူးတဲ့ ႐ိုး႐ိုးအကုသိုလ္လဲ မျဖစ္ရေအာင္, အႏုသယအကုသိုလ္လဲ မျဖစ္ရမကိန္းရေအာင္ အားထုတ္ရမယ္တဲ့။
(၃) ေနာက္တခုကေတာ့-မျဖစ္ဘူးေသးတဲ့ ကုသိုလ္ျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္တာလဲ သမၼပၸဓာန္ ကိစၥတခုပါဘဲ၊ ဒါန
ကုသိုလ္ျဖစ္ျဖစ္၊ သီလကုသိုလ္ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာဝနာကုသိုလ္ျဖစ္ျဖစ္ မျဖစ္ဘူးေသးယင္ ျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ရမယ္၊ အထူးအား
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၈
ျဖင့္ ဝိပႆနာ ကုသိုလ္ဟာ မျဖစ္ဘူးေသးယင္ ျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ရမယ္၊ အစပိုင္း Óဏ္မ်ားေလာက္သာ ျဖစ္ဘူးေသး
ယင္ အထက္ပိုင္း ဝိပႆနာÓဏ္ေတြလဲ ျဖစ္ေအာင္အားထုတ္ရမယ္၊ အေရးႀကီးဆံုးကေတာ့ အရိယမဂ္ ကုသိုလ္ေတြျဖစ္
ေအာင္ ဝိပႆနာ ႐ႈမွတ္ အားထုတ္ဖို႔ပါဘဲ။
(၄) ေနာက္တခုကေတာ့- ျဖစ္ဘူးတဲ့ ကုသိုလ္ကိုလဲ ျဖစ္ၿမဲျဖစ္ၿပီး တည္ေနေအာင္, တုိးပြားေအာင္, မဂ္ဖုိလ္Óဏ္
အထိျပည့္စံုသြားေအာင္ အားထုတ္ရမယ္တဲ့။ ဝိပႆနာ ႐ႈမွတ္ေနတဲ့ ေယာဂီကေတာ့ ႐ႈမွတ္တုိင္း ႐ႈမွတ္တုိင္း မျဖစ္ေသးတဲ့
အကုသိုလ္ကိုမျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ေနသည္ မည္ပါတယ္၊ ျဖစ္ၿပီး အကုသိုလ္ကိုလဲ ပယ္ႏုိင္ေအာင္၊ မျဖစ္ေသးတဲ့ ဝိပႆနာ
ကုသိုလ္ အရိယမဂ္ ကုသိုလ္မ်ားလဲျဖစ္ပြါးေအာင္၊ ျဖစ္ၿပီးေသာဝိပႆနာ ကုသိုလ္မ်ားလဲ တည္တံ့တုိးပြါး ျပည့္စံုသြားေအာင္
အားထုတ္ေနသည္မည္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီသမၼပၸဓာန္ကိစၥေလးပါးျဖင့္ အျပင္းအထန္ အားထုတ္သြားလုိေၾကာင္းကို (အာ
တာပီ) ကိေလသာကို ပူေလာင္ေသြ႔ေျခာက္ ကင္းေပ်ာက္ေစႏုိင္ေသာ ျပင္းစြာအားထုတ္မႈ သမၼပၸဓာန္လံု႔လဝီရိယႏွင့္ ျပည့္စံု
သည္ျဖစ္၍ ေနလုိပါတယ္လုိ႔ ဝန္ခံ ေလွ်ာက္ထားတာပါဘဲ။ အတုိခ်ဳပ္အားျဖင့္ေတာ့ အျပင္းအထန္ အားထုတ္လ်က္ ေနလုိပါ
တယ္လို႔ ဆုိလိုတာပါဘဲ။
ပဟိတေတၱာ အဖြင့္
အျပင္းအထန္ အားထုတ္တယ္ဆိုတာ ကုိယ္နဲ႔ အသက္ကို မငဲ့ကြက္ပဲ စြန္႔စြန္႔စားစား အားထုတ္တာကို ဆိုတာပါဘဲ၊
ဒါေၾကာင့္ ပဟိတေတၱာ-ေစလႊတ္အပ္ေသာစိတ္- စြန္႔လႊတ္အပ္ေသာ ကိုယ္စိတ္ ႐ွိသည္ျဖစ္၍ ေနလုိေၾကာင္းလဲ ဆက္ၿပီး
ေလွ်ာက္ထားဝန္ခံပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေ႐ွးနိႆယမ်ားက (ပဟိတေတၱာ- နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္႐ွိသည္ျဖစ္၍-လုိ႔)
ျပန္ဆိုထားၾကတဲ့အတြက္ တခ်ိဳ႔က ''စိတ္ကို နိဗၺာန္ပို႔ထားယင္ ၿပီးတာဘဲ၊ တရားအားထုတ္ဘို႔ မလုိဘူး'' လုိ႔ ဘုရားေဟာ
က်မ္းဂန္မ်ားနဲ႔ ေျပာင္းျပန္ ဆန္႔က်င္ဘက္ ေဟာေျပာ ေနၾကတာလဲ ႐ွိတယ္၊ အမွန္ကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔အသက္ကို မငဲ့ကြက္ပဲ
မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ရေရးအတြက္သာ အေလးûပၿပီး ဘာဝနာတရားကို တင္းတင္း ရင္းရင္း ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အားထုတ္ပါမယ္လုိ႔
ဆိုလိုတာပါဘဲ။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ ပဟိတေတၱာ-ပုဒ္ကို နိဒါနဝဂၢသံယုတ္ အ႒ကထာ (ႏွာ ၁၉၆)-၌
''ဝိေသသာဓိဂမတၴာယ-မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ တရားထူးကို ရျခင္းအက်ိဳးငွါ၊ ေပသိတေတၱာ ဟုတြာ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္
႐ွိသည္ျဖစ္၍'' လို႔ ဖြင့္ျပထားပါတယ္၊ အဲဒီ အဖြင့္အရ ေ႐ွးနိႆယမ်ားက တရားထူးသံုးပါးထဲက ပဓာနျဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္ကိုသာ
ေဖာ္ျပၿပီးေတာ့- ''ပဟိတေတၱာနိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္႐ွိသည္ျဖစ္၍'' လုိ႔ အနက္ျပန္ဆိုေတာ္မူခဲ့ၾကတာပါဘဲ။
ေနာက္ၿပီးေတာ့ သုတ္သီလကၡန္ အ႒ကထာ (ႏွာ-၂၉၉) ၌လဲ-
''ကာေယစ-ကိုယ္၌¤င္း၊ ဇီဝိေတစ အသက္၌¤င္း၊ အနေပကၡတာယ မငဲ့သည္၏
အျဖစ္ျဖင့္၊ ေပသိတစိေတၱာ-ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္႐ွိသည္ျဖစ္၍၊ ဝိႆ႒အတၱဘာေဝါ-စြန္႔
လႊတ္အပ္ေသာ အတၱေဘာ (ကိုယ္) ႐ွိသည္ ျဖစ္၍'' လို႔ ဖြင့္ျပထားပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္႐ွိတယ္ဆိုတာဟာ '' နိဗၺာန္ရယင္ၿပီးေရာ၊ ကိုယ္ႏွင့္အသက္ကို မငဲ့ဘဲ
ေသေသေၾကေၾက အျပင္းအထန္ အားထုတ္ပါမည္'' လုိ႔ဆိုလိုတာပါဘဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ''ပဟိတေတၱာ နိဗၺာန္ရေရးကိုသာ အေလး
ûပသည္ျဖစ္၍'' တုိ႔ ဒီလုိဆိုလိုရင္း အနက္ျပန္ယင္လဲ သင့္တာပါဘဲ။
မာလုက်ပုတၱဆိုတဲ့ ရဟန္းေတာ္က တပါးတည္း ဆိတ္ၿငိမ္ရာကပ္ေရာက္ၿပီး မေမ့မေလ်ာ့ အားထုတ္လုိပါတယ္။
အျပင္းအထန္ အားထုတ္လုိပါတယ္၊ တရားအားထုတ္လုိ႔ ေသခ်င္လဲ ေသသြားပါေစ၊ နိဗၺာန္ရေရးကိုသာ အေလးûပၿပီး
တင္းတင္းရင္းရင္း အားထုတ္လုိပါတယ္၊ ကမၼ႒ာန္းတရားကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေဟာၾကားေတာ္မူပါလုိ႔ ဒီလုိေတာင္းပန္တယ္၊
အဲဒီလို ေတာင္းပန္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီလုိ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၉
ျမတ္စြာဘုရား၏ မိန္႔ခြန္းေတာ္
မာလုက်ပုတၱ-မာလုက်ာ၏သားရဟန္း၊ ဧတၴဒါနိ-ယခု သင့္ေလွ်ာက္ေတာင္းပန္
ေသာ ဤစကားရပ္၌၊ ဝါ-ဤစကားႏွင့္စပ္၍၊ ဒဟေရ ဘိကၡဴ-ရဟန္းငယ္တုိ႔ကို၊ ကႎဝကၡာမအဘယ
္သို႔ ဆုိကုန္အံ့နည္း၊ ဝါဆိုဘြယ္မ႐ွိေတာ့ပါ၊ ဘိကၡဳ-မာလုက်ာ၏ သားရဟန္း၊ ယၾတ
-ေယာ တြံ-ယင္းသင္သည္၊ ဇိေဏၰာ-အုိမင္း ရင့္ေယာ္လွၿပီ ျဖစ္ပါလ်က္၊ ဝုေဒၶါ မဟလႅ
ေကာ-အသက္အ႐ြယ္ ႀကီးလွၿပီ ျဖစ္ပါလ်က္၊ အဒၶဂေတာ ဝေယာ အႏုပၸေတၱာ-ေနာက္ဆံုး
အ႐ြယ္သို႔ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ပါလ်က္၊ သံခိေတၱန ၾသဝါဒံ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ အဆံုးအမကို၊ ယာစသိ
နာမ-ေလွ်ာက္ေတာင္း တံုေသး၏-လုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။
အဲဒီေမးခြန္းေတာ္ထဲမွာ ဇိေဏၰာ အိုမင္းရင့္ေယာ္လွၿပီ စေသာစကားရပ္ျဖင့္ အဲဒီမာလုက်ပုတၱရဟန္းဟာ အသက္
႐ွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ကိုးဆယ္ေက်ာ္ ေသခါနီးအ႐ြယ္ ေရာက္ေနၿပီလို႔ မွတ္ယူရပါတယ္။ အဲဒီ မိန္႔ခြန္းေတာ္ျဖင့္ မာလုက်ပုတၱ
ရဟန္းအုိႀကီးကို ႏွိမ္ခ်ရာလဲေရာက္တယ္၊ ခ်ီးေျမႇာက္ရာလဲ ေရာက္တယ္တဲ့။ ႏွိမ္ခ်ရာ ေရာက္ပံုကေတာ့ မာလုက်ပုတၱဟာ
ငယ္႐ြယ္စဥ္ကေတာ့ တရားအားမထုတ္ခဲ့ပဲ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေနလာခဲ့တယ္၊ ယခု ေသခါနီးအ႐ြယ္ အိုမင္းလွမွ တရားအား
ထုတ္မလုိ႔တဲ့၊ ဒါေၾကာင့္ သင္တုိ႔ရဟန္းငယ္ေတြလဲ မာလက်ပုတၱလုိပင္ ငယ္႐ြယ္စဥ္မွာ တရားအားမထုတ္ပဲ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့
ေလ်ာ့ေနၾက၊ အ႐ြယ္ႀကီးရင့္လွမွ တရား အားထုတ္ၾကလို႔ ေျပာဆုိရမွာလုိ ျဖစ္ေနေၾကာင္း ရည္႐ြယ္ယင္ မာလုက်ပုတၱအား
ႏွိမ္ခ်ရာေရာက္ပါတယ္တဲ့။
ခ်ီးေျမႇာက္ရာေရာက္ပံုကေတာ့ မာလုက်ပုတၱဟာ အလြန္အိုမင္း ရင့္ေယာ္ေနတာေတာင္မွ ေတာအရပ္သို႔ ကပ္ေရာက္
ၿပီး တရားအားထုတ္ဦးမလုိ႔တဲ့၊ ဒီေတာ့ သင့္တုိ႔ရဟန္းငယ္ေတြဟာ တရားအားထုတ္သင့္ေၾကာင္း အထူးေျပာစရာ မလုိပါဘူး
လုိ႔ ရည္႐ြယ္ယင္ေတာ့ မာလုက်ပုတၱ ရဟန္းအုိႀကီးကို ခ်ီးေျမႇာက္ရာေရာက္ပါသတဲ့။ ဟုတ္တယ္၊ အခုေနအခါလဲ အိုမင္း
မစြမ္းျဖစ္ေနတဲ့ အဘိုးအုိ အဖြားအုိႀကီးေတြ တင္းတင္းရင္းရင္း အျပင္းအထန္ အားထုတ္ေနတာကို ျမင္ေတြ႔ရယင္ ပ်ိဳ႐ြယ္တဲ့
သူေတြလဲ တင္းတင္းရင္းရင္း အျပင္းအထန္အားထုတ္ဘို႔ ဝန္ေလးစရာ မ႐ွိပါဘူး၊ အဲဒီ အဖုိးႀကီးအဖြားႀကီးေတြကို အားက်ၿပီး
အားထုတ္သင့္တာပါဘဲ၊ ထုိ႔အတူပင္ ငယ္႐ြယ္တဲ့သူေတြ êကိးêကိးစားစား အားထုတ္ေနတာ ျမင္ေတြ႔ရယင္လဲ အ႐ြယ္ႀကီးတဲ့
သူေတြဟာ အားက်ၿပီး အားထုတ္သင့္တာပါဘဲ။
အဲဒီေတာ့ မာလုက်ပုတၱရဟန္းက ဒီလုိထပ္ၿပီး ေလွ်ာက္ျပန္ပါတယ္၊ တပည့္ေတာ္ဟာ အုိမင္းရင့္ေယာ္လွၿပီ ျဖစ္ေပမဲ့
ျမတ္စြာဘုရားက တပည့္ေတာ္အား အက်ဥ္းခ်ဳပ္အားျဖင့္ ၾသဝါဒတရားကုိ ေဟာၾကားေတာ္မူပါ၊ တပည့္ေတာ္ဟာ ျမတ္စြာ
ဘုရား၏ တရားေတာ္ကို ကိုယ္တိုင္ေတြ႔ၿပီး သိနားလည္တဲ့သူ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ တရား အေမြခံ
အစစ္ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္၊ ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ေျမႇာ္လင့္ပါတယ္လုိ႔ ထပ္မံၿပီး ေလွ်ာက္ထားေတာင္းပန္ပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဝိပႆနာ႐ႈရျခင္း၏အေၾကာင္းကို အေျခအျမစ္မွစၿပီး သိနားလည္ရေအာင္လုိ႔ ေ႐ွးဦးစြာ
ေမးခြန္းမ်ားျဖင့္ ေမးေတာ္မူပါတယ္၊ အဲဒီေမးခြန္းေတြက အင္မတန္ ခုိင္လံုပါတယ္၊ သေဘာေပါက္ နားလည္ဘို႔ရာလဲ
အင္မတန္ ေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ သုတနည္းတဲ့သူေတြ အတြက္ကေတာ့ နက္နဲတဲ့သေဘာ ႐ွိပါတယ္။ ေ႐ွးကဆိုယင္ ေနရာ
အသစ္မွာ တရားေဟာတဲ့အခါ ဘုန္းႀကီးက ဒီသုတ္ကို စၿပီးေဟာခဲ့ပါတယ္၊ ယခုေတာ့ အမ်ားက ႐ႈပံု႐ႈနည္းကို နားလည္ေန
ၾကၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီသုတ္ကို မေဟာပဲေနခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းေတာ္ေတာ္ၾကာသြားပါၿပီ။ အဲဒီမွာ ျမတ္စြာဘုရားေမးေတာ္မူပံု
ကေတာ့-
ဝိပႆနာအေျခခံ ေမးခြန္းေတာ္ (၁)
တံ ကႎ မညသိ မာလုက်ပုတၱ၊ ေယ ေတ စကၡဳ ဝိေညယ်ာ ႐ူပါ အဒိ႒ာ အဒိ႒ပုဗၺာ၊
န စ ပႆတိ၊ န စ ေတ ေဟာတိ ပေႆေယ်ႏိၲ၊ အတိၴ ေတ တတၴ ဆေႏၵာ ဝါ ရာေဂါ ဝါ
ေပမံ ဝါ။
မာလုက်ပုတၱ-မာလုက်ာ၏ သားျဖစ္ေသာရဟန္း၊ တံ-ငါေမးမည့္ ထုိအရာကို၊ တြံ-သင္သည္၊ ကႎ မညသိ- ဘယ္
လုိထင္သလဲ-သင္ သေဘာက်သည့္အတုိင္း ေျဖပါတဲ့။ စကၡဳဝိေညယ်ာ- မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ႏုိင္ေကာင္းကုန္ေသာ၊ ေယ႐ူပါအၾကင္
အဆင္းတုိ႔ကို၊ ေတ-သင္သည္၊ အဒိ႒ာ-မျမင္ဘူးေသး၊ မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ႏုိင္ေကာင္းတဲ့ အဆင္းေတြတဲ့၊ အဲဒါ ပရမတ္
႐ုပ္တရားအစစ္ျဖစ္တဲ့ အဆင္းေတြဘဲ၊ မ်က္စိျဖင့္ မျမင္ေကာင္းတဲ့ အဆင္းေတြဆုိတာလဲ ႐ွိတယ္၊ ဘယ္လုိဟာေတြလဲ
ဆိုေတာ့ စိတ္ကူးျဖင့္ ႀကံေတြးၿပီး သိရတဲ့ အဆင္း၊ အိပ္မက္ျမင္မက္ရသလုိ သမာဓိေၾကာင့္ ထင္ေပၚလာတဲ့ အဆင္းေတြ ဒိလုိ
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁ဝ
အဆင္းေတြကေတာ့ တကယ္႐ွိတဲ့ ပရမတ္ တရားေတြ မဟုတ္ဘူး၊ ပညတ္ေတြဘဲ၊ အဲဒီ ပညတ္အဆင္းေတြကို ေျပာတာ
မဟုတ္ဘူး၊ တကယ္႐ွိေနလုိ႔ မ်က္စိနဲ႔ တိုက္ဆိုင္မိယင္ တကယ္ျမင္ႏုိင္တဲ့ အဆင္းကို ေျပာတာ၊ အဲဒီအဆင္းေတြကို သင္ဟာ
ဒီဘဝမွာ တခါမွမျမင္ဘူးေသးဘူးတဲ့။ အဒိ႒ပုဗၺာ- ေ႐ွးဘဝမ်ားကလဲ မျမင္ဘူးခဲ့ေသးဘူးတဲ့၊ ဒါကေတာ့ ေ႐ွးဘဝကို ျပန္
လည္ ေအာက္ေမ့ႏုိင္တဲ့ သူမ်ားအတြက္ပါဘဲ၊ ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္က ပတိပူဇိကာဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးဟာ ေ႐ွးဘဝ
က ခင္ပြန္းျဖစ္တဲ့ မာလာဘာရီဆိုတဲ့ နတ္သားႀကီးကို မွတ္မိေနတယ္၊ သတိရေနတယ္၊ အဲဒီလုိ သတိရေနတဲ့အတြက္ မာလ
ဘာရီနတ္သားႀကီးထံ ျပန္ေရာက္ခ်င္ေနတယ္၊ အဲဒီလုိ ပုဂိၢဳလ္အတြက္ ရည္ၿပီးေတာ့ ေ႐ွးဘဝကလဲ မျမင္ဘူးေသးတဲ့ အဆင္း
လုိ႔ဆိုပါတယ္၊ အျခားပုဂိၢဳလ္ေတြ အတြက္ဆိုယင္ေတာ့ မၾကာမီကလဲ မျမင္ဘူးေသးဘူး၊ ေ႐ွးတုန္းကလဲ မျမင္ဘူးေသးဘူးလုိ႔
ဆိုယင္ လံုေလာက္ေနပါၿပီ။
စကၡဳဝိေညယ်ာ- ေတြ႔ဆံုပါက မ်က္စိျဖင့္ တကယ္ျမင္ႏုိင္ေကာင္းကုန္ေသာ၊ ေယ ႐ူပါ အၾကင္အဆင္းတုိ႔ကို၊ ေတ
သင္သည္၊ အဒိ႒ာ- မၾကာမီကလဲ မျမင္ဘူးေသး၊ အဒိ႒ပုဗၺာ ေ႐ွးကာလ ေ႐ွးဘဝကလဲ မျမင္ခဲ့ဘူးေသး။ န စ ပႆသိ
ယခုျမင္ဆဲလဲ မဟုတ္ဘူး၊ (ေ႐ွးကလဲ မျမင္ခဲ့ဘူးေသး၊ ယခုလဲ ျမင္ေနဆဲ မဟုတ္ဘူး၊ အဲဒီလုိ အဆင္းေတြက ႐ွိေတာ့ ႐ွိေန
တာဘဲ။) ေတ-သင့္အား၊ န စ ေဟာတိ ပေႆယ်ႏိၲ-ျမင္ႏိုင္သည္ ဟူ၍လဲ စိတ္ကူးထဲမွာ မျဖစ္ေသး၊ ဒီလုိအဆင္းေတြကို
တေန႔က်ယင္ ျမင္ရလိမ့္မယ္၊ ျမင္ႏိုင္တယ္လုိ႔ သင္၏ စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ မျဖစ္ေသးဘူးတဲ့။
တတၴ-ျမင္လဲ မျမင္ဘူးေသး၊ ျမင္ဆဲလဲမဟုတ္၊ ျမင္ႏုိင္တယ္ ျမင္ရလိမ့္မယ္လုိ႔ေတာင္ စိတ္ကူးထဲမွာ မေပၚေသးတဲ့
ထုိအဆင္းတုိ႔၌၊ ေတ-သင္အား၊ ဆေႏၵာ ဝါ-လုိခ်င္ ႏွစ္သက္မႈသည္¤င္း၊ ရာေဂါဝါ-တပ္မက္စြဲလမ္းမႈ သည္¤င္း၊ ေပမံဝါခ်စ္ခင္မႈသည္¤
င္း၊ အတိၴ-႐ွိပါသလား ျဖစ္ပါသလားတဲ့၊ ဒီလုိ ေမးေတာ္မူပါတယ္။
ေ႐ွးကလဲ မျမင္ဘူးေသးဘူး၊ ယခုလဲ ျမင္ေနဆဲ မဟုတ္ဘူး၊ ဒီလုိအဆင္း ဒီလုိလူကို ျမင္ႏုိင္တယ္ ျမင္ရလိမ့္မယ္လုိ႔
စိတ္ကူးေတာင္ မျဖစ္ေသးဘူး၊ အဲဒီလုိ အဆင္းတဲ့-အဆင္းဆိုေပမဲ့ အဆင္းသက္သက္ မဟုတ္ပါဘူး၊ မိန္းက ေယာက်္ားဆို
တဲ့ပုဂိၢဳလ္ေတြကို ေျပာတာပါဘဲ၊ အဲဒီလုိမျမင္ဘူးတဲ့ ျမင္ဆဲလဲမဟုတ္တဲ့ ျမင္ရလိမ့္မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ မေပၚေသးတဲ့
အဆင္း အဲဒီလုိမိန္းမျဖစ္သူ ေယာက်္ားျဖစ္သူကို အာ႐ံုûပၿပီး လိုခ်င္ႏွစ္သက္ျခင္း တပ္မက္ျခင္း ခ်စ္ခင္ျခင္း ျဖစ္ပါ့မလားတဲ့။
အဲဒီလို အဆင္းပုဂိၢဳလ္ေတြက ဘယ္မွာ ႐ွိတာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္မေရာက္ဘူးတဲ့ အရပ္ေတြမွာ ႐ွိပါတယ္၊ တျခားûမိ႕ တျခား႐ြာ
တျခားႏုိင္ငံေတြမွာ ျမင္ေတြ႔ရယင္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ မိန္းမေတြ ေယာက်္ားေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိေနတာဘဲ၊ ဒီရန္ကုန္ûမိ႕ထဲမွာ
ေတာင္မေတြ႕ဘူး မျမင္ဘူးတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိေနတာဘဲ၊ ေလာကမွာ ျမင္ဘူးတဲ့လူထက္ မျမင္ဘူးတဲ့ လူေတြက အတုိင္း
မသိမ်ားေနတာဘဲ၊ အဲဒီမျမင္ဘူးတဲ့ အဆင္းေတြ လူေတြ မိန္းမ (ေယာက်ာ္း) ေတြႏွင့္စပ္ၿပီး ႏွစ္သက္လုိခ်င္ျခင္း တပ္မက္
ျခင္း ခ်စ္ခင္ျခင္း ျဖစ္ပါ့မလားလုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားက ေမးေတာ္မူပါတယ္။ (အဲဒီမွာ မာလုက်ပုတၱ အတြက္ကေတာ့ မိန္းမ
အဆင္းက လုိရင္းပါဘဲ။)
အဲဒီေတာ့ မာလုက်ပုတၱမေထရ္က ''ေနာ ေဟတံ ဘေႏၲ-ျမင္လဲ မျမင္ဘူးဘူး၊ ျမင္ဆဲလဲ မဟုတ္ဘူး၊ ျမင္ရလိမ့္မယ္
လို႔ စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ မေပၚလာတဲ့အဆင္းေတြ လူေတြ မိန္းမေတြ (ေယာက်္ားေတြ) နဲ႔စပ္ၿပီး ႏွစ္သက္လိုခ်င္ျခင္း
တပ္မက္ျခင္း ခ်စ္ခင္ျခင္း မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးဘုရား'' လုိ႔ ေျဖၾကားပါတယ္။
အဲဒါဟာ တိက်မွန္ကန္တဲ့ အေျဖပါဘဲ၊ မျမင္ဘူးတဲ့ အမ်ိဳးသမီး အလွကေလးေတြကို အေၾကာင္းûပၿပီး ေယာက်္ား
ေတြမွာ ႏွစ္သက္တပ္မက္ျခင္း ခ်စ္ခင္ျခင္း မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ မျမင္ဘူးတဲ့ အမ်ိဳးသား အလွကေလးေတြကို အေၾကာင္းûပၿပီးေတာ့
အမ်ိဳးသမီးေတြမွာလဲ ႏွစ္သက္တပ္မက္ျခင္း ခ်စ္ခင္ျခင္း မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေ႐ွးက ျမင္ခဲ့ဘူးတဲ့သူ မၾကာမီက ျမင္ခဲ့ဘူးတဲ့သူ
အဲဒီလို အမ်ိဳးသမီး အမ်ိဳးသားေတြကို အေၾကာင္းûပၿပီးေတာ့ ႏွစ္သက္တပ္မက္ျခင္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ ျမင္လွ်င္ျမင္ခ်င္း ျမင္ဆဲမွာ
လဲ ႏွစ္သက္တပ္မက္ျခင္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။
စိတ္ကူးထဲမွာ ျမင္ရလိမ့္မယ္လုိ႔ ေျမႇာ္လင့္တဲ့ အဆင္း ပုဂိၢဳလ္နဲ႔စပ္ၿပီးေတာ့လဲ ႏွစ္သက္တပ္မက္ျခင္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္၊
အဲဒါကေတာ့ ဓမၼပဒအ႒ကထာမွာ ျပထားတဲ့ အနိတိၴဂႏၶကုမာရဝတၴဳျဖင့္ ထင္႐ွားပါတယ္။
Labels:
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၇-၁ဝ
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၁-၁၃
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၁
အနိတိၴဂႏၶကုမာရဝတၴဳ
ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္ကာလတုန္းက သာဝတိၴျပည္ (ûမိ႕) မွာ အနိတိၴဂႏၶကုမာရဆိုတဲ့ လူကေလးတစ္
ေယာက္ ႐ွိခဲ့တယ္၊ အဲဒီ လူငယ္က ျဗဟၼျပည္မွ စုေတၿပီး လူ႔ဘဝ ေရာက္လာတဲ့သူပါဘဲ။ ျဗဟၼာျဖစ္ေနစဥ္က မိန္းမနဲ႔ စပ္ၿပီး
ႏွစ္သက္သာယာမႈ ကင္းေနခဲ့တယ္၊ အဲဒီလုိ ၾကာ႐ွည္စြာ ကာမရာဂ ကင္းလာခဲ့တဲ့အတြက္ ကေလးငယ္ဘဝကတည္းက
သူဟာ မိန္းမ အနီးသို႔ မခ်ဥ္းကပ္လိုဘူး၊ မိခင္စေသာ မိန္းမမ်ားက သူ႔ကိုထိယင္ သူက ငိုပါသတဲ့။
လူလားေျမာက္ၿပီး အ႐ြယ္ေရာက္လာတဲ့ အခါက်ေတာ့ မိဘေတြက သူ႔ကို အိမ္ေထာင္ûပဘို႔ ေျပာၾကတဲ့အခါ သူက
''(န ေမ ဣတိၴယာ အေတၴာ) ကြၽန္ေတာ္ဟာ မိန္းမျဖင့္ အလုိမ႐ွိဘူး'' လုိ႔ ျငင္းပယ္ေနပါသတဲ့။ ဒါေပမဲ့ မိဘမ်ားက အဖန္ဖန္
ထပ္မံတုိက္တြန္းေနတဲ့အတြက္ သူက ေ႐ႊပန္းထိမ္သည္ေတြကိုေခၚၿပီး၊ ေ႐ႊျဖင့္ အလြန္လွပတဲ့မိန္းမ႐ုပ္ကို လုပ္ေစတယ္။ မိဘ
မ်ားက အိမ္ေထာင္ûပဘို႔ တိုက္တြန္းတဲ့အခါ ''ေဟာဒီ ေ႐ႊ႐ုပ္ေလာက္လွပတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကိုရယင္ေတာ့ မိဘတို႔၏ စကားကို
လိုက္နာပါ့မယ္'' လုိ႔ သူကေျပာသတဲ့။ အဲဒီေတာ့ မိဘမ်ားကလဲ ပစၥည္းဥစၥာ ေပါမ်ားၾ<ြကယ္ဝသူမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္
ထင္႐ွား ေက်ာ္ေစာတဲ့ ပုဏၰားေတြကို ေခၚၿပီး အဲဒီ ေ႐ႊ႐ုပ္နဲ႔တူတဲ့ သတို႔သမီးကို အ႐ွာခိုင္းတယ္။
အဲဒီပုဏၰားေတြက ေ႐ႊ႐ုပ္ပါ ယူေဆာင္ၿပီး အရပ္ရပ္အနယ္နယ္ လိုက္လံၿပီး စံုစမ္း႐ွာေဖြၾကတယ္၊ မဒၵတိုင္း ဘာဂလ
ûမိ႕မွာ အဲဒီေ႐ႊ႐ုပ္နဲ႔တူတဲ့ ၁၆-ႏွစ္ အ႐ြယ္ အလြန္လွပတဲ့ သူငယ္မကေလးအေၾကာင္းကို ၾကားသိရလုိ႔ အဲဒီအိမ္ကို သြားၾကည့္
ၾကတယ္၊ မိဘျဖစ္သူတုိ႔က သမီးပ်ိဳအလွကေလးကို ဘံုခုနစ္ဆင့္အထက္ထပ္မွ ဆင္းေစၿပီးေတာ့ ျပၾကတယ္၊ အဲဒီ သူငယ္မ
ကေလးက ေ႐ႊ႐ုပ္နဲ႔ယွဥ္ၿပီး ထုိင္ေနတဲ့အခါ ေ႐ႊ႐ုပ္ထက္ အမ်ိဳးသမီးကေလးက အေရာင္ေတာက္ပၿပီး ပို၍ လွပေနပါသတဲ့။
စံုစမ္းေရးပုဏၰားေတြက အဲဒီေ႐ႊ႐ုပ္ကို အမ်ိဳးသမီး၏ မိဘမ်ားအား ေပးၿပီးေတာ့ အနိတိၴဂႏၶသူငယ္နဲ႔ ထိမ္းျမားဘို႔ရာ
ေတာင္းဆိုၾကတယ္၊ ေတာင္းဆိုၿပီးေတာ့ အဲဒီ သတို႔သား၏ မိဘမ်ားထံ ျပန္လာၿပီး ေျပာၾကားၾကတယ္၊ မိဘေတြက ျမန္ျမန္
သြားၿပီး အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကေလးကို ေခၚေဆာင္ခဲ့ဘို႔ ေစခုိင္းၾကပါတယ္။
အနိတိၴဂႏၶ သူငယ္ကလဲ အဲဒီအေၾကာင္းကို ၾကားရေတာ့ ေ႐ႊ႐ုပ္ထက္ေတာင္ လွတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းသိရ၍ ထုိ
အမ်ိဳးသမီးကေလး၌ ခ်စ္ခင္စိတ္ျဖစ္ၿပီးလွ်င္ ျမန္ျမန္ေခၚေဆာင္ခဲ့ၾကပါလုိ႔ ေျပာပါသတဲ့။ အဲဒါဟာ ဒီလုိလွပတဲ့ အမ်ိဳးသမီး
ကေလးကို ျမင္ႏုိင္တယ္ ျမင္ရလိမ့္မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးမွ်ျဖင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ႏွစ္သက္တပ္မက္ျခင္း ခ်စ္ခင္ျခင္းပါဘဲ။
တာဝန္ေဆာင္ ပုဏၰားေတြက အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကေလးကို ယာဥ္ေပၚမွာတင္ၿပီး ေခၚေဆာင္လာခဲ့ၾကရာ အဲဒီအမ်ိဳးသမီး
ကေလးက အလြန္ႏူးညံ့တဲ့အတြက္ ယာဥ္ေတာက္ၿပီးျဖစ္တဲ့ ေလနာေရာဂါေၾကာင့္ လမ္းခရီးအၾကားမွာဘဲ ေသဆံုးသြား႐ွာပါသ
တဲ့။ မဒၵတုိင္း သာဂလûမိ႕ဆိုတာ ပန္ဂ်ပ္နယ္ထဲမွာ႐ွိတယ္၊ သာဝတိၴûမိ႕နဲ႕ မုိင္ေလးငါးေျခာက္ရာ ထက္မနဲ ေဝးကြာပါလိမ့္မယ္၊
ယာဥ္ဆိုတာက ဘာယာဥ္လဲလို႔မသိရဘူး၊ ျမင္းရထား ယာဥ္ပဲ ျဖစ္ဖြယ္႐ွိပါတယ္။ ဟိုတုန္းက လမ္းလဲ ေကာင္းမွာမဟုတ္ဘူး၊
ဒါေၾကာင့္ ပင္ပန္းၿပီး ေရာဂါျဖစ္၍ ေသဆံုးသြား႐ွာတာ ျဖစ္မွာပါဘဲ။
အနိတိၴဂႏၶကုမာရဆိုတဲ့ သူငယ္ဟာ အဲဒီသတင္းကိုၾကားရေတာ့ ဒီလိုလွပတဲ့ သူငယ္မကေလးနဲ႔ ေတြ႔ဆံုခြင့္ေတာင္
မရပါကလားလုိ႔ ႏွလံုးသြင္းၿပီး စိုးရိမ္ပူေဆြးမႈကို အႀကီးအက်ယ္ ခံစားရပါသတဲ့။ မအိပ္ႏိုင္ မစားႏိုင္ ျဖစ္ေနပါသတဲ့၊ အဲဒီ
အေၾကာင္းကုိ သိျမင္ေတာ္မူတဲ့အတြက္ ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္က သနားျခင္း ႀကီးစြာမဟာ က႐ုဏာေတာ္ျဖင့္ ဆြမ္းခံၾ<ြကယင္း အဲဒီ
အိမ္ေ႐ွ႕ကို ၾ<ြကေရာက္ေတာ္မူတယ္၊ သူငယ္၏ မိဘမ်ားက ႐ိုေသစြာ ပင့္ေလွ်ာက္ၿပီး ဆြမ္းကပ္တယ္၊ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးၿပီးတဲ့
အခါ အဲဒီသူငယ္အေၾကာင္းကို ေမးေတာ္မူတယ္၊ သူငယ္ကလဲ မိဘမ်ား၏ ေျပာၾကားခ်က္အရ ျမတ္စြာဘုရားထံ လာေရာက္
ၿပီး႐ွိခိုးလ်က္ထုိင္ေနတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားကေမးေတာ္မူလုိ႔ လမ္းခရီးမွာေသဆံုးသြားေလတဲ့ အမိ်ဳးသမီးကေလးကို အေၾကာင္း
ûပၿပီး စိုးရိမ္ပူေဆြးမႈ အႀကီးအက်ယ္ျဖစ္ေနေၾကာင္း မစားႏိုင္ မေသာက္ႏိုင္ေအာင္ ပူေဆြးေနရေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားတယ္။
အဲဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက စိုးရိမ္ပူေဆြးမႈႏွင့္ ေၾကာက္ဖြယ္ေဘး ေၾကာက္ျခင္းေဘးဟာ လုိခ်င္စရာ ကာမဂုဏ္ႏွင့္ လုိခ်င္
ႏွစ္သက္မႈကို မွီၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း ဒီလုိေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။
ကာမေတာ ဇာယေတ ေသာေကာ၊
ကာမေတာ ဇာယေတ ဘယံ။
ကာမေတာ ဝိပၸမုတၱႆ၊
နတိၴ ေသာေကာ ကုေတာ ဘယံ။
ကာမေတာ-လုိခ်င္ႏွစ္သက္စရာႏွင့္ လုိခ်င္ႏွစ္သက္မႈဆိုတဲ့ ကာမေၾကာင့္၊ ေသာေကာ- စိုးရိမ္ပူေဆြးျခင္းသည္၊
ဇာယေတျဖစ္၏တဲ့။ ႏွစ္သက္ခ်စ္ခင္စရာ မိန္းမေယာက်္ား စေသာအာ႐ုံနဲ႔ ႏွစ္သက္ခ်စ္ခင္မႈဆိုတဲ့ ကာမတရား႐ွိေနလုိ႔
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၂
ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္တဲ့ အာ႐ံုဝတၴဳႏွင့္ ကင္းကြာတဲ့အခါ စိုးရိမ္ပူေဆြးမႈ ျဖစ္ေပၚတာဘဲ၊ အဲဒါလဲ မၿမဲတဲ့တရားဘဲလုိ႔ ဆိုလိုပါ
တယ္။ ကာမေတာ လုိခ်င္ႏွစ္သက္စရာႏွင့္ လိုခ်င္ႏွစ္သက္မႈဆိုတဲ့ ကာမေၾကာင့္၊ ဘယံ-ေၾကာက္ဖြယ္ႏွင့္ ေၾကာက္လန္႔ျခင္း
ဟူေသာေဘးသည္၊ ဇာယေတ-ျဖစ္၏။ (ပါဠိမွာ ကတၱားေဟာအရာ၌ ပရႆပုဒ္တိ-ဝိဘတ္ႏွင့္ သာ႐ွိသင့္သည္ဟု ႏွစ္သက္
ေသာဆရာတုိ႔၏ အလုိအားျဖင့္ ဇာယတီဟု ဆန္းႏွင့္ညီေအာင္ ဒီဃလဲûပထား၏။ သို႔ေသာ္ ဆႏၵာႏုရကၡဏအားျဖင့္ မûပျပင္ရ
ပဲ အတၱေနာပုဒ္ေတ-ဝိဘတ္ႏွင့္႐ွိျခင္းက ပို၍ဂုဏ္ေျမာက္ဖြယ္႐ွိသည္၊ ပါဠိပညာ႐ွင္တို႔အတြက္သာ ျဖစ္သည္။) ကာမေတာလုိခ်င္
ႏွစ္သက္စရာႏွင့္ လိုခ်င္ႏွစ္သက္မႈ ကာမမွ၊ ဝိပၸမုတၱႆ- လြတ္ကင္းေသာသူအား၊ ေသာေကာ-စိုးရိမ္ ပူေဆြးျခင္း
သည္၊ နတိၴ-မ႐ွိေပ၊ ဘယံ ေၾကာက္ျခင္းသည္၊ ကုေတာ အဘယ္မွာ႐ွိေတာ့အံ့နည္း၊ မ႐ွိေတာ့သည္သာတည္း-လုိ႔ ျမတ္စြာ
ဘုရားက ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။
အဲဒီ ဂါထာတပုဒ္တရားကို နာၿပီးေတာ့ အနိတိၴဂႏၶကုမာရဆိုတဲ့ သူငယ္ဟာ ေသာတာပတိၱမဂ္ဖိုလ္ေရာက္ၿပီး
ေသာတာပန္ ျဖစ္သြားပါသတဲ့။
အဲဒီအနိတိၴဂႏၶကုမာရဆိုတဲ့ လူကေလးဟာ အစတုန္းကေတာ့ မိန္းမအနံ႔ကိုေတာင္ မခံႏုိင္ေအာင္ စက္ဆုပ္ေနခဲ့တယ္၊
ေ႐ႊ႐ုပ္နဲ႔တူတဲ့ မိန္းမေတာ့ ႐ွိမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ထင္ျမင္ၿပီး အဲဒီေ႐ႊ႐ုပ္နဲ႔တူတဲ့ သတို႔သမီးကိုရယင္ေတာ့ မိဘမ်ား ညႊန္ၾကားတဲ့
အတုိင္း အိမ္ေထာင္ûပပါမယ္လုိ႔ ေျပာခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အဲဒီ ေ႐ႊ႐ုပ္ေလာက္ လွပတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ မ႐ွိႏိုင္ဘူး၊
အဲဒီလုိ အဆင္းကို မျမင္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ ထင္ခဲ့တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ မိန္းမအဆင္းနဲ႔ စပ္ၿပီး ႏွစ္သက္ တပ္မက္ျခင္း မျဖစ္ခဲ့ေသးဘူး၊
ေနာက္-အဲဒီေ႐ႊ႐ုပ္ထက္ေတာင္ လွပတဲ့ကေလးမကေလးကို ေတြ႔ရတယ္ဆိုေတာ့ အဲဒီလုိအဆင္းကို ျမင္ႏုိင္တယ္ ျမင္ရေတာ့
မွာပဲလုိ႔ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတယ္၊ အဲဒီအခါက်ေတာ့ မျမင္ရေသးတဲ့ အဲဒီကေလးမကို အေၾကာင္းûပၿပီး ႏွစ္သက္တပ္မက္မႈ
ေတြ အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္ေတာ့တာဘဲ။
ေမးခြန္ေတာ္ႏွင့္ အေျဖ
ယခု ေမးခြန္းမွာေတာ့ အဲဒီလုိ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ဖြယ္ အဆင္းကို မျမင္ဘူးဘူး၊ ျမင္ဆဲလဲမဟုတ္ဘူး၊ စိတ္ကူးထဲမွာ
ေတာင္ အဲဒီလုိအဆင္းကို ျမင္ႏုိင္တယ္ ျမင္ရလိမ့္မယ္လုိ႔ မထင္ေပၚေသးဘူး၊ အဲဒီလုိ အဆင္းပုဂိၢဳလ္နဲ႔စပ္ၿပီး ႏွစ္သက္တပ္
မက္ျခင္း ခ်စ္ခင္ျခင္း ျဖစ္ပါ့မလားလို႔ ေမးေတာ္မူတယ္။ အဲဒီအေမးကို အ႐ွင္မာလုက်ပုတၱမေထရ္က မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးလုိ႔
ေျဖၾကားေလွ်ာက္ထားပါတယ္။
အဲဒါဟာ ႐ွင္းပါတယ္၊ ယခုဒီရိပ္သာမွာ တရားအားထုတ္ေနၾကတဲ့ ေယာဂီေတြအေနအားျဖင့္ ေပၚလြင္ပါတယ္၊
ဒါေပမဲ့ တရားအားမထုတ္ဘူးတဲ့ ပကတိလူေတြအေနနဲ႔ ဆုိယင္ေတာ့ ဒါကေပမဲ့ နားမလည္ပဲ ႐ွိေနတတ္တယ္၊ မလြယ္လွဘူး၊
ပုသိမ္ûမိ႕မွာ သဒၶမၼသီတဂူရိပ္သာ ဘံုေက်ာင္းရိပ္သာတုိ႔ စၿပီးဖြင့္တဲ့ ၁၃၁၃-ခုႏွစ္တုန္းက ဒီမာလုက်ပုတၱသုတ္ကို ဘုန္းႀကီးက
ေဟာတယ္၊ အဲဒီတုန္းက သဒၶမၼသီတဂူဆရာေတာ္ရဲ့ ႏွမက ဒီတရားကုိနာၿပီး သေဘာမေပါက္ခဲ့ပဲ ႐ွိေနသတဲ့၊ ဘယ့္ႏွယ္လဲ
အဆင္းေတြကို မျမင္ေသးဘူး၊ ျမင္းဆဲလဲ မဟုတ္ဘူး၊ ျမင္ႏိုင္တယ္လို႔ေတာင္ စိတ္ထဲမွာ မေပၚေသးဘူးတဲ့၊ အဲဒီလုိ အဆင္း
ေတြက ဘယ္လုိဟာေတြပါလိမ့္မလဲ၊ ဘာေတြကို ေဟာေနတာပါလိမ့္မလဲလုိ႔ သူ႔မွာ နားမလည္ပဲ ႐ွိေနခဲ့ေၾကာင္းကို တရား
အားထုတ္ၿပီးလုိ႔ နားလည္ေနတဲ့အခါက်မွ သူကေျပာပါတယ္၊ သူက Óဏ္လဲထက္ျမက္ပါတယ္၊ တရားအားထုတ္ၿပီးလုိ႔
သေဘာက်တဲ့အခါက်ေတာ့ သူက သိပ္နားလည္တာ၊ အဲဒီတုန္းက ေဟာတာ သိပ္ေကာင္းတာဘဲလုိ႔လဲ ခ်ီးမြမ္းတယ္၊ သူမ်ား
ကိုလဲ သူက တဆင့္ ေဟာေျပာေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တရားအားမထုတ္ဘူးတဲ့ သူေတြကေတာ့ နားမလည္ပဲလဲ ႐ွိတတ္တယ္၊
တရားအားထုတ္တဲ့ သူေတြကေတာ့ အင္မတန္ သေဘာက် နားလည္တတ္ပါတယ္။
မျမင္ရတဲ့ အဆင္းေတြ ပုဂိၢဳလ္ေတြနဲ႔ စပ္ၿပီး ႏွစ္သက္ခ်စ္ခင္မႈ ရာဂ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ အင္မတန္ ထင္႐ွားပါတယ္၊
ယခုစဥ္းစားၾကည့္ပါ။ မေတြ႔ဘူး မျမင္ဘူးတဲ့ လူေတြကို အေၾကာင္းûပၿပီး ႏွစ္သက္ခ်စ္ခင္မႈ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား၊ (မျဖစ္ႏိုင္ပါ
ဘုရား)။ ႏွစ္ခင္ခ်စ္သက္မႈ ရာဂသာမျဖစ္ႏိုင္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အဲဒီ မျမင္ရတဲ့လူေတြကို အေၾကာင္းûပၿပီး ေဒါသလဲ
မျဖစႏ္ ငုိ ဘ္ းူ ၊ ၿမတဲ အ့ဲ ေန ခ်မး္ သာတအ့ဲ ေန ပဂု ဳၢိလသ္ တဝၱ ါေကာငအ္ ေနန႔ဲ အထငမ္ ာွ း အသမိ ာွ းတ ့ဲ ေမာဟလ ဲ မျဖစႏ္ ငို ဘ္ းူ ၊
ဒိျပင္ မာနဒိ႒ိစသည္ေတြလဲ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ ဘာကိေလသာမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးက ''မျမင္ရရာ၊ ကိေလသာ၊
သူ႕ဟာသူ ၿငိမ္းသည္''လုိ႔ ေဆာင္ပုဒ္စီထားတယ္။ အဲဒါကို ဆိုၾကရမယ္။
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၃
ေမးခြန္းဆုိင္ရာ ေဆာင္ပုဒ္မ်ား
၁။ မျမင္ရရာ၊ ကိေလသာ၊ သူ႕ဟာ သူ ၿငိမ္းသည္။
ျမတ္စြာဘုရား၏ ေမးခြန္းမွာ တဏွာ ရာဂကိုသာ ပဓာနûပၿပီး ေမးထားပါတယ္၊ အဲဒီ အေမးျဖင့္ အပၸဓာနျဖစ္တဲ့
ေဒါသ ေမာဟ ဒိ႒ိစတဲ့ ကိေလသာေတြလဲ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာကို သိေစေတာ္မူပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ သိသင့္သမွ်ေတြ အကုန္
သိနားလည္ရေအာင္လုိ႔ ဘုန္းႀကီးက ''မျမင္ရရာ၊ ကိေလသာ၊ သူ႕ဟာ သူ ၿငိမ္းသည္'' လုိ႔ ေဆာင္ပုဒ္ စီထားတာပါဘဲ။ အဲဒီ
ေဆာင္ပုဒ္ကလဲ ေပၚလြင္ထင္႐ွားပါတယ္၊ ဗမာစကားတတ္တဲ့သူဆိုယင္ ''မျမင္ရတ့ဲ အဆင္းကို စြဲမွီၿပီး ဘယ္ကိေလသာမွ
မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ အဲဒီလုိ အာ႐ုံနဲ႔စပ္ၿပီး ဘယ္ကိေလသာမွ ျဖစ္ခြင့္မ႐ွိဘူး၊ ကင္းၿငိမ္းေနတယ္'' ဆိုတာ အင္မတန္ထင္႐ွားပါ
တယ္။ အဲဒီလို မျမင္ရတဲ့အာ႐ံုကိုစဲြၿပီး ကိေလသာ မျဖစ္တာ ကင္းၿငိမ္းတာဟာ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ၊ မျမင္ရလုိ႔ပဲ မဟုတ္ပါလား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား) အဲဒီမျမင္ရတဲ့ အာ႐ံုေတြနဲ႔ စပ္ၿပီး ကိေလသာၿငိမ္းေအာင္ အားထုတ္ဖုိ႔ လုိပါဦးမလား၊ မလုိပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ အဲဒီမျမင္ရတဲ့အာ႐ံုမွာ ကိေလသာမျဖစ္ေအာင္ ဆင္ျခင္ၿပီး ႐ႈေနဘို႔လဲ မလုိဘူး၊ အဲဒါကို ကိန္းေသမွတ္ထားရမယ္။
မျမင္ရတဲ့ အာ႐ံုမွာ ကိေလသာ မျဖစ္ဘူးဆုိေတာ့ ''ျမင္ရတဲ့ အာ႐ံုမွာ ကိေလသာ ျဖစ္ႏုိင္တယ္'' ဆိုတာလဲ ထင္႐ွား
ေပၚလာတယ္၊ အဲဒါကို သိနားလည္ရေအာင္လုိ႔ပဲ ျမတ္စြာဘုရားက ေမးခြန္းထုတ္ၿပီး ေမးေတာ္မူတာပဲ။ အဲဒါကို ဘုန္းႀကီးက
''ျမင္ရရာမွာ၊ ကိေလသာ၊ ကိန္းကာျဖစ္ႏုိင္သည္'' လို႔ ဒုတိယေဆာင္ပုဒ္လဲ စီထားတယ္၊ အဲဒါကို ဆိုၾကရမယ္။
၂။ ျမင္ရရာမွာ၊ ကိေလသာ၊ ကိန္းကာျဖစ္ႏုိင္သည္။
ျမင္ရရင္ေတာ့ ျမင္ဆဲမွာလဲ ကိေလသာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ျမင္ၿပီးတဲ့ ေနာက္ေနာက္ကာလေတြမွာလဲ အဲဒီျမင္ခဲ့တဲ့အာ႐ံုကို
ျပန္လည္ စဥ္းစားၿပီး ကိေလသာေတြ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ထားတဲ့ အ႐ုပ္ကေလးကို ၾကည့္ၾကည့္ၿပီး ႏွစ္သက္သာယာမႈ
ျဖစ္ေနသလုိပါဘဲ၊ ျပန္လည္ စဥ္စားတုိင္း မူလျမင္ခဲ့စဥ္က ႐ုပ္ပံုကေလးက စိတ္ထဲမွာ ထင္႐ွားေပၚေနတယ္၊ ျမင္ခဲ့စဥ္က
ûပံးûပံးကေလးဆုိယင္ ûပံးûပံးကေလး ေပၚေနတယ္၊ ႐ံႈ႕မဲ့စိတ္ဆိုး ေနတာကို ျမင္ခဲ့ယင္လဲ အဲဒီ႐ံႈ႕မဲ့စိတ္ဆိုးေနတဲ့ ပံုအတုိင္း
ေပၚေနတာဘဲ၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီျမင္ဘူးတဲ့အာ႐ံုကို ထပ္မံၿပီး ဆင္ျခင္မိတုိင္း ႏွစ္သက္တပ္မက္တဲ့ ရာဂလဲျဖစ္ပြားတယ္၊ ႐ြံ႕မုန္း
တဲ့ ေဒါသလဲ ျဖစ္ပြားတယ္၊ အၿမဲတည္ေနသလုိလို ထင္ျမင္တဲ့ ေမာဟလဲ ျဖစ္ပြားတယ္။ အဲဒီလုိ ရာဂ ေဒါသ ေမာဟေတြ
ျဖစ္ပြားတာဟာ ျမင္စဥ္ကာလက မ႐ႈခဲ့လုိ႔, အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱအျခင္းအရာျဖင့္ အမွန္အတုိင္း မသိခဲ့လုိ႔ဘဲ၊ ျမင္တုိင္း
ျမင္တိုင္း ႐ႈမွတ္ၿပီး ခ်က္ျခင္းပင္ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတယ္၊ မၿမဲဘူးစသည္ျဖင့္ သိရယင္ေတာ့ အဲဒီလုိ ျပန္လည္ၿပီးေတာ့လဲ
မစဥ္းစားမိဘူး၊ စဥ္းစားယင္လဲ မၿမဲဘူး စသည္ျဖင့္ သိခဲ့တဲ့ အတုိင္းပင္ စိတ္ထဲမွာ ထင္ေပၚေနတယ္၊ အဲဒီေတာ့ အဲဒီမၿမဲတာ
ေပ်ာက္ပ်က္သြားခဲ့တာ ႏွင့္စပ္ၿပီး ခ်စ္ျခင္း မုန္းျခင္း စေသာ ကိေလသာေတြ ဘာမွ် မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ''ျမင္တုိင္း ျမင္တိုင္း ျမင္ဆဲမွာ ကိေလသာကိန္းခြင့္ ျဖစ္ခြင့္မရေအာင္ ႐ႈမွတ္ၿပီး ပယ္ဘို႔လုပ္တယ္'' ဆို
တာလဲ ထင္႐ွားလာပါတယ္၊ အဲဒါကို ဘုန္းႀကီးက ''ျမင္တုိင္း မွတ္႐ႈ၊ ကိေလစု၊ ကိန္းမႈပယ္သင့္သည္''လို႔ တတိယေဆာင္ပုဒ္
လဲ စီထားပါတယ္။ အဲဒါကို ဆိုၾကရမယ္။
၃။ ျမင္တုိင္းမွတ္႐ႈ၊ ကိေလစု၊ ကိန္းမႈပယ္သင့္သည္။
မျမင္ရယင္ အဲဒီမျမင္ရတဲ့အာ႐ံုမွာ ကိေလသာမျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ သူ႕အလိုလိုျဖစ္ခြင့္မရဘဲ ၿငိမ္းေနတယ္၊ ျမင္ရယင္ေတာ့
အဲဒီျမင္ရတဲ့အာ႐ံုကို ျပန္လည္စဥ္းစားၿပီး ကိေလသာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အဲဒီလုိ ျဖစ္ႏိုင္တာကို ကိန္းတယ္လုိ႔ ဆုိရတာပါဘဲ။
ကိန္းဆိုေပမဲ့- အဲဒီ ကိေလသာေတြက တေနရာရာဝင္ၿပီး တည္႐ွိေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ျဖစ္ႏိုင္ခြင့္႐ွိတာကို ဆိုတာပါဘဲ၊
အဲဒီ ျဖစ္ႏုိင္ခြင့္႐ွိတဲ့ ကိေလသာကိန္းမႈကုိ ျမင္တုိင္း ျမင္တုိင္း ႐ႈမွတ္ၿပီးပယ္ရမယ္တဲ့၊ အဲဒီလုိ ႐ႈမွတ္ၿပီး အနိစၥ စသည္ျဖင့္
အမွန္အတိုင္း သိသိေနလွ်င္ အဲဒီျမင္ရတဲ့ အဆင္းမွာလဲ ကိေလသာျဖစ္ခြင့္မ႐ွိေတာ့ဘဲ ၿငိမ္းသြားပါတယ္၊ မျမင္ရတဲ့အာ႐ံုမွာ
လုိပင္ျဖစ္သြားပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ျမင္တုိင္း ျမင္တိုင္း အနိစၥ စေသာ သေဘာမွန္ကို သိေအာင္ ႐ႈမွတ္ၿပီးေတာ့ ကိေလသာ
ကိန္းမႈဆိုတဲ့ ျဖစ္ႏိုင္ခြင့္ကို ပယ္ပယ္သြားရမယ္လုိ႔ ဆိုလိုတာပါဘဲ။ ယခုေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း ''မျမင္ရယင္ ကိေလသာ
မျဖစ္ႏုိင္ဘူး၊ ျမင္ရယင္ေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ အဲဒီေတာ့ ကိေလသာ ကင္းၿငိမ္းၿပီး သံသရာဝဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ခ်င္ယင္
ျမင္တုိင္း ျမင္တုိင္း ႐ႈမွတ္ၿပီး ကိလသာျဖစ္ခြင့္ကို ပယ္ရမယ္'' ဆိုတာကို ျမတ္စြာဘုရားက ေမးခြန္းျဖင့္ပင္ သေဘာေပါက္နား
လည္ေစပါတယ္၊ အဲဒါကိုလဲ ''ေမးခြန္းျဖင့္ပင္၊ လုပ္ငန္းစဥ္ ေပၚလြင္ေစခဲ့သည္'' လုိ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ေဆာင္ပုဒ္ စီထားတယ္၊ အဲဒါကို
ဆိုၾကရမယ္။
၄။ ေမးခြန္းျဖင့္ပင္၊ လုပ္ငန္းစဥ္၊ ေပၚလြင့္ေစခဲ့သည္။
အနိတိၴဂႏၶကုမာရဝတၴဳ
ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္ကာလတုန္းက သာဝတိၴျပည္ (ûမိ႕) မွာ အနိတိၴဂႏၶကုမာရဆိုတဲ့ လူကေလးတစ္
ေယာက္ ႐ွိခဲ့တယ္၊ အဲဒီ လူငယ္က ျဗဟၼျပည္မွ စုေတၿပီး လူ႔ဘဝ ေရာက္လာတဲ့သူပါဘဲ။ ျဗဟၼာျဖစ္ေနစဥ္က မိန္းမနဲ႔ စပ္ၿပီး
ႏွစ္သက္သာယာမႈ ကင္းေနခဲ့တယ္၊ အဲဒီလုိ ၾကာ႐ွည္စြာ ကာမရာဂ ကင္းလာခဲ့တဲ့အတြက္ ကေလးငယ္ဘဝကတည္းက
သူဟာ မိန္းမ အနီးသို႔ မခ်ဥ္းကပ္လိုဘူး၊ မိခင္စေသာ မိန္းမမ်ားက သူ႔ကိုထိယင္ သူက ငိုပါသတဲ့။
လူလားေျမာက္ၿပီး အ႐ြယ္ေရာက္လာတဲ့ အခါက်ေတာ့ မိဘေတြက သူ႔ကို အိမ္ေထာင္ûပဘို႔ ေျပာၾကတဲ့အခါ သူက
''(န ေမ ဣတိၴယာ အေတၴာ) ကြၽန္ေတာ္ဟာ မိန္းမျဖင့္ အလုိမ႐ွိဘူး'' လုိ႔ ျငင္းပယ္ေနပါသတဲ့။ ဒါေပမဲ့ မိဘမ်ားက အဖန္ဖန္
ထပ္မံတုိက္တြန္းေနတဲ့အတြက္ သူက ေ႐ႊပန္းထိမ္သည္ေတြကိုေခၚၿပီး၊ ေ႐ႊျဖင့္ အလြန္လွပတဲ့မိန္းမ႐ုပ္ကို လုပ္ေစတယ္။ မိဘ
မ်ားက အိမ္ေထာင္ûပဘို႔ တိုက္တြန္းတဲ့အခါ ''ေဟာဒီ ေ႐ႊ႐ုပ္ေလာက္လွပတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကိုရယင္ေတာ့ မိဘတို႔၏ စကားကို
လိုက္နာပါ့မယ္'' လုိ႔ သူကေျပာသတဲ့။ အဲဒီေတာ့ မိဘမ်ားကလဲ ပစၥည္းဥစၥာ ေပါမ်ားၾ<ြကယ္ဝသူမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္
ထင္႐ွား ေက်ာ္ေစာတဲ့ ပုဏၰားေတြကို ေခၚၿပီး အဲဒီ ေ႐ႊ႐ုပ္နဲ႔တူတဲ့ သတို႔သမီးကို အ႐ွာခိုင္းတယ္။
အဲဒီပုဏၰားေတြက ေ႐ႊ႐ုပ္ပါ ယူေဆာင္ၿပီး အရပ္ရပ္အနယ္နယ္ လိုက္လံၿပီး စံုစမ္း႐ွာေဖြၾကတယ္၊ မဒၵတိုင္း ဘာဂလ
ûမိ႕မွာ အဲဒီေ႐ႊ႐ုပ္နဲ႔တူတဲ့ ၁၆-ႏွစ္ အ႐ြယ္ အလြန္လွပတဲ့ သူငယ္မကေလးအေၾကာင္းကို ၾကားသိရလုိ႔ အဲဒီအိမ္ကို သြားၾကည့္
ၾကတယ္၊ မိဘျဖစ္သူတုိ႔က သမီးပ်ိဳအလွကေလးကို ဘံုခုနစ္ဆင့္အထက္ထပ္မွ ဆင္းေစၿပီးေတာ့ ျပၾကတယ္၊ အဲဒီ သူငယ္မ
ကေလးက ေ႐ႊ႐ုပ္နဲ႔ယွဥ္ၿပီး ထုိင္ေနတဲ့အခါ ေ႐ႊ႐ုပ္ထက္ အမ်ိဳးသမီးကေလးက အေရာင္ေတာက္ပၿပီး ပို၍ လွပေနပါသတဲ့။
စံုစမ္းေရးပုဏၰားေတြက အဲဒီေ႐ႊ႐ုပ္ကို အမ်ိဳးသမီး၏ မိဘမ်ားအား ေပးၿပီးေတာ့ အနိတိၴဂႏၶသူငယ္နဲ႔ ထိမ္းျမားဘို႔ရာ
ေတာင္းဆိုၾကတယ္၊ ေတာင္းဆိုၿပီးေတာ့ အဲဒီ သတို႔သား၏ မိဘမ်ားထံ ျပန္လာၿပီး ေျပာၾကားၾကတယ္၊ မိဘေတြက ျမန္ျမန္
သြားၿပီး အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကေလးကို ေခၚေဆာင္ခဲ့ဘို႔ ေစခုိင္းၾကပါတယ္။
အနိတိၴဂႏၶ သူငယ္ကလဲ အဲဒီအေၾကာင္းကို ၾကားရေတာ့ ေ႐ႊ႐ုပ္ထက္ေတာင္ လွတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းသိရ၍ ထုိ
အမ်ိဳးသမီးကေလး၌ ခ်စ္ခင္စိတ္ျဖစ္ၿပီးလွ်င္ ျမန္ျမန္ေခၚေဆာင္ခဲ့ၾကပါလုိ႔ ေျပာပါသတဲ့။ အဲဒါဟာ ဒီလုိလွပတဲ့ အမ်ိဳးသမီး
ကေလးကို ျမင္ႏုိင္တယ္ ျမင္ရလိမ့္မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးမွ်ျဖင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ႏွစ္သက္တပ္မက္ျခင္း ခ်စ္ခင္ျခင္းပါဘဲ။
တာဝန္ေဆာင္ ပုဏၰားေတြက အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကေလးကို ယာဥ္ေပၚမွာတင္ၿပီး ေခၚေဆာင္လာခဲ့ၾကရာ အဲဒီအမ်ိဳးသမီး
ကေလးက အလြန္ႏူးညံ့တဲ့အတြက္ ယာဥ္ေတာက္ၿပီးျဖစ္တဲ့ ေလနာေရာဂါေၾကာင့္ လမ္းခရီးအၾကားမွာဘဲ ေသဆံုးသြား႐ွာပါသ
တဲ့။ မဒၵတုိင္း သာဂလûမိ႕ဆိုတာ ပန္ဂ်ပ္နယ္ထဲမွာ႐ွိတယ္၊ သာဝတိၴûမိ႕နဲ႕ မုိင္ေလးငါးေျခာက္ရာ ထက္မနဲ ေဝးကြာပါလိမ့္မယ္၊
ယာဥ္ဆိုတာက ဘာယာဥ္လဲလို႔မသိရဘူး၊ ျမင္းရထား ယာဥ္ပဲ ျဖစ္ဖြယ္႐ွိပါတယ္။ ဟိုတုန္းက လမ္းလဲ ေကာင္းမွာမဟုတ္ဘူး၊
ဒါေၾကာင့္ ပင္ပန္းၿပီး ေရာဂါျဖစ္၍ ေသဆံုးသြား႐ွာတာ ျဖစ္မွာပါဘဲ။
အနိတိၴဂႏၶကုမာရဆိုတဲ့ သူငယ္ဟာ အဲဒီသတင္းကိုၾကားရေတာ့ ဒီလိုလွပတဲ့ သူငယ္မကေလးနဲ႔ ေတြ႔ဆံုခြင့္ေတာင္
မရပါကလားလုိ႔ ႏွလံုးသြင္းၿပီး စိုးရိမ္ပူေဆြးမႈကို အႀကီးအက်ယ္ ခံစားရပါသတဲ့။ မအိပ္ႏိုင္ မစားႏိုင္ ျဖစ္ေနပါသတဲ့၊ အဲဒီ
အေၾကာင္းကုိ သိျမင္ေတာ္မူတဲ့အတြက္ ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္က သနားျခင္း ႀကီးစြာမဟာ က႐ုဏာေတာ္ျဖင့္ ဆြမ္းခံၾ<ြကယင္း အဲဒီ
အိမ္ေ႐ွ႕ကို ၾ<ြကေရာက္ေတာ္မူတယ္၊ သူငယ္၏ မိဘမ်ားက ႐ိုေသစြာ ပင့္ေလွ်ာက္ၿပီး ဆြမ္းကပ္တယ္၊ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးၿပီးတဲ့
အခါ အဲဒီသူငယ္အေၾကာင္းကို ေမးေတာ္မူတယ္၊ သူငယ္ကလဲ မိဘမ်ား၏ ေျပာၾကားခ်က္အရ ျမတ္စြာဘုရားထံ လာေရာက္
ၿပီး႐ွိခိုးလ်က္ထုိင္ေနတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားကေမးေတာ္မူလုိ႔ လမ္းခရီးမွာေသဆံုးသြားေလတဲ့ အမိ်ဳးသမီးကေလးကို အေၾကာင္း
ûပၿပီး စိုးရိမ္ပူေဆြးမႈ အႀကီးအက်ယ္ျဖစ္ေနေၾကာင္း မစားႏိုင္ မေသာက္ႏိုင္ေအာင္ ပူေဆြးေနရေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားတယ္။
အဲဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက စိုးရိမ္ပူေဆြးမႈႏွင့္ ေၾကာက္ဖြယ္ေဘး ေၾကာက္ျခင္းေဘးဟာ လုိခ်င္စရာ ကာမဂုဏ္ႏွင့္ လုိခ်င္
ႏွစ္သက္မႈကို မွီၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း ဒီလုိေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။
ကာမေတာ ဇာယေတ ေသာေကာ၊
ကာမေတာ ဇာယေတ ဘယံ။
ကာမေတာ ဝိပၸမုတၱႆ၊
နတိၴ ေသာေကာ ကုေတာ ဘယံ။
ကာမေတာ-လုိခ်င္ႏွစ္သက္စရာႏွင့္ လုိခ်င္ႏွစ္သက္မႈဆိုတဲ့ ကာမေၾကာင့္၊ ေသာေကာ- စိုးရိမ္ပူေဆြးျခင္းသည္၊
ဇာယေတျဖစ္၏တဲ့။ ႏွစ္သက္ခ်စ္ခင္စရာ မိန္းမေယာက်္ား စေသာအာ႐ုံနဲ႔ ႏွစ္သက္ခ်စ္ခင္မႈဆိုတဲ့ ကာမတရား႐ွိေနလုိ႔
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၂
ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္တဲ့ အာ႐ံုဝတၴဳႏွင့္ ကင္းကြာတဲ့အခါ စိုးရိမ္ပူေဆြးမႈ ျဖစ္ေပၚတာဘဲ၊ အဲဒါလဲ မၿမဲတဲ့တရားဘဲလုိ႔ ဆိုလိုပါ
တယ္။ ကာမေတာ လုိခ်င္ႏွစ္သက္စရာႏွင့္ လိုခ်င္ႏွစ္သက္မႈဆိုတဲ့ ကာမေၾကာင့္၊ ဘယံ-ေၾကာက္ဖြယ္ႏွင့္ ေၾကာက္လန္႔ျခင္း
ဟူေသာေဘးသည္၊ ဇာယေတ-ျဖစ္၏။ (ပါဠိမွာ ကတၱားေဟာအရာ၌ ပရႆပုဒ္တိ-ဝိဘတ္ႏွင့္ သာ႐ွိသင့္သည္ဟု ႏွစ္သက္
ေသာဆရာတုိ႔၏ အလုိအားျဖင့္ ဇာယတီဟု ဆန္းႏွင့္ညီေအာင္ ဒီဃလဲûပထား၏။ သို႔ေသာ္ ဆႏၵာႏုရကၡဏအားျဖင့္ မûပျပင္ရ
ပဲ အတၱေနာပုဒ္ေတ-ဝိဘတ္ႏွင့္႐ွိျခင္းက ပို၍ဂုဏ္ေျမာက္ဖြယ္႐ွိသည္၊ ပါဠိပညာ႐ွင္တို႔အတြက္သာ ျဖစ္သည္။) ကာမေတာလုိခ်င္
ႏွစ္သက္စရာႏွင့္ လိုခ်င္ႏွစ္သက္မႈ ကာမမွ၊ ဝိပၸမုတၱႆ- လြတ္ကင္းေသာသူအား၊ ေသာေကာ-စိုးရိမ္ ပူေဆြးျခင္း
သည္၊ နတိၴ-မ႐ွိေပ၊ ဘယံ ေၾကာက္ျခင္းသည္၊ ကုေတာ အဘယ္မွာ႐ွိေတာ့အံ့နည္း၊ မ႐ွိေတာ့သည္သာတည္း-လုိ႔ ျမတ္စြာ
ဘုရားက ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။
အဲဒီ ဂါထာတပုဒ္တရားကို နာၿပီးေတာ့ အနိတိၴဂႏၶကုမာရဆိုတဲ့ သူငယ္ဟာ ေသာတာပတိၱမဂ္ဖိုလ္ေရာက္ၿပီး
ေသာတာပန္ ျဖစ္သြားပါသတဲ့။
အဲဒီအနိတိၴဂႏၶကုမာရဆိုတဲ့ လူကေလးဟာ အစတုန္းကေတာ့ မိန္းမအနံ႔ကိုေတာင္ မခံႏုိင္ေအာင္ စက္ဆုပ္ေနခဲ့တယ္၊
ေ႐ႊ႐ုပ္နဲ႔တူတဲ့ မိန္းမေတာ့ ႐ွိမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ထင္ျမင္ၿပီး အဲဒီေ႐ႊ႐ုပ္နဲ႔တူတဲ့ သတို႔သမီးကိုရယင္ေတာ့ မိဘမ်ား ညႊန္ၾကားတဲ့
အတုိင္း အိမ္ေထာင္ûပပါမယ္လုိ႔ ေျပာခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အဲဒီ ေ႐ႊ႐ုပ္ေလာက္ လွပတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ မ႐ွိႏိုင္ဘူး၊
အဲဒီလုိ အဆင္းကို မျမင္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ ထင္ခဲ့တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ မိန္းမအဆင္းနဲ႔ စပ္ၿပီး ႏွစ္သက္ တပ္မက္ျခင္း မျဖစ္ခဲ့ေသးဘူး၊
ေနာက္-အဲဒီေ႐ႊ႐ုပ္ထက္ေတာင္ လွပတဲ့ကေလးမကေလးကို ေတြ႔ရတယ္ဆိုေတာ့ အဲဒီလုိအဆင္းကို ျမင္ႏုိင္တယ္ ျမင္ရေတာ့
မွာပဲလုိ႔ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတယ္၊ အဲဒီအခါက်ေတာ့ မျမင္ရေသးတဲ့ အဲဒီကေလးမကို အေၾကာင္းûပၿပီး ႏွစ္သက္တပ္မက္မႈ
ေတြ အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္ေတာ့တာဘဲ။
ေမးခြန္ေတာ္ႏွင့္ အေျဖ
ယခု ေမးခြန္းမွာေတာ့ အဲဒီလုိ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ဖြယ္ အဆင္းကို မျမင္ဘူးဘူး၊ ျမင္ဆဲလဲမဟုတ္ဘူး၊ စိတ္ကူးထဲမွာ
ေတာင္ အဲဒီလုိအဆင္းကို ျမင္ႏုိင္တယ္ ျမင္ရလိမ့္မယ္လုိ႔ မထင္ေပၚေသးဘူး၊ အဲဒီလုိ အဆင္းပုဂိၢဳလ္နဲ႔စပ္ၿပီး ႏွစ္သက္တပ္
မက္ျခင္း ခ်စ္ခင္ျခင္း ျဖစ္ပါ့မလားလို႔ ေမးေတာ္မူတယ္။ အဲဒီအေမးကို အ႐ွင္မာလုက်ပုတၱမေထရ္က မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးလုိ႔
ေျဖၾကားေလွ်ာက္ထားပါတယ္။
အဲဒါဟာ ႐ွင္းပါတယ္၊ ယခုဒီရိပ္သာမွာ တရားအားထုတ္ေနၾကတဲ့ ေယာဂီေတြအေနအားျဖင့္ ေပၚလြင္ပါတယ္၊
ဒါေပမဲ့ တရားအားမထုတ္ဘူးတဲ့ ပကတိလူေတြအေနနဲ႔ ဆုိယင္ေတာ့ ဒါကေပမဲ့ နားမလည္ပဲ ႐ွိေနတတ္တယ္၊ မလြယ္လွဘူး၊
ပုသိမ္ûမိ႕မွာ သဒၶမၼသီတဂူရိပ္သာ ဘံုေက်ာင္းရိပ္သာတုိ႔ စၿပီးဖြင့္တဲ့ ၁၃၁၃-ခုႏွစ္တုန္းက ဒီမာလုက်ပုတၱသုတ္ကို ဘုန္းႀကီးက
ေဟာတယ္၊ အဲဒီတုန္းက သဒၶမၼသီတဂူဆရာေတာ္ရဲ့ ႏွမက ဒီတရားကုိနာၿပီး သေဘာမေပါက္ခဲ့ပဲ ႐ွိေနသတဲ့၊ ဘယ့္ႏွယ္လဲ
အဆင္းေတြကို မျမင္ေသးဘူး၊ ျမင္းဆဲလဲ မဟုတ္ဘူး၊ ျမင္ႏိုင္တယ္လို႔ေတာင္ စိတ္ထဲမွာ မေပၚေသးဘူးတဲ့၊ အဲဒီလုိ အဆင္း
ေတြက ဘယ္လုိဟာေတြပါလိမ့္မလဲ၊ ဘာေတြကို ေဟာေနတာပါလိမ့္မလဲလုိ႔ သူ႔မွာ နားမလည္ပဲ ႐ွိေနခဲ့ေၾကာင္းကို တရား
အားထုတ္ၿပီးလုိ႔ နားလည္ေနတဲ့အခါက်မွ သူကေျပာပါတယ္၊ သူက Óဏ္လဲထက္ျမက္ပါတယ္၊ တရားအားထုတ္ၿပီးလုိ႔
သေဘာက်တဲ့အခါက်ေတာ့ သူက သိပ္နားလည္တာ၊ အဲဒီတုန္းက ေဟာတာ သိပ္ေကာင္းတာဘဲလုိ႔လဲ ခ်ီးမြမ္းတယ္၊ သူမ်ား
ကိုလဲ သူက တဆင့္ ေဟာေျပာေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တရားအားမထုတ္ဘူးတဲ့ သူေတြကေတာ့ နားမလည္ပဲလဲ ႐ွိတတ္တယ္၊
တရားအားထုတ္တဲ့ သူေတြကေတာ့ အင္မတန္ သေဘာက် နားလည္တတ္ပါတယ္။
မျမင္ရတဲ့ အဆင္းေတြ ပုဂိၢဳလ္ေတြနဲ႔ စပ္ၿပီး ႏွစ္သက္ခ်စ္ခင္မႈ ရာဂ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ အင္မတန္ ထင္႐ွားပါတယ္၊
ယခုစဥ္းစားၾကည့္ပါ။ မေတြ႔ဘူး မျမင္ဘူးတဲ့ လူေတြကို အေၾကာင္းûပၿပီး ႏွစ္သက္ခ်စ္ခင္မႈ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား၊ (မျဖစ္ႏိုင္ပါ
ဘုရား)။ ႏွစ္ခင္ခ်စ္သက္မႈ ရာဂသာမျဖစ္ႏိုင္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အဲဒီ မျမင္ရတဲ့လူေတြကို အေၾကာင္းûပၿပီး ေဒါသလဲ
မျဖစႏ္ ငုိ ဘ္ းူ ၊ ၿမတဲ အ့ဲ ေန ခ်မး္ သာတအ့ဲ ေန ပဂု ဳၢိလသ္ တဝၱ ါေကာငအ္ ေနန႔ဲ အထငမ္ ာွ း အသမိ ာွ းတ ့ဲ ေမာဟလ ဲ မျဖစႏ္ ငို ဘ္ းူ ၊
ဒိျပင္ မာနဒိ႒ိစသည္ေတြလဲ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ ဘာကိေလသာမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးက ''မျမင္ရရာ၊ ကိေလသာ၊
သူ႕ဟာသူ ၿငိမ္းသည္''လုိ႔ ေဆာင္ပုဒ္စီထားတယ္။ အဲဒါကို ဆိုၾကရမယ္။
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၃
ေမးခြန္းဆုိင္ရာ ေဆာင္ပုဒ္မ်ား
၁။ မျမင္ရရာ၊ ကိေလသာ၊ သူ႕ဟာ သူ ၿငိမ္းသည္။
ျမတ္စြာဘုရား၏ ေမးခြန္းမွာ တဏွာ ရာဂကိုသာ ပဓာနûပၿပီး ေမးထားပါတယ္၊ အဲဒီ အေမးျဖင့္ အပၸဓာနျဖစ္တဲ့
ေဒါသ ေမာဟ ဒိ႒ိစတဲ့ ကိေလသာေတြလဲ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာကို သိေစေတာ္မူပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ သိသင့္သမွ်ေတြ အကုန္
သိနားလည္ရေအာင္လုိ႔ ဘုန္းႀကီးက ''မျမင္ရရာ၊ ကိေလသာ၊ သူ႕ဟာ သူ ၿငိမ္းသည္'' လုိ႔ ေဆာင္ပုဒ္ စီထားတာပါဘဲ။ အဲဒီ
ေဆာင္ပုဒ္ကလဲ ေပၚလြင္ထင္႐ွားပါတယ္၊ ဗမာစကားတတ္တဲ့သူဆိုယင္ ''မျမင္ရတ့ဲ အဆင္းကို စြဲမွီၿပီး ဘယ္ကိေလသာမွ
မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ အဲဒီလုိ အာ႐ုံနဲ႔စပ္ၿပီး ဘယ္ကိေလသာမွ ျဖစ္ခြင့္မ႐ွိဘူး၊ ကင္းၿငိမ္းေနတယ္'' ဆိုတာ အင္မတန္ထင္႐ွားပါ
တယ္။ အဲဒီလို မျမင္ရတဲ့အာ႐ံုကိုစဲြၿပီး ကိေလသာ မျဖစ္တာ ကင္းၿငိမ္းတာဟာ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ၊ မျမင္ရလုိ႔ပဲ မဟုတ္ပါလား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား) အဲဒီမျမင္ရတဲ့ အာ႐ံုေတြနဲ႔ စပ္ၿပီး ကိေလသာၿငိမ္းေအာင္ အားထုတ္ဖုိ႔ လုိပါဦးမလား၊ မလုိပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ အဲဒီမျမင္ရတဲ့အာ႐ံုမွာ ကိေလသာမျဖစ္ေအာင္ ဆင္ျခင္ၿပီး ႐ႈေနဘို႔လဲ မလုိဘူး၊ အဲဒါကို ကိန္းေသမွတ္ထားရမယ္။
မျမင္ရတဲ့ အာ႐ံုမွာ ကိေလသာ မျဖစ္ဘူးဆုိေတာ့ ''ျမင္ရတဲ့ အာ႐ံုမွာ ကိေလသာ ျဖစ္ႏုိင္တယ္'' ဆိုတာလဲ ထင္႐ွား
ေပၚလာတယ္၊ အဲဒါကို သိနားလည္ရေအာင္လုိ႔ပဲ ျမတ္စြာဘုရားက ေမးခြန္းထုတ္ၿပီး ေမးေတာ္မူတာပဲ။ အဲဒါကို ဘုန္းႀကီးက
''ျမင္ရရာမွာ၊ ကိေလသာ၊ ကိန္းကာျဖစ္ႏုိင္သည္'' လို႔ ဒုတိယေဆာင္ပုဒ္လဲ စီထားတယ္၊ အဲဒါကို ဆိုၾကရမယ္။
၂။ ျမင္ရရာမွာ၊ ကိေလသာ၊ ကိန္းကာျဖစ္ႏုိင္သည္။
ျမင္ရရင္ေတာ့ ျမင္ဆဲမွာလဲ ကိေလသာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ျမင္ၿပီးတဲ့ ေနာက္ေနာက္ကာလေတြမွာလဲ အဲဒီျမင္ခဲ့တဲ့အာ႐ံုကို
ျပန္လည္ စဥ္းစားၿပီး ကိေလသာေတြ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ထားတဲ့ အ႐ုပ္ကေလးကို ၾကည့္ၾကည့္ၿပီး ႏွစ္သက္သာယာမႈ
ျဖစ္ေနသလုိပါဘဲ၊ ျပန္လည္ စဥ္စားတုိင္း မူလျမင္ခဲ့စဥ္က ႐ုပ္ပံုကေလးက စိတ္ထဲမွာ ထင္႐ွားေပၚေနတယ္၊ ျမင္ခဲ့စဥ္က
ûပံးûပံးကေလးဆုိယင္ ûပံးûပံးကေလး ေပၚေနတယ္၊ ႐ံႈ႕မဲ့စိတ္ဆိုး ေနတာကို ျမင္ခဲ့ယင္လဲ အဲဒီ႐ံႈ႕မဲ့စိတ္ဆိုးေနတဲ့ ပံုအတုိင္း
ေပၚေနတာဘဲ၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီျမင္ဘူးတဲ့အာ႐ံုကို ထပ္မံၿပီး ဆင္ျခင္မိတုိင္း ႏွစ္သက္တပ္မက္တဲ့ ရာဂလဲျဖစ္ပြားတယ္၊ ႐ြံ႕မုန္း
တဲ့ ေဒါသလဲ ျဖစ္ပြားတယ္၊ အၿမဲတည္ေနသလုိလို ထင္ျမင္တဲ့ ေမာဟလဲ ျဖစ္ပြားတယ္။ အဲဒီလုိ ရာဂ ေဒါသ ေမာဟေတြ
ျဖစ္ပြားတာဟာ ျမင္စဥ္ကာလက မ႐ႈခဲ့လုိ႔, အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱအျခင္းအရာျဖင့္ အမွန္အတုိင္း မသိခဲ့လုိ႔ဘဲ၊ ျမင္တုိင္း
ျမင္တိုင္း ႐ႈမွတ္ၿပီး ခ်က္ျခင္းပင္ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတယ္၊ မၿမဲဘူးစသည္ျဖင့္ သိရယင္ေတာ့ အဲဒီလုိ ျပန္လည္ၿပီးေတာ့လဲ
မစဥ္းစားမိဘူး၊ စဥ္းစားယင္လဲ မၿမဲဘူး စသည္ျဖင့္ သိခဲ့တဲ့ အတုိင္းပင္ စိတ္ထဲမွာ ထင္ေပၚေနတယ္၊ အဲဒီေတာ့ အဲဒီမၿမဲတာ
ေပ်ာက္ပ်က္သြားခဲ့တာ ႏွင့္စပ္ၿပီး ခ်စ္ျခင္း မုန္းျခင္း စေသာ ကိေလသာေတြ ဘာမွ် မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ''ျမင္တုိင္း ျမင္တိုင္း ျမင္ဆဲမွာ ကိေလသာကိန္းခြင့္ ျဖစ္ခြင့္မရေအာင္ ႐ႈမွတ္ၿပီး ပယ္ဘို႔လုပ္တယ္'' ဆို
တာလဲ ထင္႐ွားလာပါတယ္၊ အဲဒါကို ဘုန္းႀကီးက ''ျမင္တုိင္း မွတ္႐ႈ၊ ကိေလစု၊ ကိန္းမႈပယ္သင့္သည္''လို႔ တတိယေဆာင္ပုဒ္
လဲ စီထားပါတယ္။ အဲဒါကို ဆိုၾကရမယ္။
၃။ ျမင္တုိင္းမွတ္႐ႈ၊ ကိေလစု၊ ကိန္းမႈပယ္သင့္သည္။
မျမင္ရယင္ အဲဒီမျမင္ရတဲ့အာ႐ံုမွာ ကိေလသာမျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ သူ႕အလိုလိုျဖစ္ခြင့္မရဘဲ ၿငိမ္းေနတယ္၊ ျမင္ရယင္ေတာ့
အဲဒီျမင္ရတဲ့အာ႐ံုကို ျပန္လည္စဥ္းစားၿပီး ကိေလသာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အဲဒီလုိ ျဖစ္ႏိုင္တာကို ကိန္းတယ္လုိ႔ ဆုိရတာပါဘဲ။
ကိန္းဆိုေပမဲ့- အဲဒီ ကိေလသာေတြက တေနရာရာဝင္ၿပီး တည္႐ွိေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ျဖစ္ႏိုင္ခြင့္႐ွိတာကို ဆိုတာပါဘဲ၊
အဲဒီ ျဖစ္ႏုိင္ခြင့္႐ွိတဲ့ ကိေလသာကိန္းမႈကုိ ျမင္တုိင္း ျမင္တုိင္း ႐ႈမွတ္ၿပီးပယ္ရမယ္တဲ့၊ အဲဒီလုိ ႐ႈမွတ္ၿပီး အနိစၥ စသည္ျဖင့္
အမွန္အတိုင္း သိသိေနလွ်င္ အဲဒီျမင္ရတဲ့ အဆင္းမွာလဲ ကိေလသာျဖစ္ခြင့္မ႐ွိေတာ့ဘဲ ၿငိမ္းသြားပါတယ္၊ မျမင္ရတဲ့အာ႐ံုမွာ
လုိပင္ျဖစ္သြားပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ျမင္တုိင္း ျမင္တိုင္း အနိစၥ စေသာ သေဘာမွန္ကို သိေအာင္ ႐ႈမွတ္ၿပီးေတာ့ ကိေလသာ
ကိန္းမႈဆိုတဲ့ ျဖစ္ႏိုင္ခြင့္ကို ပယ္ပယ္သြားရမယ္လုိ႔ ဆိုလိုတာပါဘဲ။ ယခုေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း ''မျမင္ရယင္ ကိေလသာ
မျဖစ္ႏုိင္ဘူး၊ ျမင္ရယင္ေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ အဲဒီေတာ့ ကိေလသာ ကင္းၿငိမ္းၿပီး သံသရာဝဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ခ်င္ယင္
ျမင္တုိင္း ျမင္တုိင္း ႐ႈမွတ္ၿပီး ကိလသာျဖစ္ခြင့္ကို ပယ္ရမယ္'' ဆိုတာကို ျမတ္စြာဘုရားက ေမးခြန္းျဖင့္ပင္ သေဘာေပါက္နား
လည္ေစပါတယ္၊ အဲဒါကိုလဲ ''ေမးခြန္းျဖင့္ပင္၊ လုပ္ငန္းစဥ္ ေပၚလြင္ေစခဲ့သည္'' လုိ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ေဆာင္ပုဒ္ စီထားတယ္၊ အဲဒါကို
ဆိုၾကရမယ္။
၄။ ေမးခြန္းျဖင့္ပင္၊ လုပ္ငန္းစဥ္၊ ေပၚလြင့္ေစခဲ့သည္။
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၄-၁၆
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၄
မျမင္ရရာမွာ ကိေလသာမျဖစ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ မျမင္ရတာေတြကို ႀကံေတြးဆင္ျခင္ၿပီး အနိစၥ ဒုကၡစသည္ျဖင့္ ႐ႈေနဘို႔
မလုိဘူး၊ ျမင္ရရာမွာေတာ့ ကိေလသာျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ျမင္တုိင္း ျမင္တိုင္း ကိေလသာျဖစ္ခြင့္မရေအာင္ ႐ႈမွတ္ၿပီး
ေတာ့ ပယ္ရမယ္ဆိုတဲ့ ဝိပႆနာလုပ္ငန္းစဥ္ကို သေဘာေပါက္နားလည္ေအာင္ ျမတ္စြာဘုရားက မာလုက်ပုတၱအား ေမးခြန္း
ထုတ္ၿပီး ေမးေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအေမးဟာ အင္မတန္ ေကာင္းပါတယ္၊ သတိပ႒ာန္ ေဒသနာေတာ္ႏွင့္အညီ ႐ႈမွတ္ဘူးတဲ့
ေယာဂီေတြမွာ ဆိုယင္ အင္မတန္ကို ထင္႐ွားေနတာပါဘဲ။ ယခု ထုတ္ျပခဲ့တ့ဲ ျမင္စရာအဆင္းနဲ႔ စပ္ၿပီး ေမးေတာ္မူသလုိပင္
ၾကားစရာအသံ စသည္တုိ႔နဲ႔လဲ စပ္ၿပီး ေမးေတာ္မူပါေသးတယ္၊ အဲဒီ ေမးခြန္းေတြကိုေတာ့ ေနာက္ရက္မ်ားက်မွာ ေဟာရမယ္။
အဲဒီလုိေမးၿပီးလို႔ သေဘာေပါက္နားလည္တဲ့အခါမွာ ျမတ္စြာဘုရားက ဝိပႆနာလုပ္ငန္းစဥ္ကုိ ဒီလုိအက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေဟာေတာ္
မူပါတယ္။
ဝိပႆနာ လုပ္ငန္းစဥ္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္
ဧတၴ စ ေတ မာလုက်ပုတၱ ဒိ႒ သုတ မုတ ဝိညာေတသု ဓေမၼသု ဒိေ႒ ဒိ႒မတံၱ
ဘဝိႆတိ၊ သုေတ သုတမတံၱ ဘဝိႆတိ၊ မုေတ မုတမတံၱ ဘဝိႆတိ၊ ဝိညာေတ
ဝိညာတမတံၱ ဘဝိႆတိ။
မာလုက်ပုတၱ- မာလုက်ာ၏ သားျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊ ေတ-သင္အား၊ ဧတၴ စ ဒိ႒ သုတ မုတ ဝိညာေတသု ဓေမၼသု
ျမင္ရ ၾကားရ ေရာက္ရ သိရေသာ ဤတရားတုိ႔တြင္လဲ၊ ဒိေ႒ ျမင္ရသည္၌။ ဒိ႒မတံၱ ဘဝိႆတိ-ျမင္႐ံုမွ်ျဖစ္လတံ့။ (ပါဠိ
စာအုပ္တုိ႔၌ ဝိညာတေဗၺသု ဟု တဗၺ ပစၥည္းႏွင့္ ႐ွိ၏။ ယင္းသည္ ဒိ႒သုတ မုတ ဟူေသာ ယွဥ္ဘက္ပုဒ္မ်ားႏွင့္လဲ မညီ၊
ဝိညာေတဟူေသာ နိဒၶါရဏီယပုဒ္ႏွင့္လဲ မညီ၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤ၌ တပစၥည္းႏွင့္ ဝိညာေတသု ဟု ႐ြတ္ဆိုထုတ္ျပထားပါသည္။
ဤအညႊန္းမွာ ပါဠိပညာ႐ွင္တုိ႔၏ အတြက္သာ ျဖစ္သည္)။
ေ႐ွ႕နားက အေမး၌ မျမင္ရတဲ့ အဆင္း မၾကားရတဲ့ အသံအစ႐ွိတဲ့ ၆-မ်ိဳးမွာ ကိေလသာျဖစ္ခြင့္မ႐ွိလုိ႔ အဲဒီလုိမျမင္ရ
တာ စသည္ႏွင့္စပ္ၿပီး ကိေလသာကုိ ပယ္ႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္ဘို႔ မလုိဘူးဆိုတာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီ၊ ျမင္ရတဲ့အဆင္းစသည္ႏွင့္
စပ္ၿပီးေတာ့ ကိေလသာကို ပယ္ႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လုိ အားထုတ္သင့္ပါသလဲလုိ႔ ေမးဘြယ္႐ွိေနလုိ႔၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အက်ဥ္းခ်ဳပ္
ေဟာပါလို႔လဲ ေလွ်ာက္ထား ေတာင္းပန္တဲ့အတြက္ (ဧတၴ စေတ မာလုက်ပုတၱ ဒိ႒ သုတ မုတ ဝိညာေတသု ဓေမၼသု) မာလု
က်ာ၏ သားျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊ ျမင္ရ ၾကားရ ေရာက္ရ သိရေသာ ေဟာဒီေလးမ်ိဳးထဲကလဲ ျမင္ရသည္၌ ျမင္႐ံုမွ် ျဖစ္လတံ့
စသည္ျဖင့္ ဝိပႆနာလုပ္ငန္းစဥ္ကို အက်ဥ္းခ်ံဳးၿပီး ေဟာေတာ္မူပါတယ္။ အက်ဥ္းခ်ံဳးပံု ကေတာ့ နံသိရတာ စားသိရတာ
ထိသိရတာ ဆိုတဲ့ ဒီသံုးမ်ိဳးကို မုတ-ေရာက္ရတာ လို႔ တမ်ိဳးတည္း ခ်ံဳးၿပီးေတာ့လဲ ေဟာေတာ္မူပါတယ္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့
အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱလုိ႔ ႐ႈပံု, (ေနတံ မမ၊ ေနေသာဟမသႎၼ၊ န ေမ ေသာ အတၱာ) ဒါ ငါ့ဟာမဟုတ္၊ ငါမဟုတ္၊ ငါ့အတၱမဟုတ္
စသည္ျဖင့္ ႐ႈပံုမ်ားကိုလဲ ျမင္႐ံုမွ် ျဖစ္လတံ့ စသည္ ၄-ခ်က္ မွ်ျဖင့္ ခ်ံဳးၿပီးေဟာေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဆိုလိုတာကေတာ့
မျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္ႏွင့္စပ္ၿပီး ကိေလသာမျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီမျမင္ရတဲ့အဆင္းစသည္ႏွင့္ စပ္ၿပီး ကိေလသာကို
ပယ္ႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္ဖုိ႔မလိုဘူး၊ ေဟာဒီျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္ႏွင့္ စပ္ၿပီးေတာ့ ကိေလသာ ျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္
အဲဒီျမင္ရတာစသည္ႏွင့္စပ္ၿပီး ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ကိေလသာကုိ ပယ္ႏုိင္ေအာင္အားထုတ္ဖုိ႔လုိတယ္၊ အားထုတ္ပံုကေတာ့ အဲဒီျမင္ရတာ
ၾကားရတာ ေရာက္ရတာ သိရတာဆိုတဲ့ ဒီေလးမ်ိဳးထဲက ျမင္ရာ၌ ျမင္႐ံုမွ်တြင္ တည္ေစရမယ္ စသည္ျဖင့္ ဆိုလုိပါတယ္။
ျမင္ဆဲ၌ စိတ္အစဥ္ျဖစ္ပံု
ျမင္တယ္ဆုိတာ မ်က္စိအၾကဥ္ထဲမွာ ထင္ေပၚလာတဲ့အဆင္းကို ျမင္သိတာဘဲ၊ အဲဒါကို ပါဠိလုိ စကၡဳဝိညာဏေခၚ
တယ္၊ ဗမာလုိ စကၡဳဝိညာဏ္လို႔ျပန္ၾကတယ္၊ အရပ္သံုးစကား အရအားျဖင့္ ျမင္သိ႐ံုမွ်သေဘာပါဘဲ၊ အဲဒီ ျမင္သိတဲ့ စကၡဳ
ဝိညာဏ္စိတ္မွာ ႏွစ္သက္မႈစေသာ ကိေလသာေတြ ဘာတခုမွ် မပါေသးဘူး၊ ျမင္သိတဲ့စိတ္ ၿပီးေတာ့ အဲဒီအဆင္း အာ႐ံုကို
လက္ခံတဲ့ သမၸဋိစိၧဳန္းဆိုတဲ့စိတ္ျဖစ္တယ္၊ အဲဒီစိတ္ၿပီးေတာ့ စံုစမ္းတဲ့ သႏီၲရဏဆိုတဲ့စိတ္ျဖစ္တယ္၊ အဲဒီထိေအာင္ ေကာင္း
တယ္ မေကာင္းဘူးစသည္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္မႈလဲ မပါေသးဘူး။ ဘာကိေလသာမွလဲ မပါေသးဘူး၊ အဲဒီကေနာက္ ခ်စ္ဖြယ္
မုန္းဖြယ္ ၾကည္ၫိုဖြယ္ စသည္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္တဲ့ ဝုေ႒ာစိတ္ဆိုတာ ျဖစ္တယ္၊ အဲဒီစိတ္မွာလဲ ကိေလသာ မပါေသးဘူး၊ ဒါေပမဲ့
သူကေတာ့ ခ်စ္ဖြယ္ မုန္းဖြယ္စသည္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ယင္ ခ်စ္ျခင္း မုန္းျခင္းစေသာ ကိေလသာျဖစ္ဖုိ႔နဲ႔ နီးစပ္လာၿပီ၊ ဒါေၾကာင့္
အဲဒီဝုေ႒ာစိတ္က ခ်စ္ဖြယ္မုန္းဖြယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ယင္ သူ႔ေနာက္က ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟႏွင့္ယွဥ္တဲ့ အကုသိုလ္ေဇာ
ေတြ ခုနစ္ႀကိမ္တုိင္တိုင္ ဆက္ၿပီးျဖစ္သြားေတာ့တာဘဲ၊ အဲဒီလုိ ဝီထိစိတ္အစဥ္ျဖစ္ပံုကို ဘုန္းႀကီးက (ဘဝင္, ဆင္ျခင္၊ ျမင္ၿပီး
လွ်င္၊ ထုိျပင္ လက္ခံတံုး) စသည္ျဖင့္ ေဆာင္ပုဒ္ကေလးမ်ားႏွင့္တကြ ေဟာေနက်ပါဘဲ၊ တခ်ိဳ႕က အဲဒီ ေဆာင္ပုဒ္ကေလးေတြ
ႏႈတ္တက္ေတာင္ရေနၾကပါလိမ့္မယ္။
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၅
ယခု အဲဒီေဆာင္ပုဒ္ေတြကို ဆိုၿပီး ႐ွင္းျပရဦးမယ္၊ ကဲ လိုက္ဆုိၾက။
ဘဝင္, ဆင္ျခင္၊ ျမင္ၿပီးလွ်င္၊ ထုိ႔ျပင္ လက္ခံတံု။
အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့အခါ ျဖစ္ေနတဲ့စိတ္မ်ိဳးကုိ ဘဝင္စိတ္လုိ႔ေခၚတယ္၊ အဲဒီဘဝင္စိတ္က ယခုေလာေလာဆယ္ ေတြ႕ေနရ
တဲ့အာ႐ံုကိုေတာ့ အာ႐ံုမûပဘူး၊ ေ႐ွးဘဝက ေသခါနီးမွာ စြဲလမ္းလာခဲ့တဲ့ အာ႐ံုကိုသာ အာ႐ံုûပေနတယ္၊ ဒီဘဝမွာ အစဆံုးျဖစ္
ခဲ့တဲ့ ပဋိသေႏၶစိတ္ႏွင့္ အတူတူပါဘဲ၊ ဒီဘဝင္စိတ္က ျမင္သိ ၾကားသိစေသာ လတ္တေလာ အသိစိတ္ေတြ ျပတ္စဲေနတဲ့
အၾကားအၾကားကာလမ်ားမွာလဲ သူကမျပတ္ျဖစ္ေနတာဘဲ၊ အဲဒီလုိဘဝင္စိတ္ေတြ မျပတ္ျဖစ္ေနရာမွာ မ်က္စိထဲ၌ အဆင္းရိပ္
ထင္ေပၚလာယင္ အဲဒီဘဝင္စိတ္အစဥ္ ျပတ္စဲၿပီးဒ မ်က္စိထဲေပၚလာတဲ့ အဆင္းကို ''ဘာပါလိမ့္'' လုိ႔ ဆင္ျခင္တဲ့အေနျဖင့္
စိတ္အထူးျဖစ္လာတယ္၊ အဲဒါဟာ အိပ္ေပ်ာ္ရာက ႏုိးလာတာလုိ ဘဝင္စိတ္မွ ျဖစ္ပြားလာတဲ့ ဆင္ျခင္စိတ္ပါဘဲ၊ အဲဒီလို ျဖစ္ပံု
ကိုေဆာင္ပုဒ္မွာ ''ဘဝင္, ဆင္ျခင္'' လုိ႔ ဆုိထားတယ္၊ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာလုိ ဘဝင္စိတ္အစဥ္ ျဖစ္ေနရာမွ အဲဒီဘဝင္စိတ္အစဥ္
ျပတ္စဲၿပီး ဆင္ျခင္တဲ့ (အာဝဇၨန္း) စိတ္ ျဖစ္လာတယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါဘဲ။
အဲဒီဆင္ျခင္တဲ့ စိတ္ကလဲ ျဖစ္ၿပီး ခ်က္ျခင္း ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ သြားတယ္၊ အဲဒီေတာ့ မ်က္စိထဲ ထင္ေပၚေနတဲ့ အဆင္းကုိ
ျမင္သြားတယ္၊ အဲဒါကို စကၡဳဝိညာဏ္စိတ္လုိ႔ ေခၚတယ္၊ အဲဒီ ျမင္သိစိတ္ ခ်ဳပ္သြားေတာ့ အဲဒီျမင္ရတဲ့ အဆင္းကို လက္ခံတဲ့
(သမၸဋိစိၧဳန္း) စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာတယ္။ အဲဒီ အစဥ္အတိုင္းျဖစ္ပံုကို (ဘဝင္, ဆင္ျခင္၊ ျမင္ၿပီးလွ်င္၊ ထုိ႔ျပင္ လက္ခံတံု-လို႔
ေဆာင္ပုဒ္မွာ ဆိုထားတာဘဲ။
အဲဒီလက္ခံတဲ့စိတ္ ခ်ဳပ္သြားေတာ့ စူးစမ္းဆင္ျခင္တဲ့ (သႏီၲရဏ) စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာတယ္၊ အဲဒီကေနာက္ ဆံုးျဖတ္တဲ့
(ဝုေ႒ာ) စိတ္ျဖစ္ေပၚလာတယ္၊ အဲဒီကေနာက္ အဲဒီစိတ္က ခ်စ္စရာ မုန္းစရာ ၾကည္ၫိုစရာ သနားစရာစသည္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္
လုိက္သည္အားေလ်ာ္စြာ ခ်စ္တဲ့ မုန္းတဲ့ အကုသိုလ္ေဇာစိတ္, ၾကည္ၫုိတဲ့ သနားတဲ့ ကုသိုလ္ေဇာစိတ္စသည္ ခုနစ္ႀကိမ္
တုိင္တုိင္ ဆက္ျဖစ္သြားတယ္၊ အဲဒီကေနာက္ ေဇာစိတ္၏အာ႐ံုကိုပင္ ဆက္ၿပီးအာ႐ံုûပတဲ့ (တဒါ႐ံု) စိတ္ ၂-ႀကိမ္ ဆက္ျဖစ္
တယ္၊ အဲဒီကေနာက္ေတာ့ အိပ္ေမာက်သြားသလုိပင္ ဘဝင္စိတ္ေတြ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီလုိ ျဖစ္ပံုကိုလဲ ''စံုစမ္း, ဆံုးျဖတ္၊
ေဇာစိတ္-သတ္၊ ႏွစ္ရပ္ တဒါ႐ံု'' လုိ႔ ေဆာင္ပုဒ္စီထားတယ္။ အဲဒါကို ဆုိၾကရမယ္။
စံုးစမ္း, ဆံုးျဖတ္၊ ေဇာစိတ္ သတ္၊ ႏွစ္ရပ္ ဘဒါ႐ံု၊
အဲဒီမွာ ''ေဇာစိတ္သတ္'' ဆိုတာ ေဇာစိတ္ (သတၱ) ခုနစ္ႀကိမ္လုိ႔ ဆိုလုိတာပါဘဲ၊ အဲဒီေဇာစိတ္ကေတာ့ သာမန္
ပုဂိၢဳလ္ေတြမွာ ဝုေ႒ာစိတ္က ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္စသည္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္လုိက္တဲ့အတုိင္း ေလာဘ ေဒါသစေသာ အကုသိုလ္ေဇာ
စိတ္ျဖစ္တာကဘဲမ်ားတယ္၊ သူေတာ္ေကာင္းစိတ္ ႐ွိတဲ့သူေတြ, ကုသိုလ္ျဖစ္ေရးကုိ အေလးûပေနတဲ့သူေတြမွာေတာ့ ဝုေ႒ာစိတ္
က ၾကည္ၫုိစရာေကာင္းတယ္ သနားစရာေကာင္းတယ္ စသည္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္လုိက္တဲ့အတုိင္း ကုသိုလ္ေဇာလဲ ျဖစ္တတ္ပါ
တယ္။ ယခုဆိုခဲ့ၾကတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ ၂-ခုအရ ဆင္ျခင္တဲ့စိတ္မွ တဒါ႐ံုစိတ္အထိ စိတ္ ၁၄-ႀကိမ္ဟာ ျမင္တဲ့အခါ ျဖစ္႐ုိးျဖစ္စဥ္
ပါဘဲ၊ အာ႐ံုအားနည္းတဲ့အခါမွာေတာ့ ေဇာစိတ္တြင္ အဆံုးသတ္သြားတာလဲ ႐ွိတယ္၊ ေဇာကလဲ ၆-ႀကိမ္ ၅-ႀကိမ္ေလာက္ျဖစ္
တာလဲ႐ွိတယ္၊ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ေဇာ (၇) ႀကိမ္ တဒါ႐ံု (၂) ႀကိမ္အထိ ျဖစ္႐ုိးျဖစ္စဥ္ပါဘဲ။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီျဖစ္႐ုိးျဖစ္စဥ္
အကို ''အဆင္းျမင္လွ်င္၊ ျဖစ္႐ုိးပင္၊ စိတ္စဥ္မွတ္ပါကုန္'' လုိ႔ ေဆာင္ပုဒ္လဲ စီထားတယ္။ အဲဒါကို ဆိုၾကရမယ္။
အဆင္းျမင္လွ်င္၊ ျဖစ္႐ုိးပင္၊ စိတ္စဥ္ မွတ္ပါကုန္။
ၾကားဆဲ စသည္၌ စိတ္အစဥ္ျဖစ္ပံု
အသံၾကားတဲ့အခါ အနံ႔နံတဲ့အခါ စသည္မွာလဲ စိတ္အစဥ္ျဖစ္ပံုကေတာ့ အတူတူပါဘဲ။ ထူးတာကေတာ့ (ဘဝင္
ဆင္ျခင္ ျမင္ၿပီးလွ်င္လုိ႔) ဆုိရာမွာ (ဘဝင္ ဆင္ျခင္, ၾကားၿပီးလွ်င္) စသည္ျဖင့္ ျပင္ဆုိ႐ံုေလာက္ပါပဲ ထူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္
''ၾကား, နံ, စား, ထိ၊ ျမင္တူ၏၊ မွတ္ဖိစိတ္ျဖစ္ပံု '' လို႔ လဲ အညႊန္းေဆာင္ပုဒ္ တခုကုိ စီထားပါေသးတယ္။ အဲဒါကို ဆုိၾကရ
မယ္။
ၾကား, နံ, စား, ထိ၊ ျမင္တူ၏၊ မွတ္ဖိ စိတ္ျဖစ္ပံု။
အသံၾကားယင္, အနံ႔ နံသိယင္, အရသာ စားသိယင္, အေတြ႔အာ႐ံုကို ထိသိယင္ အဲဒီအခါမ်ားမွာလဲ စိတ္ျဖစ္ပံုအစဥ္
ဟာ ျမင္တဲ့အခါ ျဖစ္ပံုနဲ႔ အတူတူဘဲလုိ႔ ဆိုလုိပါတယ္၊ ျမင္ၿပီးလွ်င္ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ၾကားၿပီးလွ်င္၊ နံၿပီးလွ်င္၊ စားၿပီးလွ်င္၊
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၆
ထိၿပီးလွ်င္လုိ႔ ျပင္ဆို႐ံုေလာက္သာ ထူးပါတယ္။ အဲဒီ ၾကားဆဲစသည္မွာ စိတ္အစဥ္ျဖစ္ပံုကိုေတာ့ ေနာက္ရက္မ်ားက်မွ ေျပာရ
မယ္၊ ယခုေတာ့ (ဒိေ႒ ဒိ႒မတံၱ ဘဝိႆတိ-ဆိုတဲ့) ပါဠိအရ ျမင္ဆဲ၌ စိတ္အစဥ္ျဖစ္ပံုကို ေျပာေနတာပါ။
ျမင္တယ္႐ႈမွတ္ ပရမတ္သိပံု
ယခုေျပာခဲ့တဲ့အတုိင္း စကၡဳဝိညာဏ္စိတ္ျဖင့္ ျမင္သိၿပီးတဲ့ေနာက္ လက္ခံစိတ္ စံုစမ္းစိတ္ ဝုေ႒ာစိတ္ ေဇာစိတ္ တဒါ႐ံု
စိတ္ဆိုတာေတြလဲ ျမင္သိရတဲ့ ပရမတ္အဆင္းမွ်ကိုသာ အာ႐ံုûပၿပီး ျဖစ္ၾကတယ္၊ မိန္းမ ေယာက်ာ္း စေသာ ပညတ္ပံုသဏၭာန္
ကိုေတာ့ အာ႐ံုမûပေသးပါဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ အကုသိုလ္ေဇာ ျဖစ္ေပမဲ့ အဲဒီအကုသိုလ္က ထက္သန္တဲ့အကုသိုလ္ေတာ့ မဟုတ္
ေသးပါဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီလုိ ျမင္သိၿပီးလွ်င္ၿပီးခ်င္း ျမင္တယ္လုိ႔ ႐ႈမွတ္ႏိုင္လွ်င္ ျမင္သိရတဲ့ ပရမတ္အဆင္း႐ုပ္နဲ႔ ျမင္သိ
စိတ္ ပရမတ္နာမ္တရားကုိ အမွန္အတိုင္း သိရပါတယ္၊ အဲဒီလုိ ျမင္တိုင္း ျမင္တုိင္း ႐ႈမွတ္ၿပီး ပရမတ္႐ုပ္နာမ္မွ်ကိုသာ သိသိ
ေနယင္ မိန္းမကိုျမင္တယ္၊ ေယာက်ာ္းကိုျမင္တယ္ စသည္ျဖင့္ ပညတ္ကို ႀကံသိတဲ့ စိတ္ကူးေတြ မျဖစ္ရေတာ့ဘူး၊ အဲဒါဟာ
''ျမင္႐ံုမွ် ျဖစ္လတံ့'' ဆိုတဲ့ ေဒသနာေတာ္ႏွင့္အညီ ျမင္႐ံုမွ်တြင္ တည္ပံုပါဘဲ။
ျမင္သိၿပီးလွ်င္ ႀကံသိစိတ္ျဖစ္ပံု
ယခု ေျပာခဲ့တဲ့အတုိင္း ျမင္ၿပီးလွ်င္ ၿပီးခ်င္း ျမင္တယ္ ျမင္တယ္လုိ႔ ႐ႈမွတ္ၿပီး သိဘုိ႔ဆိုတာက မလြယ္ပါဘူး၊ ႐ႈမွတ္
ခါစ ေယာဂီဆိုယင္ အဲဒီလုိ ျမန္ျမန္ မမွတ္မသိႏုိင္ေသးပါဘူး။ အဲဒီလုိ မသိႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္ ျမင္သိတာကို ျပန္ဆင္ျခင္တဲ့
ၾကံသိဝီထိ ျဖစ္ေပၚတယ္၊ အဲဒီဝီထိ ျဖစ္ပံုကေတာ့-ဘဝင္မွ ထၿပီး ဆင္ျခင္တဲ့စိတ္ ေ႐ွးဦးစြာျဖစ္တယ္၊ အဲဒီစိတ္ၿပီးေတာ့ ေဇာ
ခုႏွစ္ႀကိမ္နဲ႔ တဒါ႐ံု ႏွစ္ႀကိမ္ဆိုတာေတြ ျဖစ္တယ္၊ တဒါ႐ံုၿပီးေတာ့ ဘဝင္စိတ္ေတြ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီ ျဖစ္ပံုကိုလဲ
''ဆင္ျခင္ၿပီးခါ၊ ေဇာ, တဒါ၊ ႀကံရာစိတ္ျဖစ္ပံု'' လုိ႔ ေဆာင္ပုဒ္စီးထားတယ္။ အဲဒါကို ဆိုၾကရမယ္။
ဆင္ျခင္ၿပီးခါ၊ ေဇာ, တဒါ၊ ႀကံရာ စိတ္ျဖစ္ပံု။
စိတ္ကူးႀကံစည္တဲ့အခါ အျပည့္အစံု ဆုိယင္ ဆင္ျခင္တဲ့ အာဝဇၨန္းစိတ္ရယ္၊ ေဇာ ခုနစ္ႀကိမ္ရယ္၊ တဒါ႐ံု ႏွစ္ႀကိမ္
ရယ္- ေပါင္း စိတ္ (၁ဝ) ႀကိမ္ျဖစ္တယ္၊ အာ႐ံုက အားနည္းယင္ေတာ့ ေဇာ ခုနစ္ႀကိမ္အထိမွ်သာ ျဖစ္တာလဲ႐ွိတယ္၊ ေဇာ
(၆) ႀကိမ္မွ် (၅) ႀကိမ္မွ်တြင္ ျပတ္စဲသြားတာလဲ ႐ွိတယ္။ ျမင္ၿပီးလွ်င္ၿပီးခ်င္း အဲဒီလုိ ႀကံသိရာမွာလဲ မိန္းမ ေယာက်ာ္း
စေသာ ပံုသဏၭာန္ပညတ္ မေပၚေသးပါဘူး၊ ျမင္သိဆဲကအတုိင္း ပရမတ္အဆင္းမွ်သာ ေပၚပါေသးတယ္၊ ထူးတာကေတာ့
ျမင္သိဆဲမွာ ႐ွိဆဲပစၥဳပၸန္အဆင္း ထင္႐ွားတယ္၊ ျပန္လည္ႀကံသိတဲ့ အဲဒီ စိတ္အစဥ္မွာေတာ့ ခ်ဳပ္ၿပီး ကြယ္လြန္ၿပီး အတိတ္
အဆင္း ထင္႐ွားတယ္၊ ဒါေလာက္သာထူးပါတယ္၊ အဆင္း႐ုပ္ကေတာ့ ပရမတ္အစစ္ပါဘဲ။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ ႀကံသိၿပီးလွ်င္
ၿပီးခ်င္းျမင္တယ္လုိ႔ ႐ႈမွတ္ႏိုင္ယင္လဲ ပရမတ္ အဆင္း႐ုပ္ကုိ အမွန္အတုိင္း သိတာပါဘဲ။ ဒါေပမဲ့ အားထုတ္ခါစ ပုဂိၢဳလ္က
ေတာ့ အဲဒီ ႀကံသိပဌမဝီထိ အျခားမဲ့မွာ ႐ႈမွတ္ဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေသးပဲ ႐ွိတတ္ပါတယ္။
ပညတ္ ထင္႐ွားေပၚလာပံု
အဲဒီလို ၾကံသိပဌမဝီထိ၏ အျခားမဲ့မွာ မ႐ႈမွတ္ႏုိင္ေသးယင္ေတာ့ ဒုတိယႀကံသိဝီထိက ဆက္ၿပီးျဖစ္လာတယ္၊ အဲဒီ
ဝီထိစိတ္အစဥ္မွာေတာ့ မိန္းမ ေယာက်ာ္းစေသာ ပံုသဏၭာန္ပညတ္ ေပၚလာတယ္၊ အဲဒီကေနာက္ တတိယ ႀကံသိဝီထိက်ေတာ့
မိန္းမ ေယာက်္ား စေသာ အမည္ပညတ္လဲ ေပၚလာတယ္၊ အဲဒီလို ဒုတိယ တတိယ ႀကံသိဝီထိမ်ားျဖင့္ ပုံသဏၭာန္ပညတ္
အမည္ပညတ္ေတြကုိ သူ႔အလုိလုိ အလ်င္အျမန္ သိသိသြားတာဟာ ေမာဟ၏ အစြမ္းအားျဖင့္ အလြဲအမွား ေတြကို သိသိသြား
တာပါဘဲ၊ အဲဒီလို အလြဲအမွားေတြကို ေမာဟက လက္ဦး သိသိသြား ေသာေၾကာင့္ ေမာဟဟာ (အာရမၼဏ သဘာဝစၧာဒနရ
ေသာ) အာ႐ံု၏ သေဘာမွန္ကို ဖံုးလႊမ္းျခင္း ကိစၥ႐ွိတယ္လုိ႔ အ႒ကထာမ်ားမွာ ျပဆိုထားတာပါဘဲ။ ယခုသတိပ႒ာန္
ေဒသနာေတာ္အရ ျမင္တိုင္း ျမင္တုိင္း ျမင္တယ္ ျမင္တယ္လို႔ ခ်က္ျခင္း ႐ႈမွတ္ေနၾကရတာဟာ အဲဒီႀကံသိ ဒုတိယဝီထိစသည္
ျဖင့္ပညတ္အလြဲအမွားကို အာ႐ံုမûပေသးခင္ ပရမတ္အဆင္း႐ုပ္အမွန္ကိုသိရေအာင္ ႐ႈမွတ္ေနၾကရတာဘဲ၊ ဒါေပမဲ့ အားထုတ္
ခါစမွာေတာ့ သတိ သမာဓိÓဏ္က ေနာက္က်ေနလုိ႔ အမွန္အတုိင္း မသိႏုိင္ေသးပါဘူး၊ သတိ သမာဓိ Óဏ္အားေကာင္းလာ
တဲ့ အခါက်ေတာ့ ျမင္သိဝီထိ၏ အျခားမဲ့မွာလဲ ႐ႈမွတ္ၿပီး အမွန္အတုိင္း သိႏိုင္ပါတယ္။ ဘဂၤÓဏ္ သခၤါ႐ုေပကၡာ Óဏ္မ်ား
က်ေတာ့ ျမင္သိစိတ္အစဥ္မွာ ေဇာထိေအာင္ မျဖစ္ေတာ့ပဲ ဝုေ႒ာ ၂-ႀကိမ္ ၃-ႀကိမ္မွ်သာ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ဝီထိအျခားမဲ့မွာ
႐ႈသိတဲ့ ဆဠဂၤုေပကၡာ ဝိပႆနာÓဏ္ျဖစ္ေၾကာင္းကို မူလပဏၰာသ အ႒ကထာ (ႏွာ- ၁၂၉) စသည္၌ ျပဆိုထားပါတယ္၊ အဲဒီ
အေၾကာင္း အျပည့္အစံုကို ဝိပႆနာ႐ႈနည္းက်မ္း (ပ-ဆ႒မ အႀကိမ္႐ိုက္ ၃၂ဝ-စသည္) ျမင္ဆဲ၌ ႐ႈပံုမွာ ၾကည္႐ႈႏုိင္ပါ
တယ္။ အဲဒါႏွင့္စပ္ၿပီးေတာ့ အ႐ွင္ေပါ႒ိလမေထရ္ ဝတၴဳကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ထုတ္ျပပါဦးမယ္။
မျမင္ရရာမွာ ကိေလသာမျဖစ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ မျမင္ရတာေတြကို ႀကံေတြးဆင္ျခင္ၿပီး အနိစၥ ဒုကၡစသည္ျဖင့္ ႐ႈေနဘို႔
မလုိဘူး၊ ျမင္ရရာမွာေတာ့ ကိေလသာျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ျမင္တုိင္း ျမင္တိုင္း ကိေလသာျဖစ္ခြင့္မရေအာင္ ႐ႈမွတ္ၿပီး
ေတာ့ ပယ္ရမယ္ဆိုတဲ့ ဝိပႆနာလုပ္ငန္းစဥ္ကို သေဘာေပါက္နားလည္ေအာင္ ျမတ္စြာဘုရားက မာလုက်ပုတၱအား ေမးခြန္း
ထုတ္ၿပီး ေမးေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအေမးဟာ အင္မတန္ ေကာင္းပါတယ္၊ သတိပ႒ာန္ ေဒသနာေတာ္ႏွင့္အညီ ႐ႈမွတ္ဘူးတဲ့
ေယာဂီေတြမွာ ဆိုယင္ အင္မတန္ကို ထင္႐ွားေနတာပါဘဲ။ ယခု ထုတ္ျပခဲ့တ့ဲ ျမင္စရာအဆင္းနဲ႔ စပ္ၿပီး ေမးေတာ္မူသလုိပင္
ၾကားစရာအသံ စသည္တုိ႔နဲ႔လဲ စပ္ၿပီး ေမးေတာ္မူပါေသးတယ္၊ အဲဒီ ေမးခြန္းေတြကိုေတာ့ ေနာက္ရက္မ်ားက်မွာ ေဟာရမယ္။
အဲဒီလုိေမးၿပီးလို႔ သေဘာေပါက္နားလည္တဲ့အခါမွာ ျမတ္စြာဘုရားက ဝိပႆနာလုပ္ငန္းစဥ္ကုိ ဒီလုိအက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေဟာေတာ္
မူပါတယ္။
ဝိပႆနာ လုပ္ငန္းစဥ္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္
ဧတၴ စ ေတ မာလုက်ပုတၱ ဒိ႒ သုတ မုတ ဝိညာေတသု ဓေမၼသု ဒိေ႒ ဒိ႒မတံၱ
ဘဝိႆတိ၊ သုေတ သုတမတံၱ ဘဝိႆတိ၊ မုေတ မုတမတံၱ ဘဝိႆတိ၊ ဝိညာေတ
ဝိညာတမတံၱ ဘဝိႆတိ။
မာလုက်ပုတၱ- မာလုက်ာ၏ သားျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊ ေတ-သင္အား၊ ဧတၴ စ ဒိ႒ သုတ မုတ ဝိညာေတသု ဓေမၼသု
ျမင္ရ ၾကားရ ေရာက္ရ သိရေသာ ဤတရားတုိ႔တြင္လဲ၊ ဒိေ႒ ျမင္ရသည္၌။ ဒိ႒မတံၱ ဘဝိႆတိ-ျမင္႐ံုမွ်ျဖစ္လတံ့။ (ပါဠိ
စာအုပ္တုိ႔၌ ဝိညာတေဗၺသု ဟု တဗၺ ပစၥည္းႏွင့္ ႐ွိ၏။ ယင္းသည္ ဒိ႒သုတ မုတ ဟူေသာ ယွဥ္ဘက္ပုဒ္မ်ားႏွင့္လဲ မညီ၊
ဝိညာေတဟူေသာ နိဒၶါရဏီယပုဒ္ႏွင့္လဲ မညီ၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤ၌ တပစၥည္းႏွင့္ ဝိညာေတသု ဟု ႐ြတ္ဆိုထုတ္ျပထားပါသည္။
ဤအညႊန္းမွာ ပါဠိပညာ႐ွင္တုိ႔၏ အတြက္သာ ျဖစ္သည္)။
ေ႐ွ႕နားက အေမး၌ မျမင္ရတဲ့ အဆင္း မၾကားရတဲ့ အသံအစ႐ွိတဲ့ ၆-မ်ိဳးမွာ ကိေလသာျဖစ္ခြင့္မ႐ွိလုိ႔ အဲဒီလုိမျမင္ရ
တာ စသည္ႏွင့္စပ္ၿပီး ကိေလသာကုိ ပယ္ႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္ဘို႔ မလုိဘူးဆိုတာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီ၊ ျမင္ရတဲ့အဆင္းစသည္ႏွင့္
စပ္ၿပီးေတာ့ ကိေလသာကို ပယ္ႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လုိ အားထုတ္သင့္ပါသလဲလုိ႔ ေမးဘြယ္႐ွိေနလုိ႔၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အက်ဥ္းခ်ဳပ္
ေဟာပါလို႔လဲ ေလွ်ာက္ထား ေတာင္းပန္တဲ့အတြက္ (ဧတၴ စေတ မာလုက်ပုတၱ ဒိ႒ သုတ မုတ ဝိညာေတသု ဓေမၼသု) မာလု
က်ာ၏ သားျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊ ျမင္ရ ၾကားရ ေရာက္ရ သိရေသာ ေဟာဒီေလးမ်ိဳးထဲကလဲ ျမင္ရသည္၌ ျမင္႐ံုမွ် ျဖစ္လတံ့
စသည္ျဖင့္ ဝိပႆနာလုပ္ငန္းစဥ္ကို အက်ဥ္းခ်ံဳးၿပီး ေဟာေတာ္မူပါတယ္။ အက်ဥ္းခ်ံဳးပံု ကေတာ့ နံသိရတာ စားသိရတာ
ထိသိရတာ ဆိုတဲ့ ဒီသံုးမ်ိဳးကို မုတ-ေရာက္ရတာ လို႔ တမ်ိဳးတည္း ခ်ံဳးၿပီးေတာ့လဲ ေဟာေတာ္မူပါတယ္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့
အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱလုိ႔ ႐ႈပံု, (ေနတံ မမ၊ ေနေသာဟမသႎၼ၊ န ေမ ေသာ အတၱာ) ဒါ ငါ့ဟာမဟုတ္၊ ငါမဟုတ္၊ ငါ့အတၱမဟုတ္
စသည္ျဖင့္ ႐ႈပံုမ်ားကိုလဲ ျမင္႐ံုမွ် ျဖစ္လတံ့ စသည္ ၄-ခ်က္ မွ်ျဖင့္ ခ်ံဳးၿပီးေဟာေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဆိုလိုတာကေတာ့
မျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္ႏွင့္စပ္ၿပီး ကိေလသာမျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီမျမင္ရတဲ့အဆင္းစသည္ႏွင့္ စပ္ၿပီး ကိေလသာကို
ပယ္ႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္ဖုိ႔မလိုဘူး၊ ေဟာဒီျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္ႏွင့္ စပ္ၿပီးေတာ့ ကိေလသာ ျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္
အဲဒီျမင္ရတာစသည္ႏွင့္စပ္ၿပီး ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ကိေလသာကုိ ပယ္ႏုိင္ေအာင္အားထုတ္ဖုိ႔လုိတယ္၊ အားထုတ္ပံုကေတာ့ အဲဒီျမင္ရတာ
ၾကားရတာ ေရာက္ရတာ သိရတာဆိုတဲ့ ဒီေလးမ်ိဳးထဲက ျမင္ရာ၌ ျမင္႐ံုမွ်တြင္ တည္ေစရမယ္ စသည္ျဖင့္ ဆိုလုိပါတယ္။
ျမင္ဆဲ၌ စိတ္အစဥ္ျဖစ္ပံု
ျမင္တယ္ဆုိတာ မ်က္စိအၾကဥ္ထဲမွာ ထင္ေပၚလာတဲ့အဆင္းကို ျမင္သိတာဘဲ၊ အဲဒါကို ပါဠိလုိ စကၡဳဝိညာဏေခၚ
တယ္၊ ဗမာလုိ စကၡဳဝိညာဏ္လို႔ျပန္ၾကတယ္၊ အရပ္သံုးစကား အရအားျဖင့္ ျမင္သိ႐ံုမွ်သေဘာပါဘဲ၊ အဲဒီ ျမင္သိတဲ့ စကၡဳ
ဝိညာဏ္စိတ္မွာ ႏွစ္သက္မႈစေသာ ကိေလသာေတြ ဘာတခုမွ် မပါေသးဘူး၊ ျမင္သိတဲ့စိတ္ ၿပီးေတာ့ အဲဒီအဆင္း အာ႐ံုကို
လက္ခံတဲ့ သမၸဋိစိၧဳန္းဆိုတဲ့စိတ္ျဖစ္တယ္၊ အဲဒီစိတ္ၿပီးေတာ့ စံုစမ္းတဲ့ သႏီၲရဏဆိုတဲ့စိတ္ျဖစ္တယ္၊ အဲဒီထိေအာင္ ေကာင္း
တယ္ မေကာင္းဘူးစသည္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္မႈလဲ မပါေသးဘူး။ ဘာကိေလသာမွလဲ မပါေသးဘူး၊ အဲဒီကေနာက္ ခ်စ္ဖြယ္
မုန္းဖြယ္ ၾကည္ၫိုဖြယ္ စသည္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္တဲ့ ဝုေ႒ာစိတ္ဆိုတာ ျဖစ္တယ္၊ အဲဒီစိတ္မွာလဲ ကိေလသာ မပါေသးဘူး၊ ဒါေပမဲ့
သူကေတာ့ ခ်စ္ဖြယ္ မုန္းဖြယ္စသည္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ယင္ ခ်စ္ျခင္း မုန္းျခင္းစေသာ ကိေလသာျဖစ္ဖုိ႔နဲ႔ နီးစပ္လာၿပီ၊ ဒါေၾကာင့္
အဲဒီဝုေ႒ာစိတ္က ခ်စ္ဖြယ္မုန္းဖြယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ယင္ သူ႔ေနာက္က ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟႏွင့္ယွဥ္တဲ့ အကုသိုလ္ေဇာ
ေတြ ခုနစ္ႀကိမ္တုိင္တိုင္ ဆက္ၿပီးျဖစ္သြားေတာ့တာဘဲ၊ အဲဒီလုိ ဝီထိစိတ္အစဥ္ျဖစ္ပံုကို ဘုန္းႀကီးက (ဘဝင္, ဆင္ျခင္၊ ျမင္ၿပီး
လွ်င္၊ ထုိျပင္ လက္ခံတံုး) စသည္ျဖင့္ ေဆာင္ပုဒ္ကေလးမ်ားႏွင့္တကြ ေဟာေနက်ပါဘဲ၊ တခ်ိဳ႕က အဲဒီ ေဆာင္ပုဒ္ကေလးေတြ
ႏႈတ္တက္ေတာင္ရေနၾကပါလိမ့္မယ္။
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၅
ယခု အဲဒီေဆာင္ပုဒ္ေတြကို ဆိုၿပီး ႐ွင္းျပရဦးမယ္၊ ကဲ လိုက္ဆုိၾက။
ဘဝင္, ဆင္ျခင္၊ ျမင္ၿပီးလွ်င္၊ ထုိ႔ျပင္ လက္ခံတံု။
အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့အခါ ျဖစ္ေနတဲ့စိတ္မ်ိဳးကုိ ဘဝင္စိတ္လုိ႔ေခၚတယ္၊ အဲဒီဘဝင္စိတ္က ယခုေလာေလာဆယ္ ေတြ႕ေနရ
တဲ့အာ႐ံုကိုေတာ့ အာ႐ံုမûပဘူး၊ ေ႐ွးဘဝက ေသခါနီးမွာ စြဲလမ္းလာခဲ့တဲ့ အာ႐ံုကိုသာ အာ႐ံုûပေနတယ္၊ ဒီဘဝမွာ အစဆံုးျဖစ္
ခဲ့တဲ့ ပဋိသေႏၶစိတ္ႏွင့္ အတူတူပါဘဲ၊ ဒီဘဝင္စိတ္က ျမင္သိ ၾကားသိစေသာ လတ္တေလာ အသိစိတ္ေတြ ျပတ္စဲေနတဲ့
အၾကားအၾကားကာလမ်ားမွာလဲ သူကမျပတ္ျဖစ္ေနတာဘဲ၊ အဲဒီလုိဘဝင္စိတ္ေတြ မျပတ္ျဖစ္ေနရာမွာ မ်က္စိထဲ၌ အဆင္းရိပ္
ထင္ေပၚလာယင္ အဲဒီဘဝင္စိတ္အစဥ္ ျပတ္စဲၿပီးဒ မ်က္စိထဲေပၚလာတဲ့ အဆင္းကို ''ဘာပါလိမ့္'' လုိ႔ ဆင္ျခင္တဲ့အေနျဖင့္
စိတ္အထူးျဖစ္လာတယ္၊ အဲဒါဟာ အိပ္ေပ်ာ္ရာက ႏုိးလာတာလုိ ဘဝင္စိတ္မွ ျဖစ္ပြားလာတဲ့ ဆင္ျခင္စိတ္ပါဘဲ၊ အဲဒီလို ျဖစ္ပံု
ကိုေဆာင္ပုဒ္မွာ ''ဘဝင္, ဆင္ျခင္'' လုိ႔ ဆုိထားတယ္၊ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာလုိ ဘဝင္စိတ္အစဥ္ ျဖစ္ေနရာမွ အဲဒီဘဝင္စိတ္အစဥ္
ျပတ္စဲၿပီး ဆင္ျခင္တဲ့ (အာဝဇၨန္း) စိတ္ ျဖစ္လာတယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါဘဲ။
အဲဒီဆင္ျခင္တဲ့ စိတ္ကလဲ ျဖစ္ၿပီး ခ်က္ျခင္း ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ သြားတယ္၊ အဲဒီေတာ့ မ်က္စိထဲ ထင္ေပၚေနတဲ့ အဆင္းကုိ
ျမင္သြားတယ္၊ အဲဒါကို စကၡဳဝိညာဏ္စိတ္လုိ႔ ေခၚတယ္၊ အဲဒီ ျမင္သိစိတ္ ခ်ဳပ္သြားေတာ့ အဲဒီျမင္ရတဲ့ အဆင္းကို လက္ခံတဲ့
(သမၸဋိစိၧဳန္း) စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာတယ္။ အဲဒီ အစဥ္အတိုင္းျဖစ္ပံုကို (ဘဝင္, ဆင္ျခင္၊ ျမင္ၿပီးလွ်င္၊ ထုိ႔ျပင္ လက္ခံတံု-လို႔
ေဆာင္ပုဒ္မွာ ဆိုထားတာဘဲ။
အဲဒီလက္ခံတဲ့စိတ္ ခ်ဳပ္သြားေတာ့ စူးစမ္းဆင္ျခင္တဲ့ (သႏီၲရဏ) စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာတယ္၊ အဲဒီကေနာက္ ဆံုးျဖတ္တဲ့
(ဝုေ႒ာ) စိတ္ျဖစ္ေပၚလာတယ္၊ အဲဒီကေနာက္ အဲဒီစိတ္က ခ်စ္စရာ မုန္းစရာ ၾကည္ၫိုစရာ သနားစရာစသည္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္
လုိက္သည္အားေလ်ာ္စြာ ခ်စ္တဲ့ မုန္းတဲ့ အကုသိုလ္ေဇာစိတ္, ၾကည္ၫုိတဲ့ သနားတဲ့ ကုသိုလ္ေဇာစိတ္စသည္ ခုနစ္ႀကိမ္
တုိင္တုိင္ ဆက္ျဖစ္သြားတယ္၊ အဲဒီကေနာက္ ေဇာစိတ္၏အာ႐ံုကိုပင္ ဆက္ၿပီးအာ႐ံုûပတဲ့ (တဒါ႐ံု) စိတ္ ၂-ႀကိမ္ ဆက္ျဖစ္
တယ္၊ အဲဒီကေနာက္ေတာ့ အိပ္ေမာက်သြားသလုိပင္ ဘဝင္စိတ္ေတြ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီလုိ ျဖစ္ပံုကိုလဲ ''စံုစမ္း, ဆံုးျဖတ္၊
ေဇာစိတ္-သတ္၊ ႏွစ္ရပ္ တဒါ႐ံု'' လုိ႔ ေဆာင္ပုဒ္စီထားတယ္။ အဲဒါကို ဆုိၾကရမယ္။
စံုးစမ္း, ဆံုးျဖတ္၊ ေဇာစိတ္ သတ္၊ ႏွစ္ရပ္ ဘဒါ႐ံု၊
အဲဒီမွာ ''ေဇာစိတ္သတ္'' ဆိုတာ ေဇာစိတ္ (သတၱ) ခုနစ္ႀကိမ္လုိ႔ ဆိုလုိတာပါဘဲ၊ အဲဒီေဇာစိတ္ကေတာ့ သာမန္
ပုဂိၢဳလ္ေတြမွာ ဝုေ႒ာစိတ္က ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္စသည္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္လုိက္တဲ့အတုိင္း ေလာဘ ေဒါသစေသာ အကုသိုလ္ေဇာ
စိတ္ျဖစ္တာကဘဲမ်ားတယ္၊ သူေတာ္ေကာင္းစိတ္ ႐ွိတဲ့သူေတြ, ကုသိုလ္ျဖစ္ေရးကုိ အေလးûပေနတဲ့သူေတြမွာေတာ့ ဝုေ႒ာစိတ္
က ၾကည္ၫုိစရာေကာင္းတယ္ သနားစရာေကာင္းတယ္ စသည္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္လုိက္တဲ့အတုိင္း ကုသိုလ္ေဇာလဲ ျဖစ္တတ္ပါ
တယ္။ ယခုဆိုခဲ့ၾကတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ ၂-ခုအရ ဆင္ျခင္တဲ့စိတ္မွ တဒါ႐ံုစိတ္အထိ စိတ္ ၁၄-ႀကိမ္ဟာ ျမင္တဲ့အခါ ျဖစ္႐ုိးျဖစ္စဥ္
ပါဘဲ၊ အာ႐ံုအားနည္းတဲ့အခါမွာေတာ့ ေဇာစိတ္တြင္ အဆံုးသတ္သြားတာလဲ ႐ွိတယ္၊ ေဇာကလဲ ၆-ႀကိမ္ ၅-ႀကိမ္ေလာက္ျဖစ္
တာလဲ႐ွိတယ္၊ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ေဇာ (၇) ႀကိမ္ တဒါ႐ံု (၂) ႀကိမ္အထိ ျဖစ္႐ုိးျဖစ္စဥ္ပါဘဲ။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီျဖစ္႐ုိးျဖစ္စဥ္
အကို ''အဆင္းျမင္လွ်င္၊ ျဖစ္႐ုိးပင္၊ စိတ္စဥ္မွတ္ပါကုန္'' လုိ႔ ေဆာင္ပုဒ္လဲ စီထားတယ္။ အဲဒါကို ဆိုၾကရမယ္။
အဆင္းျမင္လွ်င္၊ ျဖစ္႐ုိးပင္၊ စိတ္စဥ္ မွတ္ပါကုန္။
ၾကားဆဲ စသည္၌ စိတ္အစဥ္ျဖစ္ပံု
အသံၾကားတဲ့အခါ အနံ႔နံတဲ့အခါ စသည္မွာလဲ စိတ္အစဥ္ျဖစ္ပံုကေတာ့ အတူတူပါဘဲ။ ထူးတာကေတာ့ (ဘဝင္
ဆင္ျခင္ ျမင္ၿပီးလွ်င္လုိ႔) ဆုိရာမွာ (ဘဝင္ ဆင္ျခင္, ၾကားၿပီးလွ်င္) စသည္ျဖင့္ ျပင္ဆုိ႐ံုေလာက္ပါပဲ ထူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္
''ၾကား, နံ, စား, ထိ၊ ျမင္တူ၏၊ မွတ္ဖိစိတ္ျဖစ္ပံု '' လို႔ လဲ အညႊန္းေဆာင္ပုဒ္ တခုကုိ စီထားပါေသးတယ္။ အဲဒါကို ဆုိၾကရ
မယ္။
ၾကား, နံ, စား, ထိ၊ ျမင္တူ၏၊ မွတ္ဖိ စိတ္ျဖစ္ပံု။
အသံၾကားယင္, အနံ႔ နံသိယင္, အရသာ စားသိယင္, အေတြ႔အာ႐ံုကို ထိသိယင္ အဲဒီအခါမ်ားမွာလဲ စိတ္ျဖစ္ပံုအစဥ္
ဟာ ျမင္တဲ့အခါ ျဖစ္ပံုနဲ႔ အတူတူဘဲလုိ႔ ဆိုလုိပါတယ္၊ ျမင္ၿပီးလွ်င္ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ၾကားၿပီးလွ်င္၊ နံၿပီးလွ်င္၊ စားၿပီးလွ်င္၊
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၆
ထိၿပီးလွ်င္လုိ႔ ျပင္ဆို႐ံုေလာက္သာ ထူးပါတယ္။ အဲဒီ ၾကားဆဲစသည္မွာ စိတ္အစဥ္ျဖစ္ပံုကိုေတာ့ ေနာက္ရက္မ်ားက်မွ ေျပာရ
မယ္၊ ယခုေတာ့ (ဒိေ႒ ဒိ႒မတံၱ ဘဝိႆတိ-ဆိုတဲ့) ပါဠိအရ ျမင္ဆဲ၌ စိတ္အစဥ္ျဖစ္ပံုကို ေျပာေနတာပါ။
ျမင္တယ္႐ႈမွတ္ ပရမတ္သိပံု
ယခုေျပာခဲ့တဲ့အတုိင္း စကၡဳဝိညာဏ္စိတ္ျဖင့္ ျမင္သိၿပီးတဲ့ေနာက္ လက္ခံစိတ္ စံုစမ္းစိတ္ ဝုေ႒ာစိတ္ ေဇာစိတ္ တဒါ႐ံု
စိတ္ဆိုတာေတြလဲ ျမင္သိရတဲ့ ပရမတ္အဆင္းမွ်ကိုသာ အာ႐ံုûပၿပီး ျဖစ္ၾကတယ္၊ မိန္းမ ေယာက်ာ္း စေသာ ပညတ္ပံုသဏၭာန္
ကိုေတာ့ အာ႐ံုမûပေသးပါဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ အကုသိုလ္ေဇာ ျဖစ္ေပမဲ့ အဲဒီအကုသိုလ္က ထက္သန္တဲ့အကုသိုလ္ေတာ့ မဟုတ္
ေသးပါဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီလုိ ျမင္သိၿပီးလွ်င္ၿပီးခ်င္း ျမင္တယ္လုိ႔ ႐ႈမွတ္ႏိုင္လွ်င္ ျမင္သိရတဲ့ ပရမတ္အဆင္း႐ုပ္နဲ႔ ျမင္သိ
စိတ္ ပရမတ္နာမ္တရားကုိ အမွန္အတိုင္း သိရပါတယ္၊ အဲဒီလုိ ျမင္တိုင္း ျမင္တုိင္း ႐ႈမွတ္ၿပီး ပရမတ္႐ုပ္နာမ္မွ်ကိုသာ သိသိ
ေနယင္ မိန္းမကိုျမင္တယ္၊ ေယာက်ာ္းကိုျမင္တယ္ စသည္ျဖင့္ ပညတ္ကို ႀကံသိတဲ့ စိတ္ကူးေတြ မျဖစ္ရေတာ့ဘူး၊ အဲဒါဟာ
''ျမင္႐ံုမွ် ျဖစ္လတံ့'' ဆိုတဲ့ ေဒသနာေတာ္ႏွင့္အညီ ျမင္႐ံုမွ်တြင္ တည္ပံုပါဘဲ။
ျမင္သိၿပီးလွ်င္ ႀကံသိစိတ္ျဖစ္ပံု
ယခု ေျပာခဲ့တဲ့အတုိင္း ျမင္ၿပီးလွ်င္ ၿပီးခ်င္း ျမင္တယ္ ျမင္တယ္လုိ႔ ႐ႈမွတ္ၿပီး သိဘုိ႔ဆိုတာက မလြယ္ပါဘူး၊ ႐ႈမွတ္
ခါစ ေယာဂီဆိုယင္ အဲဒီလုိ ျမန္ျမန္ မမွတ္မသိႏုိင္ေသးပါဘူး။ အဲဒီလုိ မသိႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္ ျမင္သိတာကို ျပန္ဆင္ျခင္တဲ့
ၾကံသိဝီထိ ျဖစ္ေပၚတယ္၊ အဲဒီဝီထိ ျဖစ္ပံုကေတာ့-ဘဝင္မွ ထၿပီး ဆင္ျခင္တဲ့စိတ္ ေ႐ွးဦးစြာျဖစ္တယ္၊ အဲဒီစိတ္ၿပီးေတာ့ ေဇာ
ခုႏွစ္ႀကိမ္နဲ႔ တဒါ႐ံု ႏွစ္ႀကိမ္ဆိုတာေတြ ျဖစ္တယ္၊ တဒါ႐ံုၿပီးေတာ့ ဘဝင္စိတ္ေတြ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီ ျဖစ္ပံုကိုလဲ
''ဆင္ျခင္ၿပီးခါ၊ ေဇာ, တဒါ၊ ႀကံရာစိတ္ျဖစ္ပံု'' လုိ႔ ေဆာင္ပုဒ္စီးထားတယ္။ အဲဒါကို ဆိုၾကရမယ္။
ဆင္ျခင္ၿပီးခါ၊ ေဇာ, တဒါ၊ ႀကံရာ စိတ္ျဖစ္ပံု။
စိတ္ကူးႀကံစည္တဲ့အခါ အျပည့္အစံု ဆုိယင္ ဆင္ျခင္တဲ့ အာဝဇၨန္းစိတ္ရယ္၊ ေဇာ ခုနစ္ႀကိမ္ရယ္၊ တဒါ႐ံု ႏွစ္ႀကိမ္
ရယ္- ေပါင္း စိတ္ (၁ဝ) ႀကိမ္ျဖစ္တယ္၊ အာ႐ံုက အားနည္းယင္ေတာ့ ေဇာ ခုနစ္ႀကိမ္အထိမွ်သာ ျဖစ္တာလဲ႐ွိတယ္၊ ေဇာ
(၆) ႀကိမ္မွ် (၅) ႀကိမ္မွ်တြင္ ျပတ္စဲသြားတာလဲ ႐ွိတယ္။ ျမင္ၿပီးလွ်င္ၿပီးခ်င္း အဲဒီလုိ ႀကံသိရာမွာလဲ မိန္းမ ေယာက်ာ္း
စေသာ ပံုသဏၭာန္ပညတ္ မေပၚေသးပါဘူး၊ ျမင္သိဆဲကအတုိင္း ပရမတ္အဆင္းမွ်သာ ေပၚပါေသးတယ္၊ ထူးတာကေတာ့
ျမင္သိဆဲမွာ ႐ွိဆဲပစၥဳပၸန္အဆင္း ထင္႐ွားတယ္၊ ျပန္လည္ႀကံသိတဲ့ အဲဒီ စိတ္အစဥ္မွာေတာ့ ခ်ဳပ္ၿပီး ကြယ္လြန္ၿပီး အတိတ္
အဆင္း ထင္႐ွားတယ္၊ ဒါေလာက္သာထူးပါတယ္၊ အဆင္း႐ုပ္ကေတာ့ ပရမတ္အစစ္ပါဘဲ။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ ႀကံသိၿပီးလွ်င္
ၿပီးခ်င္းျမင္တယ္လုိ႔ ႐ႈမွတ္ႏိုင္ယင္လဲ ပရမတ္ အဆင္း႐ုပ္ကုိ အမွန္အတုိင္း သိတာပါဘဲ။ ဒါေပမဲ့ အားထုတ္ခါစ ပုဂိၢဳလ္က
ေတာ့ အဲဒီ ႀကံသိပဌမဝီထိ အျခားမဲ့မွာ ႐ႈမွတ္ဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေသးပဲ ႐ွိတတ္ပါတယ္။
ပညတ္ ထင္႐ွားေပၚလာပံု
အဲဒီလို ၾကံသိပဌမဝီထိ၏ အျခားမဲ့မွာ မ႐ႈမွတ္ႏုိင္ေသးယင္ေတာ့ ဒုတိယႀကံသိဝီထိက ဆက္ၿပီးျဖစ္လာတယ္၊ အဲဒီ
ဝီထိစိတ္အစဥ္မွာေတာ့ မိန္းမ ေယာက်ာ္းစေသာ ပံုသဏၭာန္ပညတ္ ေပၚလာတယ္၊ အဲဒီကေနာက္ တတိယ ႀကံသိဝီထိက်ေတာ့
မိန္းမ ေယာက်္ား စေသာ အမည္ပညတ္လဲ ေပၚလာတယ္၊ အဲဒီလို ဒုတိယ တတိယ ႀကံသိဝီထိမ်ားျဖင့္ ပုံသဏၭာန္ပညတ္
အမည္ပညတ္ေတြကုိ သူ႔အလုိလုိ အလ်င္အျမန္ သိသိသြားတာဟာ ေမာဟ၏ အစြမ္းအားျဖင့္ အလြဲအမွား ေတြကို သိသိသြား
တာပါဘဲ၊ အဲဒီလို အလြဲအမွားေတြကို ေမာဟက လက္ဦး သိသိသြား ေသာေၾကာင့္ ေမာဟဟာ (အာရမၼဏ သဘာဝစၧာဒနရ
ေသာ) အာ႐ံု၏ သေဘာမွန္ကို ဖံုးလႊမ္းျခင္း ကိစၥ႐ွိတယ္လုိ႔ အ႒ကထာမ်ားမွာ ျပဆိုထားတာပါဘဲ။ ယခုသတိပ႒ာန္
ေဒသနာေတာ္အရ ျမင္တိုင္း ျမင္တုိင္း ျမင္တယ္ ျမင္တယ္လို႔ ခ်က္ျခင္း ႐ႈမွတ္ေနၾကရတာဟာ အဲဒီႀကံသိ ဒုတိယဝီထိစသည္
ျဖင့္ပညတ္အလြဲအမွားကို အာ႐ံုမûပေသးခင္ ပရမတ္အဆင္း႐ုပ္အမွန္ကိုသိရေအာင္ ႐ႈမွတ္ေနၾကရတာဘဲ၊ ဒါေပမဲ့ အားထုတ္
ခါစမွာေတာ့ သတိ သမာဓိÓဏ္က ေနာက္က်ေနလုိ႔ အမွန္အတုိင္း မသိႏုိင္ေသးပါဘူး၊ သတိ သမာဓိ Óဏ္အားေကာင္းလာ
တဲ့ အခါက်ေတာ့ ျမင္သိဝီထိ၏ အျခားမဲ့မွာလဲ ႐ႈမွတ္ၿပီး အမွန္အတုိင္း သိႏိုင္ပါတယ္။ ဘဂၤÓဏ္ သခၤါ႐ုေပကၡာ Óဏ္မ်ား
က်ေတာ့ ျမင္သိစိတ္အစဥ္မွာ ေဇာထိေအာင္ မျဖစ္ေတာ့ပဲ ဝုေ႒ာ ၂-ႀကိမ္ ၃-ႀကိမ္မွ်သာ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ဝီထိအျခားမဲ့မွာ
႐ႈသိတဲ့ ဆဠဂၤုေပကၡာ ဝိပႆနာÓဏ္ျဖစ္ေၾကာင္းကို မူလပဏၰာသ အ႒ကထာ (ႏွာ- ၁၂၉) စသည္၌ ျပဆိုထားပါတယ္၊ အဲဒီ
အေၾကာင္း အျပည့္အစံုကို ဝိပႆနာ႐ႈနည္းက်မ္း (ပ-ဆ႒မ အႀကိမ္႐ိုက္ ၃၂ဝ-စသည္) ျမင္ဆဲ၌ ႐ႈပံုမွာ ၾကည္႐ႈႏုိင္ပါ
တယ္။ အဲဒါႏွင့္စပ္ၿပီးေတာ့ အ႐ွင္ေပါ႒ိလမေထရ္ ဝတၴဳကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ထုတ္ျပပါဦးမယ္။
Labels:
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၄-၁၆
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ ္ ၁၇-၂ဝ
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၇
အ႐ွင္ေပါ႒ိလမေထရ္ဝတၴဳ
ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္ေတာ္ကာလက အ႐ွင္ေပါ႒ိလဆိုတဲ့ မေထရ္ႀကီးတပါး႐ွိခဲ့တယ္၊ ပိဋကသံုးပံုေဆာင္ စာခ်
ဆရာေတာ္ႀကီးပါဘဲ၊ ဒါေပမဲ့ ဘာဝနာကို အားမထုတ္တဲ့အတြက္ ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္က သူ႔ကုိ ေတြ႔ျမင္ရတဲ့အခါ တုစၧေပါ႒ိလ
အခ်ည္းႏွီး ေပါ႒ိလ-အလကား ေပါ႒ိလလုိ႔ မိန္႔ေခၚေတာ္မူတယ္။ အဲဒီလို ႐ႈတ္ခ်ၿပီး ေခၚေတာ္မူတဲ့အတြက္ အ႐ွင္ေပါ႒ိလက
ဆင္ျခင္တယ္၊ ငါ့မွာ ပရိယတ္ဘက္ကေတာ့ လုိေလေသးမ႐ွိ ျပည့္စံုေနတာဘဲ၊ ငါ့ကို ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္က တုစၧ-အခ်ည္းႏွီး
အလကားလုိ႔ ဆုိတာဟာ ဘာဝနာဘက္က လုိေနလို႔ဘဲ၊ ဘာဝနာဘက္က ျပည့္စံုေအာင္ အားထုတ္မယ္လုိ႔ ေယာနိေသာ မန
သိကာရျဖင့္ ႏွလံုးသင္းဆင္ျခင္ၿပီး ရဟႏၲာ ၃ဝ-႐ွိတဲ့ ေတာရေက်ာင္းတခုကိုသြားၿပီး မေထရ္ႀကီးထံမွာ ကမၼ႒ာန္းေတာင္း
တယ္၊ မေထရ္ႀကီးက ပရိယတ္ မာန္ခံေနမွာကုိ ျမင္ေတာ္မူတဲ့အတြက္ ဒုတိယမေထရ္ထံ လႊဲလုိက္တယ္၊ ဒုတိယမေထရ္ကလဲ
တတိယမေထရ္ထံ လႊဲလိုကတယ္၊ ဒီနည္းျဖင့္ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ (၇)ႏွစ္ အ႐ြယ္ ရဟႏၲာသာမေဏ ကေလးထံ ေရာက္သြား
တယ္။
သာမေဏကေလးက ''တပည့္ေတာ္ဟာ ငယ္လဲငယ္ပါေသးတယ္၊ သုတလဲ နဲပါတယ္၊ အ႐ွင္ဘုရားမ်ားထံမွ
သင္ယူဘို႔သာ ႐ွိပါတယ္'' လုိ႔ အေၾကာင္းျပၿပီး ျငင္းပယ္ပါေသာ္လဲ အ႐ွင္ေပါ႒ိလက ႐ုိေသစြာ ထပ္မံၿပီးေတာင္းပန္းပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ သာမေဏငယ္က ဒီလုိ ကမၼ႒ာန္းေပးပါတယ္။
အ႐ွင္ဘုရား၊ ေတာင္ပို႔တခုမွာ အေပါက္ ၆-ခု ႐ွိပါတယ္၊ အဲဒီေတာင္ပို႔ထဲက ဖြတ္ကို ဖမ္းခ်င္ယင္ အေပါက္ငါးခုကို
ပိတ္ၿပီးေတာ့ က်န္တဲ့တေပါက္က ေစာင့္ၿပီး ဖမ္းရပါတယ္။ အဲဒါလုိဘဲ ဒြါရ ၆-ပါးမွာ အာ႐ံု ၆-ပါးထင္လွ်င္ ငါးဒြါရကို
ပိတ္ၿပီး မေနာဒြါရ တခုတည္းကသာ အလုပ္လုပ္ရပါတယ္လို႔ ကမၼ႒ာန္း ေပးလုိက္ပါတယ္တဲ့။
ဆိုလိုတာကေတာ့ မ်က္စိ နား ႏွာေခါင္း လွ်ာ ကိုယ္ဆိုတဲ့ ငါးဒြါရမွာ ေဇာမက်ေစပဲ မေနာဒြါရ၌သာ ႐ႈသိမႈ
ဝိပႆနာ ေဇာျဖစ္ေစလ်က္ အားထုတ္ပါေလလို႔ ဆိုလိုတာပါဘဲ။ အဲဒါေလာက္ဆုိယင္ ပိဋကသံုးပံု စာခ်ဆရာေတာ္ႀကီးဆို
ေတာ့ ႐ႈသိရမည့္ လုပ္ငန္းစဥ္အက်ယ္ကုိ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္သြားပါတယ္၊ အဲဒါဟာ ျမင္သိရာ ၾကားသိရာ နံသိ
ရာ စားသိရာ ထိသိရာေတြမွာ ဝုေ႒ာမွ်တြင္ ရပ္တန္႔ေစၿပီးေတာ့ ခ်က္ျခင္း ႐ႈသိ ႐ႈသိသြားဘို႔ရာပါဘဲ။ ယခုဒီသုတ္မွာ ျမင္ရ
သည္၌ ျမင္႐ံုမွ် တည္လတံ့၊ ျမင္႐ံုမွ် တည္ေစရမယ္လုိ႔ ညႊန္ၾကားခ်က္နဲ႔ အတူတူပါဘဲ။ အ႐ွင္ေပါ႒ိလ မေထရ္ဟာ အဲဒီနည္း
အတုိင္း ႐ႈမွတ္အားထုတ္ၿပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားကေဟာတဲ့ ဂါထာပုဒ္ကိုလဲ နာရတဲ့အတြက္ မၾကာခင္ပဲ ရဟႏၲာ ျဖစ္ေတာ္မူ
သြားပါသတဲ့။
ခ်က္ျခင္းမ႐ႈႏုိင္လွ်င္ ပညတ္ေရာက္သြားပံု
ဒီေနရာမွာ ျမင္သိၿပီးလွ်င္ ၿပီးခ်င္း မ႐ႈမသိႏုိင္လွ်င္ ဒုတိယ တတိယ ႀကံသိဝီထိတုိ႔ျဖင့္ ပညတ္အလႊဲအမွားေတြကို
သိသြားပံုကို ဒီလုိ ေဆာင္ပုဒ္စီထားပါတယ္၊ ''ထင္ဆဲဆင္းဓာတ္ ျမင္လတ္ဦးစြာ၊ ျမင္ၿပီးတရား စဥ္းစားျပန္ရာ၊ သဏၭာန္ျဒပ္
ပညတ္ေပၚကာ၊ မည္နာမ သိရေနာက္ဆံုးမွာ'' တဲ့။ အဲဒါကုိ ဆုိၾကရမယ္။
ထင္ဆဲ ဆင္းဓာတ္ ျမင္လတ္ဦးစြာ (အဲဒါက ျမင္သိဝီထိမွာ သိပံုဘဲ။)
ျမင္ၿပီးတရား စဥ္းစားျပန္ရာ၊ (ဒါက ျမင္ၿပီးေနာက္ ပဌမ ႀကံသိဝီထိျဖင့္ သိပံုဘဲ။)
သဏၭာန္ျဒပ္ ပညတ္ေပၚကာ၊ (ဒါက ဒုတိယႀကံသိဝီထိျဖင့္ ပံုသဏၭာန္ပညတ္ သိပံုဘဲ။)
မည္နာမ သိရေနာက္ဆံုးမွာ။ (ဒါက တတိယႀကံသိဝီထိျဖင့္ အမည္ပညတ္ သိပံုဘဲ။)
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၈
ခ်က္ျခင္း႐ႈႏုိင္လွ်င္ ပရမတ္၌တည္ပံု Óဏ္ျဖစ္ပံု
ျမင္ၿပီးလွ်င္ၿပီးျခင္း ႐ႈမွတ္ႏုိင္ယင္ေတာ့ ျမင္႐ံုမွ်တြင္ တည္ၿပီး ပရမတ္ ႐ုပ္နာမ္အစစ္ကိုလဲ ပိုင္းျခားၿပီး သိရတယ္၊
အျဖစ္အပ်က္ကိုလဲ သိရတယ္၊ အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ သေဘာတရားမွ်ပဲ ဆိုတာကိုလဲ သိရတယ္၊ အဲဒါကိုလဲ ''ျမင္လွ်င္ျမင္ခ်င္း
လက္ငင္းမွတ္လွ်င္၊ ျမင္႐ံုတြင္ပဲ ရပ္စဲစိတ္စဥ္၊ ႐ုပ္နာမ္ကြဲလ်က္ ျဖစ္ပ်က္သိျမင္၊ အနိစၥ, ဒုကၡ, သေဘာထင္'' လုိ႔ ေဆာင္ပုဒ္စီ
ထားတယ္၊ အဲဒါကို ဆိုၾကရမယ္။
ျမင္လွ်င္ျမင္ခ်င္း လက္ငင္းမွတ္လွ်င္၊ (ဒါက ျမင္သိ ဝီထိ၏ အျခားမဲ့၌ ႐ႈမွတ္ႏုိင္
လွ်င္၊ သို႔မဟုတ္ ပဌမႀကံသိ ဝီထိ၏ အျခားမဲ့၌ ႐ႈမွတ္ႏုိင္လွ်င္လုိ႔- ဆိုလိုတာပါဘဲ။)
ျမင္႐ံုတြင္ပဲ ရပ္စဲစိတ္စဥ္၊ (ဒါက ခ်က္ျခင္း႐ႈမွတ္ႏိုင္လွ်င္ ျမင္႐ံုမွ်တြင္စိတ္အစဥ္
ရပ္စဲသြားတယ္၊ ဒုတိယႀကံသိဝီထိ စသည္မျဖစ္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ဆိုလုိပါတယ္၊ ယခု ဒီသုတ္မွာ
ဒိေ႒ ဒိ႒မတံၱ ဘဝိႆတိ-စသည္ျဖင့္ ေဟာထားတဲ့အတုိင္းပါဘဲ။)
႐ုပ္နာမ္ကြဲလ်က္ ျဖစ္ပ်က္သိျမင္၊ (ဒါက ႐ုပ္နာမ္ ၂-ပါးကို ခြဲျခားၿပီး သိျမင္တယ္၊
အျဖစ္အပ်က္ကုိလဲ ကိုယ္ပုိင္Óဏ္ျဖင့္ပင္ သိျမင္တယ္လုိ႔ ဆိုလုိတာပါဘဲ။)
အနိစၥ, ဒုကၡ, သေဘာထင္။ (အနိစၥ, ဒုကၡ အျခင္းအရာ, အနတၱသေဘာမွ် အျခင္း
အရာေတြလဲ ထင္ေပၚတယ္၊ ကိုယ္ပုိင္Óဏ္ျဖင့္ သိျမင္တယ္လုိ႔ ဆိုလုိတာပါဘဲ။)
ယခုေျပာခဲ့တဲ့အတုိင္း ဝိပႆနာ သမာဓိÓဏ္ ရင့္သန္အားေကာင္းတဲ့အခါ ျမင္ၿပီးလွ်င္ၿပီးခ်င္း ႐ႈမွတ္ၿပီး, ျမင္ဆဲက
ထင္႐ွားေပၚခဲ့တဲ့ အဆင္းပရမတ္႐ုပ္နဲ႔ ျမင္သိစိတ္စေသာ နာမ္မ်ားကို ခြဲျခားၿပီးေတာ့လဲ သိတယ္၊ အဲဒီ႐ုပ္နာမ္မ်ား ျဖစ္ေပၚ
လာတာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာကိုလဲ သိတယ္၊ ဘဂၤÓဏ္ထက္ ထက္သန္သန္ႀကီး ျဖစ္ေနတဲ့အခါဆုိယင္ ျမင္ရတာနဲ႔ ျမင္သိ
တာေတြ ရိပ္ရိပ္ ရိပ္ရိပ္နဲ႔ ေပ်ာက္ပ်က္သြားတာကုိသာ ေတြ႔ေနရတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီလုိ တရိပ္ရိပ္နဲ႔ ပ်က္ပ်က္သြားတာကို
ေတြ႕ေနရေတာ့ မ်က္စိက မႈန္သြားတာေလလားလုိ႔ေတာင္ ထင္တတ္ေသးတယ္။ အဲဒီလုိ လ်င္ျမန္စြာ ပ်က္ပ်က္သြားတာကုိသာ
ေတြ႕ရေတာ့ မၿမဲဘူးလုိ႔လဲ ပိုင္ႏုိင္စြာသိရတယ္၊ ျဖစ္လုိက္ ပ်က္လိုက္နဲ႔ ေၾကာက္စရာ ဆင္းရဲပဲလို႔လဲ သိရတယ္၊ သူ႔သေဘာ
အတုိင္း ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ သေဘာတရားမွ်ပဲ အနတၱပဲလုိ႔လဲ ပိုင္ႏုိင္စြာ သိရတယ္။ အဲဒါဟာ ျမင္႐ံုမွ်တြင္ တည္ေနပံုပါဘဲ။
အဲဒီလုိ ျမင္႐ံုမွ်တြင္ တည္ေနေအာင္ ႐ႈဘို႔ရာ ''ဒိေ႒ ဒိ႒မတံၱ ဘဝိႆတိ'' လုိ႔ ေဟာေတာ္မူတာပါဘဲ။ အဲဒီပါဠိမွာ မာလုက်
ပုတၱမေထရ္ ေတာင္းပန္ဝန္ခံတဲ့ စကားထဲက အပၸမေတၱာ ဝိဟေရယ်ံ-ဆိုတဲ့ ပုဒ္မ်ားကိုလဲ 'ေတ သင့္အား' ဆိုတဲ့ပုဒ္၏
ဝိေသသန အျဖစ္ျဖင့္ အပၸမတၱႆ ဝိဟရေတာလုိ႔ လုိက္ၿပီးယွဥ္စပ္ဖုိ႔ရာလဲ လုိပါတယ္။ ယွဥ္စပ္ပံုကေတာ့--
မာလုက်ာပုတၱ မာလုက်၏သားျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊ အပၸမတၱႆ ဝိဟရေတာ-သင္ဝန္ခံသည့္အတုိင္း မေမ့မေလွ်ာ့
မျပတ္႐ႈလ်က္ေနလွ်င္၊ ဝါ-မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈေနေသာ၊ ေတ-သင္အား၊ ဧတၴ စ ဒိ႒ သုတ မုတ ဝိညာေတသု ဓေမၼသု
ျမင္ရ ၾကားရ ေရာက္ရ သိရေသာ ဤတရားတုိ႔တြင္လဲ၊ ဒိေ႒ျမင္ရသည္၌၊ ဒိ႒မတံၱ ဘဝိႆတိ-ျမင္႐ံုမွ် ျဖစ္လတံ့တဲ့။ ဒီလုိ
ေ႐ွ႕နားက ဝန္ခံခဲ့သည့္ စကားနဲ႔လုိက္ၿပီး ယွဥ္စပ္လုိက္မွ အနက္ အဓိပၸါယ္ ေပၚလြင္ေခ်ာေမာ သြားပါတယ္။ အတုိခ်ဳပ္ ဆုိလုိ
တာကေတာ့ ''မာလုက်ပုတၱေရ၊ သင္က မေမ့မေလ်ာ့ အားထုတ္ေနပါ့မယ္-လုိ႔ ဝန္ခံခဲ့တယ္မဟုတ္လား၊ အဲဒီလုိ ဝန္ခံခဲ့သည့္
အတိုင္း မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈေနလွ်င္ ေဟာဒီ ျမင္ရၾကားရ ေရာက္ရ သိရတာေတြထဲကလဲ သင့္မွာ ျမင္ရသည္၌ ျမင္႐ံုမွ်
ျဖစ္ပါလိမ့္မည္'' စသည္ျဖင့္ ဆိုလိုတာပါဘဲ၊ အဲဒါဟာ ယခု ဘုန္းႀကီးတို႔ ေယာဂီေတြမွာ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕အားျဖင့္ ထင္႐ွားေန
ပါတယ္၊ ဘဂၤÓဏ္ ေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ျမင္ရတာလဲ ျမင္႐ံုမွ်ပဲ၊ ၾကားရ နံရ စားသိရ ထိသိရ ႀကံသိရတာေတြလဲ ၾကား႐ံု
မွ် နံ႐ံုမွ် စားသိ႐ံုမွ် ထိသိ႐ံုမွ် ႀကံသိ႐ံုမွ်တြင္ ရပ္သြားတာဘဲ၊ မိန္းမ ေယာက်ာ္းစေသာ ပညတ္အာ႐ံုေတြဆီကို မေရာက္ေတာ့
ဘူး၊ အင္မတန္ ထင္႐ွားပါတယ္။
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၉
လူတေယာက္က ေစာဒနာပံု
ဒါေပမဲ့ ျမင္ဆဲ ၾကားဆဲစသည္မွာ မျပတ္လုိက္ၿပီး မ႐ႈမမွတ္ဘူးတဲ့ ပုဂိၢဳလ္ေတြကေတာ့ ျမင္တယ္ ၾကားတယ္ စသည္
ျဖင့္ ႐ႈမွတ္နည္းမွာ ယံုမွားသံသယ႐ွိေနၾကတယ္၊ တခ်ိဳ႕က မွားတယ္လုိ႔ေတာင္ ထင္ေနၾကေသးတယ္။ တခါက ေခ်ာက္ûမိ႕မွာ
တရားေဟာေနစဥ္ တုန္းက လူတေယာက္က လာၿပီး ေစာဒနာတဲ့အေနနဲ႔ ေမးေလွ်ာက္တယ္၊ စကၡဳဝိÓဏ္က ျမင္သိ ရာမွာ
အဆင္း႐ုပ္၏ ဥပါဒ္နဲ႔ ဘင္ဆိုတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကုိ မျမင္ႏိုင္ဘူး မဟုတ္ပါလား တဲ့။ စကၡဳ ဝိညာဏ္ ဆိုတာ အဆင္း႐ုပ္ကို
ျမင္သိ႐ံုမွ်ပါဘဲ၊ အဆင္း႐ုပ္၏ အျဖစ္အပ်က္ကိုေတာ့ မျမင္ႏုိင္ပါဘူး၊ ''အဲဒီလုိ စကၡဳဝိညာဏ္က အဆင္း႐ုပ္၏ အျဖစ္အပ်က္
ကိုျမင္ရေတာ့ အဲဒီျမင္သိတာကို ႐ႈမွတ္ျခင္းျဖင့္ အဆင္း႐ုပ္၏ အျဖစ္အပ်က္ကုိ ျမင္ႏုိင္ပါ့မလား'' လုိ႔ ေစာဒနာတဲ့ သေဘာပါ
ဘဲ။
ေစာဒနာကို ႐ွင္းျပခ်က္
အဘိဓမၼာအ႒ကထာမ်ားမွာ ျပထားတဲ့အတိုင္းဆိုယင္ေတာ့ အဆင္း႐ုပ္ဟာ စကၡဳဝိညာဏ္ မျဖစ္မီ စိတ္ ၄-ႀကိမ္ ၅-
ႀကိမ္စသည္က ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ခ်ဳပ္ပ်က္ေတာ့လဲ စကၡဳဝိညာဏ္ မ႐ွိတဲ့ ေနာက္ စိတ္ ၁၂-ႀကိမ္ ၁ဝ-ႀကိမ္ ၉-ႀကိမ္ စသည္ၾကာမွ
ခ်ဳပ္ ပ်က္သြားတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီအဆင္း႐ုပ္၏ ဥပါဒ္ဘင္ အစစ္ျဖစ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကိုေတာ့ စကၡဳဝိညာဏ္စိတ္က မျမင္
ခဲ့ပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ျမင္တယ္လုိ႔ ႐ႈမွတ္တဲ့ သတိÓဏ္ကေတာ့ အဲဒီစကၡဳဝိညာဏ္ဆိုတဲ့ ျမင္သိစိတ္၏ ဥပါဒ္နဲ႔ဘင္ဆုိတဲ့ အျဖစ္
အပ်က္အစစ္ကုိ အမွတ္ရၿပီး သိႏုိင္ပါတယ္၊ ဒါကလဲ ျမင္သိတဝီထိလံုးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကုိ သိတာပါဘဲ၊ အဲဒီလုိ
ျမင္သိစိတ္၏ အျဖစ္အပ်က္ကုိ သိယင္ အဲဒီ စိတ္အစဥ္၏ အာ႐ံု ျဖစ္ပံု ပ်က္ပံုကိုလဲ သုတၱာန္ေဒသနာနည္း အရ အားျဖင့္
သိတယ္လုိ႔ဆုိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဂၤုတၱရပါဠိ စ်ာနသုတ္ (တတိယအုပ္ ၂၂ဝ) စသည္မွာ စ်ာန္မွ ထတဲ့အခါ စ်ာန္ဝင္စား
ခုိက္က ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခႏၶာငါးပါးလံုး႐ႈပံုကို အထင္အ႐ွား ေဟာထားပါတယ္။ အဲဒီမွာ စ်ာန္စိတ္ ေစတသိက္ နာမ္တရားမ်ား ျဖစ္ပံု
ကေတာ့ ျမင္တယ္လုိ႔႐ႈမွတ္တဲ့အခါ ျမင္သိစိတ္ထင္႐ွားသလုိပင္ ထင္႐ွားပါတယ္၊ ႐ုပ္၏အျဖစ္အပ်က္ကိုေတာ့ စ်ာန္စိတ္က
အာ႐ံုûပခဲ့တာမဟုတ္လုိ႔ တုိက္႐ိုက္အားျဖင့္ ထင္႐ွားတယ္လုိ႔ မဆုိႏုိင္ပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ စ်ာန္စိတ္ေစတသိက္ နာမ္တရား ေတြကို
ထင္႐ွားသိရယင္ အဲဒီစ်ာန္၏ မွီရာ ႐ုပ္, စ်ာန္စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ႐ုပ္မ်ား၏ အျဖစ္အပ်က္ကိုလဲ ႐ႈသိႏိုင္ေတာ့တာပါ ဘဲ။
အဲဒီစ်ာနသုတ္မွာ ျပထားတဲ့ ႐ႈပံုနည္းအရအားျဖင့္ ျမင္တယ္လုိ႔ ႐ႈမွတ္တဲ့အခါလဲ ျမင္ရတဲ့ အဆင္း႐ုပ္, ျမင္သိစိတ္
၏ မွီရာ႐ုပ္မ်ား ျဖစ္ပ်က္ပံုကိုလဲ သိတယ္လို႔ဆုိႏုိင္ပါတယ္၊ ႐ႈမွတ္ေနတဲ့ ေယာဂီမွာ ျမင္သိရတဲ့ အဆင္း႐ုပ္ေပၚလာပံု ပ်က္
သြားပံုကို လွ်ပ္ေရာင္၏ အျဖစ္အပ်က္ကို ျမင္ၿပီးသိရသလုိပင္ ထင္႐ွားသိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မဟာနိေဒၵသ (၃၃) စသည္
မွာ-
ဝိဇၨဳပၸါေဒါဝ အာကာေသ၊ ဥပၸဇၨႏိၲ ဝယႏိၲ စ လုိ႔ ျပဆုိထားတာပါဘဲ။
အာကာေသ ေကာင္းကင္၌၊ ဝိဇၨဳပၸါေဒါ ဣဝ လွ်ပ္လက္သကဲ့သို႔ပင္၊ သခၤါရာ- သခၤါရတရားတုိ႔သည္၊ ဥပၸဇၨႏိၲ စ
အသစ္သစ္လည္းျဖစ္ကုန္၏၊ ဝယႏိၲစ- ျဖစ္ၿပီးလွ်င္ ခ်ဳပ္လည္း ခ်ဳပ္ပ်က္ကုန္၏ တဲ့။
အဲဒီမွာ လွ်ပ္ေရာင္၏ ဥပါဒ္ဆိုတဲ့ ျဖစ္ျခင္းကိုလဲ မ်က္စိျဖင့္ မျမင္ႏုိင္ပါဘူး၊ ဘင္ဆိုတဲ့ ပ်က္ျခင္းကိုလဲ မျမင္ႏုိင္ပါ
ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ လွ်ပ္ေရာင္ဟာ ေပၚလာၿပီး ခ်က္ျခင္းပင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ မ်က္ျမင္အားျဖင့္ပင္ ထင္႐ွား
သိရပါတယ္၊ အဲဒါလုိပါဘဲ ျမင္ဆဲ၌ ျမင္တယ္လုိ႔ ႐ႈမွတ္ရာမွာလဲ ျမင္ရတဲ့ အဆင္းဟာ ေပၚလာၿပီး ခ်က္ျခင္းပင္ ေပ်ာက္သြား
တယ္ဆိုတာကုိ ဥဒယဗၺယÓဏ္ ဘဂၤÓဏ္ ေရာက္ေနတဲ့ ေယာဂီက ထင္႐ွား သိရပါတယ္၊ အထူးအားျဖင့္ ၾကားတယ္လုိ႔
႐ႈမွတ္ရာမွာ ၾကားရတဲ့ အသံ ႐ုပ္ျဖစ္ပ်က္ပံုက ပိုၿပီးထင္႐ွား တတ္ပါတယ္၊ ထုိ႔အတူပင္ ထိတယ္ ထိတယ္ လို႔ ႐ႈမွတ္ရာမွာလဲ
ထိသိရတဲ့ အေတြ႕႐ုပ္ ျဖစ္ပ်က္ပံုဟာ ထင္႐ွားတာပါဘဲ၊ အဲဒီလုိ အျဖစ္အပ်က္ကို ထင္႐ွားေတြ႕ၿပီး အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ
အျခင္းအရာတုိ႔ျဖင့္ သိသိသြားတာဟာ သုတၱန္နည္းအရ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕ ဝိပႆနာÓဏ္ အစစ္ခ်ည္းပါဘဲ၊ အဲဒီလုိ ခဏမစဲ
ျဖစ္ပ်က္ေနတာကို ေတြ႕ရတယ္-
ဧဝံ ပႆံ ဘိကၡေဝ သုတဝါ အရိယသာဝေကာ ႐ူပသိၼမိၸ နိဗိၺႏၵတိ- ရဟန္းတို႔ ဤသို႔ သိျမင္ရလွ်င္ သုတႏွင့္ ျပည့္စံု
ေသာ အရိယသာဝကသည္ ႐ုပ္၌လည္း မေပ်ာ္ေမြ႔ၿငီးေငြ႔၏- စသည္ျဖင့္ ေဟာထားတဲ့ နိဗိၺဒါÓဏ္ စသည္လဲျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္၊
နိဗိၺႏံၵ ဝိရဇၨတိ- ၿငီးေငြ႔လွ်င္ တပ္မက္ကင္းလ်က္ အရိယမဂ္ ျဖစ္၏- စသည္ျဖင့္ ေဟာေတာ္မူခဲ့ ေဒသနာေတာ္ႏွင့္အညီ
မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကိုလဲ မ်က္ေမွာက္ေတြ႕ျမင္ၿပီး ေသာတာပန္ စသည္ျဖစ္သြား ႏုိင္ပါတယ္။
အတီတဘဝင္ႏွင့္ ûပိင္ျဖစ္တဲ့ အဆင္း႐ုပ္၏ ဥပါဒ္ဆိုတဲ့ ျဖစ္ျခင္းႏွင့္ ဒုတိယတဒါ႐ံု စသည္ႏွင့္ ûပိင္တူခ်ဳပ္တဲ့ဘင္ကို
ကိုယ္ပိုင္Óဏ္ျဖင့္ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် မသိႏိုင္ပါဘူး၊ အ႒ကထာမ်ားမွာ ျပဆိုထားတဲ့အတိုင္း သုတမယÓဏ္ျဖင့္ သိ႐ံုမွ်႐ွိမွာ
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၂ဝ
ဘဲ၊ အဲဒီလုိသိ႐ံုမွ်ျဖင့္ ဝိပႆနာÓဏ္အစစ္လဲ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး၊ အဲဒီကို ဆင္ျခင္ၿပီးသိ႐ုံနဲ႔ ၿငီးေငြ႔တဲ့ နိဗၺိဒါÓဏ္လဲ မျဖစ္ႏိုင္
ပါဘူး၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဒီတႀကိမ္ျမင္ရာမွာ အဆင္း႐ုပ္က တႀကိမ္မွ်ျဖစ္တဲ့ အတီတဘဝင္ႏွင့္ ûပိင္တူျဖစ္တယ္၊ အတီတဘဝင္
၂-ႀကိမ္ ၃-ႀကိမ္စသည္ ျဖစ္ရာမွာ ပဌမအတီတဘဝင္ႏွင့္ ûပိင္တူျဖစ္တယ္လုိ႔လဲ တိတိက်က် ဘယ္သူမွ် မသိ ႏုိင္ပါဘူး၊
ခ်ဳပ္တဲ့အခါလဲ ဒုတိယ တဒါ႐ံုႏွင့္ ûပိင္တူခ်ဳပ္တယ္၊ ပဌမဘဝင္ႏွင့္ ûပိင္တူခ်ဳပ္တယ္၊ သတၱမေဇာႏွင့္ ûပိင္တူခ်ဳပ္တယ္
စသည္ျဖင့္လဲ တိတိက်က် ဘယ္သူမွ်မသိႏုိင္ပါဘူး၊ အဲဒီလုိ အဆင္း႐ုပ္၏ အျဖစ္အပ်က္ကုိ တိတိက်က်သိရမွ ဝိပႆနာ
Óဏ္ျဖစ္တယ္ဆုိယင္ ဝိပႆနာÓဏ္ကို မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ''အဘိဓမၼာ အ႒ကထာတုိ႔၌ ျပထားတာက သုတ
မယÓဏ္ျဖင့္ ခန္႔မွန္းႏုိင္႐ံုမွ် ျပထားတာဘဲ၊ ဝိပႆနာ႐ႈရာမွာ သိဘုိ႔ျပထားတာ မဟုတ္ဘူး'' ဆိုတာ သေဘာေပါက္
နားလည္ထားဘို႔လုိပါတယ္။
အမွန္စင္စစ္ကေတာ့ ေ႐ွ႕နားတုန္းက ညႊန္ျပခဲ့တဲ့ စ်ာနသုတ္ စသည္ႏွင့္အညီ ျဖစ္ခိုက္႐ုပ္ကို ႐ႈမွတ္ၿပီး လွ်ပ္ေရာင္
ေပၚလာတာ ေပ်ာက္သြားတာကို သိသလုိ ကိုယ္တိုင္မ်က္ေမွာက္ သိသင့္သမွ် သိဘုိ႔က လိုရင္းဘဲဆိုတာလဲ သေဘာေပါက္
နားလည္ထားဘို႔လုိပါတယ္။ ဒါေလာက္ဆုိယင္ ''႐ုပ္၏ဥပါဒ္ႏွင့္ ဘင္ကို တိတိက်က် မသိႏုိင္ဘူး၊ အဲဒီလုိ သိရန္လဲမလုိဘူး၊
(ဂစၧေႏၲာ ဝါ ဂစၧာမီတိ ပဇာနာတိ) သြားေနဆဲမွာ သြားသည္ဟုသိ၏ စသည္ျဖင့္ ညႊန္ျပထားတဲ့ ေဒသနာေတာ္ႏွင့္ အညီ
ျဖစ္ခုိက္ျဖစ္ဆဲ႐ုပ္ကို ႐ႈမွတ္ၿပီး သူ႔အခိုက္နဲ႔သူ အပိုင္းအပိုင္း ျပတ္လ်က္ ခ်ဳပ္ပ်က္သြားတာကုိ သိဘို႔သာလုိတယ္'' ဆိုတာ
သေဘာေပါက္ နားလည္ေလာက္ပါၿပီ။ အဲဒီမွာလဲ ျဖစ္ဆဲပစၥဳပၸန္ကို ႐ႈရတယ္ဆုိေပမဲ့ အခ်ိဳ႕ ႐ုပ္, နာမ္ေတြကိုေတာ့ အတိအက်
ျဖစ္ဆဲကို ႐ႈလုိ႔မျဖစ္ပါဘူး၊ စ်ာန္မွထၿပီး စ်ာန္စိတ္႐ႈတာကို ပစၥဳပၸန္႐ႈသိတယ္လုိ႔ ေဟာထားတဲ့ သုတၱန္နည္းအရ ခ်ဳပ္ၿပီးခါစ
အနီးကပ္ ပစၥဳပၸန္ကို ႐ႈသိျခင္းသာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။
ၾကားရာ စသည္၌ ႐ႈပံု
ျမင္ရာ၌ ႐ႈသိပံုကေတာ့ ဒါေလာက္ဆုိယင္ ေတာ္ေလာက္ပါၿပီ၊ ေနာက္က်မွ ဂါထာေတြအရ ထပ္ၿပီး ႐ွင္းေျပာဘို႔လဲ
႐ွိပါေသးတယ္၊ ယခုေတာ့ ''သုေတ သုတမတံၱ ဘဝိႆတိ-'' စသည္အရ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေျပာပါဦးမယ္။
(အပၸမတၱႆ ဝိဟရေတာ-မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈလ်က္ ေနလွ်င္၊ ဝါ-မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈေနေသာ၊ ေတ-သင္အား၊
ဒါက ဆက္စပ္ၿပီး နားလည္ရေအာင္လုိ႔ ထပ္ၿပီး ေဖာ္ျပတာပါ) သုေတ-ၾကားရသည္၌၊ သုတမတံၱ ဘဝိႆတိ-ၾကား႐ံုမွ်
ျဖစ္လတံ့တဲ့။
မာလုက်ပုတၱမေထရ္က မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈလ်က္ အားထုတ္ေနပါ့မယ္လုိ႔ ဝန္ခံခဲ့တယ္၊ အဲဒီ ဝန္ခံခ်က္အရ
ၾကားတိုင္း ၾကားတုိင္း ၾကားတယ္ ၾကားတယ္လုိ႔ မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈေနလွ်င္ ၾကားရသည္၌ ၾကား႐ံုမွ် တြင္ပဲတည္ေနပါ
လိမ့္မယ္တဲ့။ ယခု ႐ြတ္ဆုိေဟာေျပာေနတဲ့ စကားလံုးေတြဟာ တလံုးခ်င္း တလံုးခ်င္း ၾကားေနၾကရတာဘဲ၊ အဲဒါေတြကို
ၾကားတုိင္း ၾကားတုိင္း ပုိင္းျခားၿပီး ႐ႈမွတ္ေနႏုိင္ယင္ ဘာမွ် အနက္ အဓိပၸါယ္ မေပၚႏုိင္ဘူး။ အဲဒါကိုဘဲ အျခားအသံေတြကို
လဲ ၾကားတုိင္း ၾကားတိုင္း ၾကားတယ္ ၾကားတယ္လုိ႔ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏုိင္ ႐ႈမွတ္ေနႏိုင္ယင္ ဘယ္သူ႔အသံဘဲ ဘာကိုေျပာတာဘဲ
စသည္ျဖင့္ ပညာေတြဆီ မေရာက္ေတာ့ပဲ ၾကား႐ံုမွ်တြင္သာ တည္ပါလိမ့္မယ္တဲ့၊ အဲဒါကေတာ့ ဝိပႆနာÓဏ္ အေတာ္
အတန္ရင့္လာယင္ ေယာဂီတိုင္းမွာပင္ ထင္႐ွားပါတယ္။ အက်ယ္ကိုေတာ့ ေနာက္သူ႔အလွည့္က်မွ ေျပာရမယ္။
မုေတ-ေရာက္ရသည္၌၊ ဝါ-နံလ်က္ စားသိလ်က္ ေတြ႕ထိလ်က္ ေရာက္ရသည္၌၊ မုတမတံၱ ဘဝိႆတိ-ေရာက္႐ံုမွ်
ေတြ႕သိ႐ံုမွ် ျဖစ္လတံ့တဲ့။ ဒြါရ ၆-ပါး၌ ထင္ေပၚလာသမွ်ကို မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္ ႐ႈမွတ္ေနလွ်င္ ေရာက္ရသည္၌ ေရာက္႐ံုမွ်
ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္တဲ့။ ေရာက္ဆိုတာ နံသိတာ စားသိတာ ထိသိတာကို အက်ဥ္းခ်ံဳးၿပီး ေဟာတာပါဘဲ၊ ဒါေၾကာင့္ အနံ႔နံသိရတဲ့
အခါ နံ႐ံုမွ်တြင္ စိတ္အစဥ္ ရပ္တန္႔သြားပါလိမ့္မယ္၊ စားသိရတဲ့အခါ အရသာသိ႐ံုမွ်တြင္ ရပ္တန္႔သြားပါလိမ့္မယ္၊ ကိုယ္ထဲ
က ထိသိတဲ့အခါလဲ ထိသိ႐ံုမွ်တြင္ပဲ ရပ္တန္႔သြားပါလိမ့္မယ္၊ အဲဒီ နံရတာ စားသိရတာ ထိသိရတာနဲ႔ စပ္ၿပီး ဘာနံ႔ဘဲ ဘာ
အရသာဘဲ ဘယ္သူနဲ႔ ထိရတာဘဲ စသည္ျဖင့္ ပညတ္အာ႐ံုေတြဆီ မေရာက္ပဲ ႐ွိပါလိမ့္မယ္တဲ့၊ ဒါက အက်ဥ္းခ်ဳပ္ပဲ၊ ေနာက္
သူ႕အလွည့္က်တဲ့အခါက်မွ အက်ယ္ဖြင့္ျပ ေဟာၾကားရမယ္။
ဝိညာေတ-ႀကံသိရသည္၌၊ ဝိညာတမတံၱ ဘဝိႆတိ-ႀကံသိ႐ံုမွ် ျဖစ္လတံ့တဲ့။ စိတ္ကူးႀကံစည္မႈ ျဖစ္တဲ့အခါ စိတ္
ကူးတယ္၊ ႀကံတယ္ စသည္ျဖင့္ ႐ႈမွတ္လုိက္ယင္ ႀကံသိ႐ံုမွ်တြင္ဘဲ ရပ္တည္ပါလိမ့္မယ္၊ ပညတ္အာ႐ံုေတြဆီ မေရာက္ပဲ
ကိေလသာစိတ္ေတြ ဆက္လက္မျဖစ္ပဲ ႐ွိပါလိမ့္မယ္တဲ့၊ ဒါကိုလဲ ေနာက္ဆံုးသူ႕ အလွည့္က်မွ အက်ယ္ေျပာရမယ္။
ယခု ေျပာျပခဲ့တဲ့ ပါဠိအနက္အရ ျမန္မာျပန္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကို လုိက္ဆိုၾကရမယ္။
အ႐ွင္ေပါ႒ိလမေထရ္ဝတၴဳ
ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္ေတာ္ကာလက အ႐ွင္ေပါ႒ိလဆိုတဲ့ မေထရ္ႀကီးတပါး႐ွိခဲ့တယ္၊ ပိဋကသံုးပံုေဆာင္ စာခ်
ဆရာေတာ္ႀကီးပါဘဲ၊ ဒါေပမဲ့ ဘာဝနာကို အားမထုတ္တဲ့အတြက္ ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္က သူ႔ကုိ ေတြ႔ျမင္ရတဲ့အခါ တုစၧေပါ႒ိလ
အခ်ည္းႏွီး ေပါ႒ိလ-အလကား ေပါ႒ိလလုိ႔ မိန္႔ေခၚေတာ္မူတယ္။ အဲဒီလို ႐ႈတ္ခ်ၿပီး ေခၚေတာ္မူတဲ့အတြက္ အ႐ွင္ေပါ႒ိလက
ဆင္ျခင္တယ္၊ ငါ့မွာ ပရိယတ္ဘက္ကေတာ့ လုိေလေသးမ႐ွိ ျပည့္စံုေနတာဘဲ၊ ငါ့ကို ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္က တုစၧ-အခ်ည္းႏွီး
အလကားလုိ႔ ဆုိတာဟာ ဘာဝနာဘက္က လုိေနလို႔ဘဲ၊ ဘာဝနာဘက္က ျပည့္စံုေအာင္ အားထုတ္မယ္လုိ႔ ေယာနိေသာ မန
သိကာရျဖင့္ ႏွလံုးသင္းဆင္ျခင္ၿပီး ရဟႏၲာ ၃ဝ-႐ွိတဲ့ ေတာရေက်ာင္းတခုကိုသြားၿပီး မေထရ္ႀကီးထံမွာ ကမၼ႒ာန္းေတာင္း
တယ္၊ မေထရ္ႀကီးက ပရိယတ္ မာန္ခံေနမွာကုိ ျမင္ေတာ္မူတဲ့အတြက္ ဒုတိယမေထရ္ထံ လႊဲလုိက္တယ္၊ ဒုတိယမေထရ္ကလဲ
တတိယမေထရ္ထံ လႊဲလိုကတယ္၊ ဒီနည္းျဖင့္ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ (၇)ႏွစ္ အ႐ြယ္ ရဟႏၲာသာမေဏ ကေလးထံ ေရာက္သြား
တယ္။
သာမေဏကေလးက ''တပည့္ေတာ္ဟာ ငယ္လဲငယ္ပါေသးတယ္၊ သုတလဲ နဲပါတယ္၊ အ႐ွင္ဘုရားမ်ားထံမွ
သင္ယူဘို႔သာ ႐ွိပါတယ္'' လုိ႔ အေၾကာင္းျပၿပီး ျငင္းပယ္ပါေသာ္လဲ အ႐ွင္ေပါ႒ိလက ႐ုိေသစြာ ထပ္မံၿပီးေတာင္းပန္းပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ သာမေဏငယ္က ဒီလုိ ကမၼ႒ာန္းေပးပါတယ္။
အ႐ွင္ဘုရား၊ ေတာင္ပို႔တခုမွာ အေပါက္ ၆-ခု ႐ွိပါတယ္၊ အဲဒီေတာင္ပို႔ထဲက ဖြတ္ကို ဖမ္းခ်င္ယင္ အေပါက္ငါးခုကို
ပိတ္ၿပီးေတာ့ က်န္တဲ့တေပါက္က ေစာင့္ၿပီး ဖမ္းရပါတယ္။ အဲဒါလုိဘဲ ဒြါရ ၆-ပါးမွာ အာ႐ံု ၆-ပါးထင္လွ်င္ ငါးဒြါရကို
ပိတ္ၿပီး မေနာဒြါရ တခုတည္းကသာ အလုပ္လုပ္ရပါတယ္လို႔ ကမၼ႒ာန္း ေပးလုိက္ပါတယ္တဲ့။
ဆိုလိုတာကေတာ့ မ်က္စိ နား ႏွာေခါင္း လွ်ာ ကိုယ္ဆိုတဲ့ ငါးဒြါရမွာ ေဇာမက်ေစပဲ မေနာဒြါရ၌သာ ႐ႈသိမႈ
ဝိပႆနာ ေဇာျဖစ္ေစလ်က္ အားထုတ္ပါေလလို႔ ဆိုလိုတာပါဘဲ။ အဲဒါေလာက္ဆုိယင္ ပိဋကသံုးပံု စာခ်ဆရာေတာ္ႀကီးဆို
ေတာ့ ႐ႈသိရမည့္ လုပ္ငန္းစဥ္အက်ယ္ကုိ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္သြားပါတယ္၊ အဲဒါဟာ ျမင္သိရာ ၾကားသိရာ နံသိ
ရာ စားသိရာ ထိသိရာေတြမွာ ဝုေ႒ာမွ်တြင္ ရပ္တန္႔ေစၿပီးေတာ့ ခ်က္ျခင္း ႐ႈသိ ႐ႈသိသြားဘို႔ရာပါဘဲ။ ယခုဒီသုတ္မွာ ျမင္ရ
သည္၌ ျမင္႐ံုမွ် တည္လတံ့၊ ျမင္႐ံုမွ် တည္ေစရမယ္လုိ႔ ညႊန္ၾကားခ်က္နဲ႔ အတူတူပါဘဲ။ အ႐ွင္ေပါ႒ိလ မေထရ္ဟာ အဲဒီနည္း
အတုိင္း ႐ႈမွတ္အားထုတ္ၿပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားကေဟာတဲ့ ဂါထာပုဒ္ကိုလဲ နာရတဲ့အတြက္ မၾကာခင္ပဲ ရဟႏၲာ ျဖစ္ေတာ္မူ
သြားပါသတဲ့။
ခ်က္ျခင္းမ႐ႈႏုိင္လွ်င္ ပညတ္ေရာက္သြားပံု
ဒီေနရာမွာ ျမင္သိၿပီးလွ်င္ ၿပီးခ်င္း မ႐ႈမသိႏုိင္လွ်င္ ဒုတိယ တတိယ ႀကံသိဝီထိတုိ႔ျဖင့္ ပညတ္အလႊဲအမွားေတြကို
သိသြားပံုကို ဒီလုိ ေဆာင္ပုဒ္စီထားပါတယ္၊ ''ထင္ဆဲဆင္းဓာတ္ ျမင္လတ္ဦးစြာ၊ ျမင္ၿပီးတရား စဥ္းစားျပန္ရာ၊ သဏၭာန္ျဒပ္
ပညတ္ေပၚကာ၊ မည္နာမ သိရေနာက္ဆံုးမွာ'' တဲ့။ အဲဒါကုိ ဆုိၾကရမယ္။
ထင္ဆဲ ဆင္းဓာတ္ ျမင္လတ္ဦးစြာ (အဲဒါက ျမင္သိဝီထိမွာ သိပံုဘဲ။)
ျမင္ၿပီးတရား စဥ္းစားျပန္ရာ၊ (ဒါက ျမင္ၿပီးေနာက္ ပဌမ ႀကံသိဝီထိျဖင့္ သိပံုဘဲ။)
သဏၭာန္ျဒပ္ ပညတ္ေပၚကာ၊ (ဒါက ဒုတိယႀကံသိဝီထိျဖင့္ ပံုသဏၭာန္ပညတ္ သိပံုဘဲ။)
မည္နာမ သိရေနာက္ဆံုးမွာ။ (ဒါက တတိယႀကံသိဝီထိျဖင့္ အမည္ပညတ္ သိပံုဘဲ။)
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၈
ခ်က္ျခင္း႐ႈႏုိင္လွ်င္ ပရမတ္၌တည္ပံု Óဏ္ျဖစ္ပံု
ျမင္ၿပီးလွ်င္ၿပီးျခင္း ႐ႈမွတ္ႏုိင္ယင္ေတာ့ ျမင္႐ံုမွ်တြင္ တည္ၿပီး ပရမတ္ ႐ုပ္နာမ္အစစ္ကိုလဲ ပိုင္းျခားၿပီး သိရတယ္၊
အျဖစ္အပ်က္ကိုလဲ သိရတယ္၊ အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ သေဘာတရားမွ်ပဲ ဆိုတာကိုလဲ သိရတယ္၊ အဲဒါကိုလဲ ''ျမင္လွ်င္ျမင္ခ်င္း
လက္ငင္းမွတ္လွ်င္၊ ျမင္႐ံုတြင္ပဲ ရပ္စဲစိတ္စဥ္၊ ႐ုပ္နာမ္ကြဲလ်က္ ျဖစ္ပ်က္သိျမင္၊ အနိစၥ, ဒုကၡ, သေဘာထင္'' လုိ႔ ေဆာင္ပုဒ္စီ
ထားတယ္၊ အဲဒါကို ဆိုၾကရမယ္။
ျမင္လွ်င္ျမင္ခ်င္း လက္ငင္းမွတ္လွ်င္၊ (ဒါက ျမင္သိ ဝီထိ၏ အျခားမဲ့၌ ႐ႈမွတ္ႏုိင္
လွ်င္၊ သို႔မဟုတ္ ပဌမႀကံသိ ဝီထိ၏ အျခားမဲ့၌ ႐ႈမွတ္ႏုိင္လွ်င္လုိ႔- ဆိုလိုတာပါဘဲ။)
ျမင္႐ံုတြင္ပဲ ရပ္စဲစိတ္စဥ္၊ (ဒါက ခ်က္ျခင္း႐ႈမွတ္ႏိုင္လွ်င္ ျမင္႐ံုမွ်တြင္စိတ္အစဥ္
ရပ္စဲသြားတယ္၊ ဒုတိယႀကံသိဝီထိ စသည္မျဖစ္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ဆိုလုိပါတယ္၊ ယခု ဒီသုတ္မွာ
ဒိေ႒ ဒိ႒မတံၱ ဘဝိႆတိ-စသည္ျဖင့္ ေဟာထားတဲ့အတုိင္းပါဘဲ။)
႐ုပ္နာမ္ကြဲလ်က္ ျဖစ္ပ်က္သိျမင္၊ (ဒါက ႐ုပ္နာမ္ ၂-ပါးကို ခြဲျခားၿပီး သိျမင္တယ္၊
အျဖစ္အပ်က္ကုိလဲ ကိုယ္ပုိင္Óဏ္ျဖင့္ပင္ သိျမင္တယ္လုိ႔ ဆိုလုိတာပါဘဲ။)
အနိစၥ, ဒုကၡ, သေဘာထင္။ (အနိစၥ, ဒုကၡ အျခင္းအရာ, အနတၱသေဘာမွ် အျခင္း
အရာေတြလဲ ထင္ေပၚတယ္၊ ကိုယ္ပုိင္Óဏ္ျဖင့္ သိျမင္တယ္လုိ႔ ဆိုလုိတာပါဘဲ။)
ယခုေျပာခဲ့တဲ့အတုိင္း ဝိပႆနာ သမာဓိÓဏ္ ရင့္သန္အားေကာင္းတဲ့အခါ ျမင္ၿပီးလွ်င္ၿပီးခ်င္း ႐ႈမွတ္ၿပီး, ျမင္ဆဲက
ထင္႐ွားေပၚခဲ့တဲ့ အဆင္းပရမတ္႐ုပ္နဲ႔ ျမင္သိစိတ္စေသာ နာမ္မ်ားကို ခြဲျခားၿပီးေတာ့လဲ သိတယ္၊ အဲဒီ႐ုပ္နာမ္မ်ား ျဖစ္ေပၚ
လာတာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာကိုလဲ သိတယ္၊ ဘဂၤÓဏ္ထက္ ထက္သန္သန္ႀကီး ျဖစ္ေနတဲ့အခါဆုိယင္ ျမင္ရတာနဲ႔ ျမင္သိ
တာေတြ ရိပ္ရိပ္ ရိပ္ရိပ္နဲ႔ ေပ်ာက္ပ်က္သြားတာကုိသာ ေတြ႔ေနရတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီလုိ တရိပ္ရိပ္နဲ႔ ပ်က္ပ်က္သြားတာကို
ေတြ႕ေနရေတာ့ မ်က္စိက မႈန္သြားတာေလလားလုိ႔ေတာင္ ထင္တတ္ေသးတယ္။ အဲဒီလုိ လ်င္ျမန္စြာ ပ်က္ပ်က္သြားတာကုိသာ
ေတြ႕ရေတာ့ မၿမဲဘူးလုိ႔လဲ ပိုင္ႏုိင္စြာသိရတယ္၊ ျဖစ္လုိက္ ပ်က္လိုက္နဲ႔ ေၾကာက္စရာ ဆင္းရဲပဲလို႔လဲ သိရတယ္၊ သူ႔သေဘာ
အတုိင္း ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ သေဘာတရားမွ်ပဲ အနတၱပဲလုိ႔လဲ ပိုင္ႏုိင္စြာ သိရတယ္။ အဲဒါဟာ ျမင္႐ံုမွ်တြင္ တည္ေနပံုပါဘဲ။
အဲဒီလုိ ျမင္႐ံုမွ်တြင္ တည္ေနေအာင္ ႐ႈဘို႔ရာ ''ဒိေ႒ ဒိ႒မတံၱ ဘဝိႆတိ'' လုိ႔ ေဟာေတာ္မူတာပါဘဲ။ အဲဒီပါဠိမွာ မာလုက်
ပုတၱမေထရ္ ေတာင္းပန္ဝန္ခံတဲ့ စကားထဲက အပၸမေတၱာ ဝိဟေရယ်ံ-ဆိုတဲ့ ပုဒ္မ်ားကိုလဲ 'ေတ သင့္အား' ဆိုတဲ့ပုဒ္၏
ဝိေသသန အျဖစ္ျဖင့္ အပၸမတၱႆ ဝိဟရေတာလုိ႔ လုိက္ၿပီးယွဥ္စပ္ဖုိ႔ရာလဲ လုိပါတယ္။ ယွဥ္စပ္ပံုကေတာ့--
မာလုက်ာပုတၱ မာလုက်၏သားျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊ အပၸမတၱႆ ဝိဟရေတာ-သင္ဝန္ခံသည့္အတုိင္း မေမ့မေလွ်ာ့
မျပတ္႐ႈလ်က္ေနလွ်င္၊ ဝါ-မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈေနေသာ၊ ေတ-သင္အား၊ ဧတၴ စ ဒိ႒ သုတ မုတ ဝိညာေတသု ဓေမၼသု
ျမင္ရ ၾကားရ ေရာက္ရ သိရေသာ ဤတရားတုိ႔တြင္လဲ၊ ဒိေ႒ျမင္ရသည္၌၊ ဒိ႒မတံၱ ဘဝိႆတိ-ျမင္႐ံုမွ် ျဖစ္လတံ့တဲ့။ ဒီလုိ
ေ႐ွ႕နားက ဝန္ခံခဲ့သည့္ စကားနဲ႔လုိက္ၿပီး ယွဥ္စပ္လုိက္မွ အနက္ အဓိပၸါယ္ ေပၚလြင္ေခ်ာေမာ သြားပါတယ္။ အတုိခ်ဳပ္ ဆုိလုိ
တာကေတာ့ ''မာလုက်ပုတၱေရ၊ သင္က မေမ့မေလ်ာ့ အားထုတ္ေနပါ့မယ္-လုိ႔ ဝန္ခံခဲ့တယ္မဟုတ္လား၊ အဲဒီလုိ ဝန္ခံခဲ့သည့္
အတိုင္း မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈေနလွ်င္ ေဟာဒီ ျမင္ရၾကားရ ေရာက္ရ သိရတာေတြထဲကလဲ သင့္မွာ ျမင္ရသည္၌ ျမင္႐ံုမွ်
ျဖစ္ပါလိမ့္မည္'' စသည္ျဖင့္ ဆိုလိုတာပါဘဲ၊ အဲဒါဟာ ယခု ဘုန္းႀကီးတို႔ ေယာဂီေတြမွာ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕အားျဖင့္ ထင္႐ွားေန
ပါတယ္၊ ဘဂၤÓဏ္ ေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ျမင္ရတာလဲ ျမင္႐ံုမွ်ပဲ၊ ၾကားရ နံရ စားသိရ ထိသိရ ႀကံသိရတာေတြလဲ ၾကား႐ံု
မွ် နံ႐ံုမွ် စားသိ႐ံုမွ် ထိသိ႐ံုမွ် ႀကံသိ႐ံုမွ်တြင္ ရပ္သြားတာဘဲ၊ မိန္းမ ေယာက်ာ္းစေသာ ပညတ္အာ႐ံုေတြဆီကို မေရာက္ေတာ့
ဘူး၊ အင္မတန္ ထင္႐ွားပါတယ္။
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၁၉
လူတေယာက္က ေစာဒနာပံု
ဒါေပမဲ့ ျမင္ဆဲ ၾကားဆဲစသည္မွာ မျပတ္လုိက္ၿပီး မ႐ႈမမွတ္ဘူးတဲ့ ပုဂိၢဳလ္ေတြကေတာ့ ျမင္တယ္ ၾကားတယ္ စသည္
ျဖင့္ ႐ႈမွတ္နည္းမွာ ယံုမွားသံသယ႐ွိေနၾကတယ္၊ တခ်ိဳ႕က မွားတယ္လုိ႔ေတာင္ ထင္ေနၾကေသးတယ္။ တခါက ေခ်ာက္ûမိ႕မွာ
တရားေဟာေနစဥ္ တုန္းက လူတေယာက္က လာၿပီး ေစာဒနာတဲ့အေနနဲ႔ ေမးေလွ်ာက္တယ္၊ စကၡဳဝိÓဏ္က ျမင္သိ ရာမွာ
အဆင္း႐ုပ္၏ ဥပါဒ္နဲ႔ ဘင္ဆိုတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကုိ မျမင္ႏိုင္ဘူး မဟုတ္ပါလား တဲ့။ စကၡဳ ဝိညာဏ္ ဆိုတာ အဆင္း႐ုပ္ကို
ျမင္သိ႐ံုမွ်ပါဘဲ၊ အဆင္း႐ုပ္၏ အျဖစ္အပ်က္ကိုေတာ့ မျမင္ႏုိင္ပါဘူး၊ ''အဲဒီလုိ စကၡဳဝိညာဏ္က အဆင္း႐ုပ္၏ အျဖစ္အပ်က္
ကိုျမင္ရေတာ့ အဲဒီျမင္သိတာကို ႐ႈမွတ္ျခင္းျဖင့္ အဆင္း႐ုပ္၏ အျဖစ္အပ်က္ကုိ ျမင္ႏုိင္ပါ့မလား'' လုိ႔ ေစာဒနာတဲ့ သေဘာပါ
ဘဲ။
ေစာဒနာကို ႐ွင္းျပခ်က္
အဘိဓမၼာအ႒ကထာမ်ားမွာ ျပထားတဲ့အတိုင္းဆိုယင္ေတာ့ အဆင္း႐ုပ္ဟာ စကၡဳဝိညာဏ္ မျဖစ္မီ စိတ္ ၄-ႀကိမ္ ၅-
ႀကိမ္စသည္က ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ခ်ဳပ္ပ်က္ေတာ့လဲ စကၡဳဝိညာဏ္ မ႐ွိတဲ့ ေနာက္ စိတ္ ၁၂-ႀကိမ္ ၁ဝ-ႀကိမ္ ၉-ႀကိမ္ စသည္ၾကာမွ
ခ်ဳပ္ ပ်က္သြားတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီအဆင္း႐ုပ္၏ ဥပါဒ္ဘင္ အစစ္ျဖစ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကိုေတာ့ စကၡဳဝိညာဏ္စိတ္က မျမင္
ခဲ့ပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ျမင္တယ္လုိ႔ ႐ႈမွတ္တဲ့ သတိÓဏ္ကေတာ့ အဲဒီစကၡဳဝိညာဏ္ဆိုတဲ့ ျမင္သိစိတ္၏ ဥပါဒ္နဲ႔ဘင္ဆုိတဲ့ အျဖစ္
အပ်က္အစစ္ကုိ အမွတ္ရၿပီး သိႏုိင္ပါတယ္၊ ဒါကလဲ ျမင္သိတဝီထိလံုးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကုိ သိတာပါဘဲ၊ အဲဒီလုိ
ျမင္သိစိတ္၏ အျဖစ္အပ်က္ကုိ သိယင္ အဲဒီ စိတ္အစဥ္၏ အာ႐ံု ျဖစ္ပံု ပ်က္ပံုကိုလဲ သုတၱာန္ေဒသနာနည္း အရ အားျဖင့္
သိတယ္လုိ႔ဆုိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဂၤုတၱရပါဠိ စ်ာနသုတ္ (တတိယအုပ္ ၂၂ဝ) စသည္မွာ စ်ာန္မွ ထတဲ့အခါ စ်ာန္ဝင္စား
ခုိက္က ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခႏၶာငါးပါးလံုး႐ႈပံုကို အထင္အ႐ွား ေဟာထားပါတယ္။ အဲဒီမွာ စ်ာန္စိတ္ ေစတသိက္ နာမ္တရားမ်ား ျဖစ္ပံု
ကေတာ့ ျမင္တယ္လုိ႔႐ႈမွတ္တဲ့အခါ ျမင္သိစိတ္ထင္႐ွားသလုိပင္ ထင္႐ွားပါတယ္၊ ႐ုပ္၏အျဖစ္အပ်က္ကိုေတာ့ စ်ာန္စိတ္က
အာ႐ံုûပခဲ့တာမဟုတ္လုိ႔ တုိက္႐ိုက္အားျဖင့္ ထင္႐ွားတယ္လုိ႔ မဆုိႏုိင္ပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ စ်ာန္စိတ္ေစတသိက္ နာမ္တရား ေတြကို
ထင္႐ွားသိရယင္ အဲဒီစ်ာန္၏ မွီရာ ႐ုပ္, စ်ာန္စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ႐ုပ္မ်ား၏ အျဖစ္အပ်က္ကိုလဲ ႐ႈသိႏိုင္ေတာ့တာပါ ဘဲ။
အဲဒီစ်ာနသုတ္မွာ ျပထားတဲ့ ႐ႈပံုနည္းအရအားျဖင့္ ျမင္တယ္လုိ႔ ႐ႈမွတ္တဲ့အခါလဲ ျမင္ရတဲ့ အဆင္း႐ုပ္, ျမင္သိစိတ္
၏ မွီရာ႐ုပ္မ်ား ျဖစ္ပ်က္ပံုကိုလဲ သိတယ္လို႔ဆုိႏုိင္ပါတယ္၊ ႐ႈမွတ္ေနတဲ့ ေယာဂီမွာ ျမင္သိရတဲ့ အဆင္း႐ုပ္ေပၚလာပံု ပ်က္
သြားပံုကို လွ်ပ္ေရာင္၏ အျဖစ္အပ်က္ကို ျမင္ၿပီးသိရသလုိပင္ ထင္႐ွားသိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မဟာနိေဒၵသ (၃၃) စသည္
မွာ-
ဝိဇၨဳပၸါေဒါဝ အာကာေသ၊ ဥပၸဇၨႏိၲ ဝယႏိၲ စ လုိ႔ ျပဆုိထားတာပါဘဲ။
အာကာေသ ေကာင္းကင္၌၊ ဝိဇၨဳပၸါေဒါ ဣဝ လွ်ပ္လက္သကဲ့သို႔ပင္၊ သခၤါရာ- သခၤါရတရားတုိ႔သည္၊ ဥပၸဇၨႏိၲ စ
အသစ္သစ္လည္းျဖစ္ကုန္၏၊ ဝယႏိၲစ- ျဖစ္ၿပီးလွ်င္ ခ်ဳပ္လည္း ခ်ဳပ္ပ်က္ကုန္၏ တဲ့။
အဲဒီမွာ လွ်ပ္ေရာင္၏ ဥပါဒ္ဆိုတဲ့ ျဖစ္ျခင္းကိုလဲ မ်က္စိျဖင့္ မျမင္ႏုိင္ပါဘူး၊ ဘင္ဆိုတဲ့ ပ်က္ျခင္းကိုလဲ မျမင္ႏုိင္ပါ
ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ လွ်ပ္ေရာင္ဟာ ေပၚလာၿပီး ခ်က္ျခင္းပင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ မ်က္ျမင္အားျဖင့္ပင္ ထင္႐ွား
သိရပါတယ္၊ အဲဒါလုိပါဘဲ ျမင္ဆဲ၌ ျမင္တယ္လုိ႔ ႐ႈမွတ္ရာမွာလဲ ျမင္ရတဲ့ အဆင္းဟာ ေပၚလာၿပီး ခ်က္ျခင္းပင္ ေပ်ာက္သြား
တယ္ဆိုတာကုိ ဥဒယဗၺယÓဏ္ ဘဂၤÓဏ္ ေရာက္ေနတဲ့ ေယာဂီက ထင္႐ွား သိရပါတယ္၊ အထူးအားျဖင့္ ၾကားတယ္လုိ႔
႐ႈမွတ္ရာမွာ ၾကားရတဲ့ အသံ ႐ုပ္ျဖစ္ပ်က္ပံုက ပိုၿပီးထင္႐ွား တတ္ပါတယ္၊ ထုိ႔အတူပင္ ထိတယ္ ထိတယ္ လို႔ ႐ႈမွတ္ရာမွာလဲ
ထိသိရတဲ့ အေတြ႕႐ုပ္ ျဖစ္ပ်က္ပံုဟာ ထင္႐ွားတာပါဘဲ၊ အဲဒီလုိ အျဖစ္အပ်က္ကို ထင္႐ွားေတြ႕ၿပီး အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ
အျခင္းအရာတုိ႔ျဖင့္ သိသိသြားတာဟာ သုတၱန္နည္းအရ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕ ဝိပႆနာÓဏ္ အစစ္ခ်ည္းပါဘဲ၊ အဲဒီလုိ ခဏမစဲ
ျဖစ္ပ်က္ေနတာကို ေတြ႕ရတယ္-
ဧဝံ ပႆံ ဘိကၡေဝ သုတဝါ အရိယသာဝေကာ ႐ူပသိၼမိၸ နိဗိၺႏၵတိ- ရဟန္းတို႔ ဤသို႔ သိျမင္ရလွ်င္ သုတႏွင့္ ျပည့္စံု
ေသာ အရိယသာဝကသည္ ႐ုပ္၌လည္း မေပ်ာ္ေမြ႔ၿငီးေငြ႔၏- စသည္ျဖင့္ ေဟာထားတဲ့ နိဗိၺဒါÓဏ္ စသည္လဲျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္၊
နိဗိၺႏံၵ ဝိရဇၨတိ- ၿငီးေငြ႔လွ်င္ တပ္မက္ကင္းလ်က္ အရိယမဂ္ ျဖစ္၏- စသည္ျဖင့္ ေဟာေတာ္မူခဲ့ ေဒသနာေတာ္ႏွင့္အညီ
မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကိုလဲ မ်က္ေမွာက္ေတြ႕ျမင္ၿပီး ေသာတာပန္ စသည္ျဖစ္သြား ႏုိင္ပါတယ္။
အတီတဘဝင္ႏွင့္ ûပိင္ျဖစ္တဲ့ အဆင္း႐ုပ္၏ ဥပါဒ္ဆိုတဲ့ ျဖစ္ျခင္းႏွင့္ ဒုတိယတဒါ႐ံု စသည္ႏွင့္ ûပိင္တူခ်ဳပ္တဲ့ဘင္ကို
ကိုယ္ပိုင္Óဏ္ျဖင့္ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် မသိႏိုင္ပါဘူး၊ အ႒ကထာမ်ားမွာ ျပဆိုထားတဲ့အတိုင္း သုတမယÓဏ္ျဖင့္ သိ႐ံုမွ်႐ွိမွာ
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၂ဝ
ဘဲ၊ အဲဒီလုိသိ႐ံုမွ်ျဖင့္ ဝိပႆနာÓဏ္အစစ္လဲ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး၊ အဲဒီကို ဆင္ျခင္ၿပီးသိ႐ုံနဲ႔ ၿငီးေငြ႔တဲ့ နိဗၺိဒါÓဏ္လဲ မျဖစ္ႏိုင္
ပါဘူး၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဒီတႀကိမ္ျမင္ရာမွာ အဆင္း႐ုပ္က တႀကိမ္မွ်ျဖစ္တဲ့ အတီတဘဝင္ႏွင့္ ûပိင္တူျဖစ္တယ္၊ အတီတဘဝင္
၂-ႀကိမ္ ၃-ႀကိမ္စသည္ ျဖစ္ရာမွာ ပဌမအတီတဘဝင္ႏွင့္ ûပိင္တူျဖစ္တယ္လုိ႔လဲ တိတိက်က် ဘယ္သူမွ် မသိ ႏုိင္ပါဘူး၊
ခ်ဳပ္တဲ့အခါလဲ ဒုတိယ တဒါ႐ံုႏွင့္ ûပိင္တူခ်ဳပ္တယ္၊ ပဌမဘဝင္ႏွင့္ ûပိင္တူခ်ဳပ္တယ္၊ သတၱမေဇာႏွင့္ ûပိင္တူခ်ဳပ္တယ္
စသည္ျဖင့္လဲ တိတိက်က် ဘယ္သူမွ်မသိႏုိင္ပါဘူး၊ အဲဒီလုိ အဆင္း႐ုပ္၏ အျဖစ္အပ်က္ကုိ တိတိက်က်သိရမွ ဝိပႆနာ
Óဏ္ျဖစ္တယ္ဆုိယင္ ဝိပႆနာÓဏ္ကို မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ''အဘိဓမၼာ အ႒ကထာတုိ႔၌ ျပထားတာက သုတ
မယÓဏ္ျဖင့္ ခန္႔မွန္းႏုိင္႐ံုမွ် ျပထားတာဘဲ၊ ဝိပႆနာ႐ႈရာမွာ သိဘုိ႔ျပထားတာ မဟုတ္ဘူး'' ဆိုတာ သေဘာေပါက္
နားလည္ထားဘို႔လုိပါတယ္။
အမွန္စင္စစ္ကေတာ့ ေ႐ွ႕နားတုန္းက ညႊန္ျပခဲ့တဲ့ စ်ာနသုတ္ စသည္ႏွင့္အညီ ျဖစ္ခိုက္႐ုပ္ကို ႐ႈမွတ္ၿပီး လွ်ပ္ေရာင္
ေပၚလာတာ ေပ်ာက္သြားတာကို သိသလုိ ကိုယ္တိုင္မ်က္ေမွာက္ သိသင့္သမွ် သိဘုိ႔က လိုရင္းဘဲဆိုတာလဲ သေဘာေပါက္
နားလည္ထားဘို႔လုိပါတယ္။ ဒါေလာက္ဆုိယင္ ''႐ုပ္၏ဥပါဒ္ႏွင့္ ဘင္ကို တိတိက်က် မသိႏုိင္ဘူး၊ အဲဒီလုိ သိရန္လဲမလုိဘူး၊
(ဂစၧေႏၲာ ဝါ ဂစၧာမီတိ ပဇာနာတိ) သြားေနဆဲမွာ သြားသည္ဟုသိ၏ စသည္ျဖင့္ ညႊန္ျပထားတဲ့ ေဒသနာေတာ္ႏွင့္ အညီ
ျဖစ္ခုိက္ျဖစ္ဆဲ႐ုပ္ကို ႐ႈမွတ္ၿပီး သူ႔အခိုက္နဲ႔သူ အပိုင္းအပိုင္း ျပတ္လ်က္ ခ်ဳပ္ပ်က္သြားတာကုိ သိဘို႔သာလုိတယ္'' ဆိုတာ
သေဘာေပါက္ နားလည္ေလာက္ပါၿပီ။ အဲဒီမွာလဲ ျဖစ္ဆဲပစၥဳပၸန္ကို ႐ႈရတယ္ဆုိေပမဲ့ အခ်ိဳ႕ ႐ုပ္, နာမ္ေတြကိုေတာ့ အတိအက်
ျဖစ္ဆဲကို ႐ႈလုိ႔မျဖစ္ပါဘူး၊ စ်ာန္မွထၿပီး စ်ာန္စိတ္႐ႈတာကို ပစၥဳပၸန္႐ႈသိတယ္လုိ႔ ေဟာထားတဲ့ သုတၱန္နည္းအရ ခ်ဳပ္ၿပီးခါစ
အနီးကပ္ ပစၥဳပၸန္ကို ႐ႈသိျခင္းသာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။
ၾကားရာ စသည္၌ ႐ႈပံု
ျမင္ရာ၌ ႐ႈသိပံုကေတာ့ ဒါေလာက္ဆုိယင္ ေတာ္ေလာက္ပါၿပီ၊ ေနာက္က်မွ ဂါထာေတြအရ ထပ္ၿပီး ႐ွင္းေျပာဘို႔လဲ
႐ွိပါေသးတယ္၊ ယခုေတာ့ ''သုေတ သုတမတံၱ ဘဝိႆတိ-'' စသည္အရ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေျပာပါဦးမယ္။
(အပၸမတၱႆ ဝိဟရေတာ-မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈလ်က္ ေနလွ်င္၊ ဝါ-မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈေနေသာ၊ ေတ-သင္အား၊
ဒါက ဆက္စပ္ၿပီး နားလည္ရေအာင္လုိ႔ ထပ္ၿပီး ေဖာ္ျပတာပါ) သုေတ-ၾကားရသည္၌၊ သုတမတံၱ ဘဝိႆတိ-ၾကား႐ံုမွ်
ျဖစ္လတံ့တဲ့။
မာလုက်ပုတၱမေထရ္က မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈလ်က္ အားထုတ္ေနပါ့မယ္လုိ႔ ဝန္ခံခဲ့တယ္၊ အဲဒီ ဝန္ခံခ်က္အရ
ၾကားတိုင္း ၾကားတုိင္း ၾကားတယ္ ၾကားတယ္လုိ႔ မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈေနလွ်င္ ၾကားရသည္၌ ၾကား႐ံုမွ် တြင္ပဲတည္ေနပါ
လိမ့္မယ္တဲ့။ ယခု ႐ြတ္ဆုိေဟာေျပာေနတဲ့ စကားလံုးေတြဟာ တလံုးခ်င္း တလံုးခ်င္း ၾကားေနၾကရတာဘဲ၊ အဲဒါေတြကို
ၾကားတုိင္း ၾကားတုိင္း ပုိင္းျခားၿပီး ႐ႈမွတ္ေနႏုိင္ယင္ ဘာမွ် အနက္ အဓိပၸါယ္ မေပၚႏုိင္ဘူး။ အဲဒါကိုဘဲ အျခားအသံေတြကို
လဲ ၾကားတုိင္း ၾကားတိုင္း ၾကားတယ္ ၾကားတယ္လုိ႔ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏုိင္ ႐ႈမွတ္ေနႏိုင္ယင္ ဘယ္သူ႔အသံဘဲ ဘာကိုေျပာတာဘဲ
စသည္ျဖင့္ ပညာေတြဆီ မေရာက္ေတာ့ပဲ ၾကား႐ံုမွ်တြင္သာ တည္ပါလိမ့္မယ္တဲ့၊ အဲဒါကေတာ့ ဝိပႆနာÓဏ္ အေတာ္
အတန္ရင့္လာယင္ ေယာဂီတိုင္းမွာပင္ ထင္႐ွားပါတယ္။ အက်ယ္ကိုေတာ့ ေနာက္သူ႔အလွည့္က်မွ ေျပာရမယ္။
မုေတ-ေရာက္ရသည္၌၊ ဝါ-နံလ်က္ စားသိလ်က္ ေတြ႕ထိလ်က္ ေရာက္ရသည္၌၊ မုတမတံၱ ဘဝိႆတိ-ေရာက္႐ံုမွ်
ေတြ႕သိ႐ံုမွ် ျဖစ္လတံ့တဲ့။ ဒြါရ ၆-ပါး၌ ထင္ေပၚလာသမွ်ကို မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္ ႐ႈမွတ္ေနလွ်င္ ေရာက္ရသည္၌ ေရာက္႐ံုမွ်
ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္တဲ့။ ေရာက္ဆိုတာ နံသိတာ စားသိတာ ထိသိတာကို အက်ဥ္းခ်ံဳးၿပီး ေဟာတာပါဘဲ၊ ဒါေၾကာင့္ အနံ႔နံသိရတဲ့
အခါ နံ႐ံုမွ်တြင္ စိတ္အစဥ္ ရပ္တန္႔သြားပါလိမ့္မယ္၊ စားသိရတဲ့အခါ အရသာသိ႐ံုမွ်တြင္ ရပ္တန္႔သြားပါလိမ့္မယ္၊ ကိုယ္ထဲ
က ထိသိတဲ့အခါလဲ ထိသိ႐ံုမွ်တြင္ပဲ ရပ္တန္႔သြားပါလိမ့္မယ္၊ အဲဒီ နံရတာ စားသိရတာ ထိသိရတာနဲ႔ စပ္ၿပီး ဘာနံ႔ဘဲ ဘာ
အရသာဘဲ ဘယ္သူနဲ႔ ထိရတာဘဲ စသည္ျဖင့္ ပညတ္အာ႐ံုေတြဆီ မေရာက္ပဲ ႐ွိပါလိမ့္မယ္တဲ့၊ ဒါက အက်ဥ္းခ်ဳပ္ပဲ၊ ေနာက္
သူ႕အလွည့္က်တဲ့အခါက်မွ အက်ယ္ဖြင့္ျပ ေဟာၾကားရမယ္။
ဝိညာေတ-ႀကံသိရသည္၌၊ ဝိညာတမတံၱ ဘဝိႆတိ-ႀကံသိ႐ံုမွ် ျဖစ္လတံ့တဲ့။ စိတ္ကူးႀကံစည္မႈ ျဖစ္တဲ့အခါ စိတ္
ကူးတယ္၊ ႀကံတယ္ စသည္ျဖင့္ ႐ႈမွတ္လုိက္ယင္ ႀကံသိ႐ံုမွ်တြင္ဘဲ ရပ္တည္ပါလိမ့္မယ္၊ ပညတ္အာ႐ံုေတြဆီ မေရာက္ပဲ
ကိေလသာစိတ္ေတြ ဆက္လက္မျဖစ္ပဲ ႐ွိပါလိမ့္မယ္တဲ့၊ ဒါကိုလဲ ေနာက္ဆံုးသူ႕ အလွည့္က်မွ အက်ယ္ေျပာရမယ္။
ယခု ေျပာျပခဲ့တဲ့ ပါဠိအနက္အရ ျမန္မာျပန္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကို လုိက္ဆိုၾကရမယ္။
Labels:
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ ္ ၁၇-၂ဝ
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၂၁-၂၄
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၂၁
ျမန္မာျပန္အက်ဥ္းခ်ဳပ္
မာလုက်ပုတၱရဟန္း၊ (သင္ဝန္ခံခဲ့သည့္အတုိင္း မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈမွတ္ေနလွ်င္)
ျမင္ရ ၾကားရ ေရာက္ရသိရတဲ့ ဒီတရားေတြထဲကလဲ သင့္မွာ ျမင္ရသည္၌ ျမင္႐ံုမွ်ျဖစ္လိမ့္
မည္၊ ၾကားသိရသည္၌ ၾကား႐ံုမွ်ျဖစ္လိမ့္မည္၊ (နံသိ စားသိ ထိသိလ်က္) ေရာက္ရသည္၌
ေရာက္႐ံုမွ် ျဖစ္လိမ့္မည္၊ ႀကံသိရသည္၌ ႀကံသိ႐ံုမွ်ျဖစ္လိမ့္မည္။
႐ွင္းျပခ်က္
အဲဒါဟာ မာလုက်ပုတၱ ရဟန္းအား ဝိပႆနာအလုပ္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေပးေတာ္မူတာဘဲ။ အတုိခ်ဳပ္ ဆိုလိုတာကေတာ့
''ျမင္႐ံုမွ်စသည္တြင္သာတည္ေအာင္ ေပၚလာသမွ်ကို မျပတ္႐ႈမွတ္ေနရမယ္'' လုိ႔ ဆိုလိုတာပါဘဲ။ မ႐ႈမမွတ္ပဲနဲ႔ေတာ့ ျမင္႐ံုမွ်
စသည္တြင္ တည္ေအာင္ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး၊ မျပတ္႐ႈေနတာေတာင္မွ အားထုတ္ခါစဆုိယင္ ျမင္႐ံုမွ်စသည္တြင္ မတည္ေသးပါ
ဘူး၊ ျမင္လုိက္ ၾကားလုိက္တာနဲ႔ မိန္းမဘဲ ေယာက်ာ္းဘဲ ဘယ္သူဘဲ စသည္ျဖင့္ ပညတ္ေတြဆီကို ေရာက္သြားတတ္ပါေသး
တယ္။ တခ်ိဳ႕က အနိစၥစသည္ျဖင့္ ဆင္ျခင္႐ံုနဲ႔ ျမင္႐ံုမွ်စသည္မွာ တည္တယ္လို႔လဲဆိုၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလဲ စိတ္ကို စိတ္
အတုိင္းထား႐ံုနဲ႔ ျမင္႐ံုမွ် စသည္မွာ တည္တယ္လုိ႔လဲ ဆုိၾကတယ္။ အဲဒီလုိ ေျပာေနၾကတဲ့သူေတြမွာ နားမခံသာတဲ့စကားကုိ
ၾကားရတဲ့အခါ ကိုယ္မêကိက္တဲ့ စာကို ဖတ္ရတဲ့အခါ ေဒါသစိတ္ျဖစ္ မျဖစ္ကုိ¤င္း၊ ကိုယ္ထဲ၌ နာက်င္မႈ မခံသာမႈ ျဖစ္တဲ့
အခါ ညည္းၫူးျခင္း သည္းမခံလိုျခင္း ျဖစ္-မျဖစ္ကို¤င္း စိစစ္ေဝဘန္၍ မွန္-မမွန္ ဆံုးျဖတ္သင့္ပါတယ္။
ျမင္တုိင္း ၾကားတုိင္း စသည္ေပၚလာသမွ်ကို မျပတ္႐ႈမွတ္ေနယင္ေတာ့ ဘဂၤÓဏ္စသည္ေရာက္တဲ့အခါ ျမင္႐ံုမွ်
စသည္တြင္သာ တည္ေနပံုကို ကိုယ္တိုင္ေတြ႕အားျဖင့္ သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီလုိ မျပတ္႐ႈမွတ္လုိ႔ ျမင္႐ံုမွ် စသည္တြင္
သာ တည္ေနယင္ ဝိပႆနာÓဏ္၏ အက်ိဳးသက္ေရာက္ပံုကိုလဲ ဒီလုိဆက္ၿပီး ေဟာၾကားေတာ္ မူပါတယ္။
ဝိပႆနာ၏ အက်ိဳးအာနိသင္ ျပဆိုခ်က္
ယေတာ ေခါ ေတ မာလုက်ပုတၱ ဒိ႒ သုတ မုတ ဝိညာေတသု ဓေမၼသု ဒိေ႒
ဒိ႒မတံၱ ဘဝိႆတိ၊ သုေတ သုတမတံၱ ဘဝိႆတိ၊ မုေတ မုတမတံၱ ဘဝိႆတိ၊ ဝိညာေတ
ဝိညာတမတံၱ ဘဝိႆတိ၊ တေတာ တြံ မာလုက်ပုေတၱ န ေတန။
မာလုက်ပုတၱ-မာလုက်၏ သားျဖစ္ေသာရဟန္း၊ ယေတာ အၾကင္အခါ၌၊ ေတ သင္အား၊ ဒိေ႒ ျမင္ရသည္၌၊
ဒိ႒မတံၱ ဘဝိႆတိ-ျမင္႐ံုမွ် ျဖစ္လတံ့၊ သုေတ သုတမတံၱ ဘဝိႆတိၾကားရသည္၌ ၾကား႐ံုမွ် ျဖစ္လတံ့၊ မုေတ မုတမတံၱ
ဘဝိႆတိ ေရာက္ရသည္၌ ေရာက္႐ံုမွ်ျဖစ္လတံ့၊ ဝိညာေတ ဝိညာတမတံၱ ဘဝိႆတိ-သိရသည္၌ သိ႐ံုမွ်ျဖစ္လတံ့၊ မာလုက်
ပုတၱ-မာလုက်ာ၏ သားျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊ တေတာ-ထုိအခါ၌၊ တြံ-သင္သည္၊ န ေတန-ထုိျမင္ရေသာ အဆင္း စသည္ႏွင့္
တကြ မစပ္မဆိုင္ပဲ ႐ွိလတံ့။
အတိုခ်ဳပ္ ဆုိလုိတာကေတာ့ ျမင္တုိင္း ၾကားတိုင္း စသည္မွာ ျမင္႐ံုမွ် ၾကား႐ံုမွ်စသည္သာ ျဖစ္ေနလွ်င္ အဲဒီအခါမွာ
သင္ဟာ ထုိျမင္ရတဲ့ အဆင္း စသည္ႏွင့္ (သာယာတဲ့ ရာဂ, ႐ြံ႔မုန္းတဲ့ ေဒါသ, သိမွားတဲ့ ေမာဟတို႔ အလုိအားျဖင့္) မစပ္မ
ဆိုင္ပဲ ႐ွိပါလိမ့္မယ္လုိ႔ ဆုိလိုတာပါဘဲ။ မ႐ႈမမွတ္တဲ့ သူေတြမွာေတာ့ ျမင္႐ံုမွ် စသည္တြင္ မရပ္မတည္ပဲ ျမင္ရတဲ့ အဆင္း
စသည္ကို စိတ္ထဲမွာ စြဲမွတ္ထားတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ အဆင္းစသည္ကုိ ျပန္လည္ စဥ္းစားၿပီး သာယာတပ္မက္တဲ့ ရာဂလဲ
ျဖစ္ေနတယ္၊ ႐ြံ႕မုန္းျပစ္မွားတဲ့ ေဒါသလဲ ျဖစ္ေနတယ္၊ အၿမဲတည္႐ွိေနတယ္၊ စသည္ျဖင့္ အသိမွားတဲ့ ေမာဟလဲ ျဖစ္ေန
တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ မ႐ႈမမွတ္ႏိုင္တဲ့ သူေတြမွာ အဲဒီ ျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္ႏွင့္ အမွ်င္မျပတ္ ဆက္စပ္လ်က္႐ွိေနတယ္။
ထင္႐ွားေပၚလာသမွ်ကို မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္ ႐ႈမွတ္ေနတဲ့ ပုဂိၢဳလ္မွာေတာ့ ဘဂၤÓဏ္ စသည္ေရာက္ၿပီး ဝိပႆနာ
Óဏ္ ထက္သန္ေနတဲ့အခါ ဆုိယင္ ႐ႈသိရတဲ့ အာ႐ံုေရာ ႐ႈသိမႈေရာ ခ်က္ျခင္းပင္ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတာကို ထင္႐ွားေတြ႔ၿပီး
အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱမွ်ဘဲလုိ႔ သိသိေနတဲ့အတြက္ ျမင္႐ံုမွ် စသည္တြင္သာ တည္တယ္၊ ဘာမွ်စြဲၿပီး မက်န္ရစ္ဘူး။ အဲဒီအာ႐ံုကို
ဆက္လက္ဆင္ျခင္ျခင္းလဲ မျဖစ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ ျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္ႏွင့္ စပ္ၿပီး ဘာကိေလသာမွ် မျဖစ္ဘူး၊ မျမင္ရ
တာ စသည္လုိပင္ ျဖစ္သြားတယ္၊ မ႐ႈမသိယင္ေတာ့ ကိေလသာေတြ အဲဒီ အာ႐ံုမွာ ျဖစ္ႏုိင္ခြင့္ ႐ွိေနတယ္၊ အဲဒီလုိ
ျဖစ္ႏိုင္ခြင့္႐ွိတဲ့ ကိေလသာကို အာရမၼဏာႏုသယ ေခၚတာဘဲ၊ ႐ႈသိရတဲ့အာ႐ံု၌ အဲဒီကိေလသာေတြ မျဖစ္ႏိုင္တာကို ''႐ႈမႈ
ဝိပႆနာက တဒဂၤကပဟာန္ ျဖင့္ ပယ္တယ္'' လုိ႔ ဆိုရတာဘဲ၊ အဲဒီလုိ တဒဂၤပဟာန္ျဖင့္ ပယ္သြားတဲ့အတြက္ အဲဒီလုိ
႐ႈသိတဲ့ ပုဂိၢဳလ္ဟာ အဲဒီ ႐ႈသိရတဲ့ အာ႐ံုေတြနဲ႔ (ရာဂစသည္ အလုိအားျဖင့္) မစပ္ဆုိင္ေတာ့ပဲ ကင္းကြာသြားတာဘဲ။ အဲဒါကို
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၂၂
''န ေတန-ထုိျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္ႏွင့္တကြ မစပ္မဆုိင္ပဲ ႐ွိလတံ့'' လုိ႔ ေဟာေတာ္မူတာပါဘဲ။ အဲဒါကို ေ႐ွ႕နားက ဆုိခဲ့တဲ့
ျမန္မာျပန္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္နဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ဆုိၾကရမယ္။
ျမန္မာျပန္အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေဆာင္ပုဒ္
မာလုက်ပုတၱ ရဟန္း၊ (သင္ ဝန္ခံခဲ့သည့္ အတုိင္း မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈမွတ္ေနလွ်င္) ျမင္ရ ၾကားရ ေရာက္ရ သိရ
တဲ့ ဒီတရားေတြထဲကလဲ သင့္မွာ ျမင္ရသည္၌ ျမင္႐ံုမွ် ျဖစ္လိမ့္မည္၊ ၾကားရသည္၌ ၾကား႐ံုမွ် ျဖစ္လိမ့္မည္၊ ေရာက္ရသည္၌
ေရာက္႐ံုမွ် ျဖစ္လိမ့္မည္၊ သိရသည္၌ သိ႐ံုမွ် ျဖစ္လိမ့္မည္။ အဲဒီလုိျဖစ္လွ်င္၊ သင္ဟာ ထုိျမင္ရသည့္ အဆင္းစသည္ႏွင့္
(သာယာ, မုန္းထား, သိမွားတဲ့ အလုိအားျဖင့္) မစပ္မဆုိင္ပဲ ႐ွိလိမ့္မည္။
ျမင္႐ံုမွ် စသည္ျဖစ္ေအာင္ ႐ႈပံုကို ဖြင့္ျပတ့ဲ အ႒ကထာ၌ ျမင္ဆဲစသည္မွာပင္ အကုသိုလ္ေဇာ မျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္
ဖုိ႔လဲ ျပထားပါတယ္၊ အဲဒါကေတာ့ တမင္ေၾကာင့္ၾက စိုက္ေနဘို႕ မလုိပါဘူး၊ မျပတ္႐ႈေနတဲ့ ေယာဂီမွာ သူ႔အလုိလုိပင္ အကု
သိုလ္ေဇာမျဖစ္ပဲ ကင္းပါတယ္၊ ဝိပႆနာÓဏ္ အလြန္ထက္သန္တဲ့အခါက်ေတာ့ ေဇာေတာင္မျဖစ္ေတာ့ပဲ ဝုေ႒ာမွ်တြင္ ရပ္
သြားတာလဲ ႐ွိေၾကာင္းကို အ႐ွင္ေပါ႒ိလမေထရ္ ဝတၴဳႏွင့္ စပ္ၿပီးေ႐ွ႕နားက ေျပာခဲ့ပါၿပီ၊ လုိရင္းကေတာ့ ဘဂၤÓဏ္ စသည္ျဖစ္
ၿပီး ႐ႈသိရသမွ်အာ႐ံုမွာ ကိေလသာျဖစ္ခြင့္မ႐ွိပဲ ကင္းၿငိမ္းဘို႔ရာက လုိရင္းပါဘဲ။ အဲဒီလုိ ႐ႈသိရတဲ့အာ႐ံု၌ ကိေလသာ ျဖစ္ခြင့္
မ႐ွိယင္ တဒဂၤပဟာန္ကိစၥလဲ ၿပီးတယ္၊ ဒီသုတ္မွာ ေဟာျပထားတဲ့အတုိင္း ျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္ႏွင့္ ရာဂစသည္ အလုိအား
ျဖင့္ မစပ္မဆိုင္ေတာ့ဘူး ဆုိတာလဲ ထင္႐ွားတယ္။ အဲဒီလိုမစပ္ဆုိင္လွ်င္ အဲဒီအာ႐ံုေတြ၌ မတည္ေတာ့ဘူး ဆုိတာကိုလဲ ဒီလုိ
ဆက္ၿပီး ေဟာေတာ္မူပါတယ္။
ယေတာ တြံ မာလုက်ပုတၱ န ေတန၊
တေတာ တြံ မာလုက်ပုတၱ န တတၴ။
မာလုက်ပုတၱ-မာလုက်ာ၏သားျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊ ယေတာ အၾကင္အခါ၌၊ တြံ-သင္သည္၊ န ေတန ထုိျမင္ရသည့္
အဆင္းစသည္ႏွင့္ မစပ္ဆုိင္ပဲ ႐ွိလတံ့၊ မာလုက်ပုတၱ မာလုက်ာ၏ သားျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊ တေတာ-ထုိသို႔ မစပ္ဆုိင္ေသာ
အခါ၌၊ တြံ-သင္သည္၊ န တတၴ-ထုိျမင္ရသည့္ အဆင္းစသည္၌ မတည္ပဲ ႐ွိလတံ့တဲ့။
မတည္ ဆိုတာ ''ငါဘဲ၊ ငါ့ဥစၥာဘဲ၊ ငါ့အတၱဘဲ'' လုိ႔ တဏွာမာန ဒိ႒ိျဖင့္ ကပ္ၿငိ၍ မတည္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ဆုိလိုေၾကာင္း
ဥဒါန္းအ႒ကထာမွာ ဖြင့္ျပထားတယ္၊ အဲဒီ ပါဠိ၏ ျမန္မာျပန္ကို ဆုိၾကရမယ္။
မစပ္မဆုိင္လွ်င္၊ အဲဒီ ျမင္ရသည့္ အဆင္းစသည္၌ မတည္ပဲ ႐ွိလိမ့္မည္။
''အဲဒီ ျမင္ရတဲ့အဆင္း စသည္ႏွင့္ ရာဂစသည္အလုိအားျဖင့္ မစပ္မဆုိင္ဘူး'' ဆုိတာနဲ႔ ''အဲဒီအာ႐ံုမ်ား၌ တဏွာ
စသည္ျဖင့္ ကပ္ၿငိ၍ မတည္ဘူး'' ဆိုတာဟာ အရအားျဖင့္ အတူတူပါဘဲ၊ ေဝါဟာရမွ်သာ ကြဲျပားပါတယ္။ တနည္းအားျဖင့္
ယူမယ္ ဆုိယင္ေတာ့ အဲဒီအာ႐ေုံ တ၌ြ မတညေ္ တာဘ့ းူ ဆတုိ ့ဲ စကားေတာျ္ ဖင ့္ အဒဲ ျီ မငရ္ တ ့ဲ အဆငး္ စသညက္ ုိ စနြ ႔္လတႊ ၿ္ ပးီ
နိဗၺာန္အာ႐ံုသို႔ ေရာက္သြားတာကုိ ဆိုတယ္လုိ႔ ယူယင္လဲ သင့္စရာ႐ွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီအာ႐ံုေတြမတည္လွ်င္ ဆင္းရဲ
၏ အဆံုးနိဗၺာန္သို႔ ေရာက္သြားေၾကာင္းကို ဒီလုိဆက္ၿပီး ေဟာေတာ္မူပါတယ္။
နိဗၺာန္ဆုိက္ေရာက္ပံု
ယေတာ တြံ မာလုက်ပုတၱ န တတၴ။ တေတာ တြံ မာလုက်ပုတၱ ေနဝိဓ, န ဟုရံ, န
ဥဘယမႏၲေရန၊ ဧေသဝေႏၲာ ဒုကၡႆ။
မာလုက်ပုတၱ-မာလုက်ာ၏ သားျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊ ယေတာ-အၾကင္အခါ၌၊ တြံ-သင္သည္၊ န တတၴ ထုိျမင္ရသည့္
အဆင္းစသည္၌ မတည္ပဲ ႐ွိလတံ့၊ မာလုက်ပုတၱ-မာလုက်ာ၏သား ျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊ တေတာ-ထုိသို႔ မတည္ေသာအခါ၌၊
တြံသင္သည္၊ ဝါ-သင္ဟုဆုိရသည့္ ႐ုပ္နာမ္အစဥ္သည္၊ ေနဝ ဣဓ ဤလူေလာက၌လဲ မ႐ွိ၊ န ဟုရံ-ဟိုေလာက၌လဲ မ႐ွိ၊ န
ဥဘယမႏၲေရန- (ဤေလာက ဟိုေလာက ဆိုတဲ့ ထုိႏွစ္ပါးကို ၾကဥ္၍) အျခား၌လဲ မ႐ွိေတာ့ၿပီ၊ ဧေသဝ-ဤသို႔ သင္(ဟု
ဆိုအပ္ေသာ ႐ုပ္နာမ္အစဥ္)၏ မ႐ွိေတာ့ျခင္းသည္ပင္လွ်င္၊ ဒုကၡႆ အေႏၲာ ဆင္းရဲ၏ အဆံုးေပတည္း၊ ဝါ ဆင္းရဲ၏
ကုန္ဆံုးရာ နိဗၺာန္ေပတည္းတဲ့။
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၂၃
ျမင္ရေသာ အဆင္းစသည္၌ ''ငါ၊ ငါ့ဟာ၊ ငါ့အတၱ'' လုိ႔ စြဲလမ္းကပ္ၿငိလ်က္ မတည္ေတာ့ဘူးဆိုလွ်င္ ဘုရား႐ွင္က
သင္လို႔ဆိုတဲ့ (မာလုက်ပုတၱအေနျဖင့္ ငါလုိ႔ ဆိုရတဲ့) ႐ုပ္နာမ္အစဥ္ဟာ မ်က္ေမွာက္ျဖစ္တဲ့ ဤလူေလာကမွာလဲ မ႐ွိေတာ့ဘူး၊
မ်က္ကြယ္ျဖစ္တဲ့ နတ္ဘဝစေသာ ဟိုေလာကမွာလဲ မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ အဲဒီေလာက ၂-ပါးမွ အလြတ္ျဖစ္ေသာ အျခားမွာလဲ
မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ အဲဒီလို သင္လုိ႔ငါလို႔ဆိုရတဲ့ ႐ုပ္နာမ္အစဥ္မ႐ွိျခင္းဟာ ဆင္းရဲ၏ဆုံးရာ နိဗၺာန္ပါသဘဲတဲ့။ မ႐ွိပံုက ဘယ္လိုလဲ
ဆိုေတာ- အရိယမဂ္ျဖင့္ နိဗၺာန္ကိုေတြ႕ေနဆဲမွာ မိမိကုိယ္လုိ႔ဆိုရတဲ့ ျဖစ္ပ်က္႐ုပ္နာမ္ဟူသမွ် အကုန္လံုး ကင္းဆိတ္ ေနတာ
ကိုသာေတြ႕ရတယ္၊ တနည္းအားျဖင့္ ေျပာရယင္ ႐ႈသိရတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ေတြေရာ ႐ႈသိမႈေရာ လံုးဝ ျပတ္စဲကင္း႐ွင္းေနတာကိုသာ
ေတြ႔ရတယ္၊ အဲဒါဟာ အရိယမဂ္ဖိုလ္ျဖစ္ခိုက္၌ ငါလို႔ဆိုစရာ ကင္းေနပံု မ႐ွိပံုပါဘဲ၊ အဲဒီလုိ ငါမ႐ွိတာဟာ ဆင္းရဲဆံုးရာ
နိဗၺာန္ပါဘဲတဲ့။ ေနာက္တနည္းအားျဖင့္ေတာ့-ရဟႏၲာမ်ား ပရိနိဗၺာန္စံတဲ့အခါ ငါလုိ႔ ဆိုစရာ႐ုပ္နာမ္ေတြဟာ ဘယ္မွာမွ်
မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ ပရိနိဗၺာန္စုတိစိတ္ ခ်ဳပ္သည္ႏွင့္ တûပိင္နက္ အကုန္လံုးကင္းသြားတယ္၊ ဒါကေတာ့ ဆင္းရဲဟူသမွ် ကုန္ဆံုးရာ
အႏုပါဒိေသသနိဗၺာန္ဘဲ၊ အရိယမဂ္ဖုိလ္၏ အာ႐ံုဟာလဲ ဒီအႏုပါဒိေသသနိဗၺာန္နဲ႔ ႐ုပ္နာမ္ကင္းဆိတ္သည့္ အလိုအားျဖင့္
သေဘာတူပါတယ္။
အ႒ကထာမွာ အေညလုိ႔ ျပဆိုထားတဲ့ အျခားဆရာတုိ႔၏ အလုိအားျဖင့္-ေနဝ ဣဓ-ဤ၌လဲ သင္မ႐ွိဆိုတာဟာ
မ်က္စိ နား ႏွာ လွ်ာ ကိုယ္စိတ္ဆိုတဲ့ ဒြါရ ၆-ပါး၌လဲမ႐ွိေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုပါသတဲ့၊ န ဟုရံ-ဟို၌လဲ မ႐ွိ-ဆိုတာဟာ အဆင္း
အသံ အနံ႔ အရသာ အေတြ႔ သေဘာအာ႐ံုဆိုတဲ့ အာ႐ုံ ၆-ပါး၌လဲ မ႐ွိေတာ့ဘူးလုိ႔ ဆိုပါသတဲ့၊ န ဥဘယမႏၲေရနထုိႏွစ္ပါး
ကို ၾကဥ္၍ အျခား၌လဲ မ႐ွိဆုိတာဟာ ျမင္သိ ၾကားသိ နံသိ စားသိ ထိသိ ၾကံသိ-႐ႈသိဆိုတဲ့ ဝိÓဏ္ ၆-ပါး၌လဲ
မ႐ွိေတာ့ဘူးလုိ႔ ဆိုပါသတဲ့။
အဲဒီအေညဝါဒအဆိုအဖြင့္ဟာ ယခုေယာဂီတို႔၏ ေတြ႕ပံုအရအားျဖင့္ ေပၚလြင္ပါတယ္။ ဝိပႆနာ႐ႈေနတဲ့ ေယာဂီဟာ
ဘဂၤÓဏ္စသည္ႏွင့္ သခၤါ႐ုေပကၡာÓဏ္မ်ားသို႔ ေရာက္ေနတဲ့အခါ ျမင္မႈ ၾကားမႈစသည္ ထင္ေပၚတုိင္း႐ႈမွတ္ၿပီး ခ်က္ျခင္းပင္
ခ်ဳပ္ပ်က္ ခ်ဳပ္ပ်က္သြားတာကို သိရတယ္၊ ႐ႈသိမႈကိုလဲ ခ်က္ျခင္းပင္ ခ်ဳပ္ပ်က္ ခ်ဳပ္ပ်က္သြားတယ္လုိ႔ သိရတယ္၊ အဲဒီလို
သိတဲ့အတြက္ ျမင္ရတဲ့အဆင္း စသည္ႏွင့္စပ္ၿပီး သာယာတပ္မက္တဲ့ရာဂလဲ ျဖစ္ခြင့္မ႐ွိဘူး၊ စိတ္ဆိုးတဲ့ ေဒါသလဲ ျဖစ္ခြင့္မ႐ွိ
ဘူး၊ ၿမဲတယ္စသည္ျဖင့္ သိမွားတဲ့ ေမာဟလဲ ျဖစ္ခြင့္မ႐ွိဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္ႏွင့္ မစပ္မဆုိင္ေတာ့ဘူး၊
အဲဒီလို မစပ္မဆုိင္ပဲ႐ွိေနလွ်င္ သခၤါ႐ုေပကၡာဆိုတဲ့ ဝိပႆနာÓဏ္ ရင့္သန္အားျပည့္တဲ့အခါမွာ ႐ႈသိေနက်ျဖစ္တဲ့ ျမင္ရေသာ
အဆင္းစသည္ကို အႏုေလာမÓဏ္ျဖင့္ ႐ႈသိၿပီးေတာ့ ေဂါၾတဘူÓဏ္၏ အစြမ္းျဖင့္ စြန္႔လႊတ္သြားတယ္၊ အဲဒီလို စြန္႔လႊတ္
သြားတာဟာ ျမင္ရတဲ့အဆင္းစသည္၌ မတည္ပဲ ျဖစ္သြားတာဘဲ၊ အဲဒီလုိ မတည္ေတာ့ အရိယမဂ္Óဏ္ျဖင့္ ႐ုပ္နာမ္ခပ္သိမ္း
ကင္းၿငိမ္းတဲ့ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ûပသြားတယ္၊ အဲဒီအခါမွာ ဘုရား႐ွင္က သင္လို႕ဆိုတဲ့ (မာလုက်ပုတၱအေန, အျခားေယာဂီ
မ်ားအေနနဲ႔ေတာ့ ငါလုိ႔ဆိုရတဲ့) ႐ုပ္နာမ္အစဥ္ဟာ မ်က္စိနားစေသာ ဒြါရ ၆-ပါး၌လဲ မထင္႐ွားပဲ ႐ွိမယ္၊ အဆင္းအသံ
စေသာ ေလာကီအာ႐ံုမ်ား၌လဲ မထင္႐ွားပဲ ႐ွိမယ္၊ ျမင္သိမႈ ၾကားသိမႈ စေသာ ျဖစ္႐ုိးျဖစ္စဥ္ အသိစိတ္မ်ား၌လဲ မထင္႐ွားပဲ
႐ွိမယ္၊ သင္လုိ႔ ငါလုိ႔ဆိုရတဲ့ ႐ုပ္နာမ္အစဥ္ အဲဒီလိုမထင္႐ွားပဲ ျပတ္စဲခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားတာ ဟာ ဆင္းရဲ၏အဆံုး နိဗၺာန္ဘဲလုိ႔
ဆိုလိုပါတယ္။ အဲဒီ အေညဝါဒအဆိုဟာ ယခုေယာဂီမ်ား ဝိပႆနာ လမ္းဆံုးေရာက္ပံုနဲ႔ ႏွီးေႏွာၾကည့္ယင္ ေပၚလြင္ပါတယ္၊
မိလိႏၵပဥွာမွာ နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ûပပံု ျပထားတာနဲ႔လဲ ကိုက္ညီပါတယ္။ မိလိႏၵပဥွာ၌ ျပထားပံုကေတာ့နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ျပဳပံု
တႆ တံ စိတံၱ အပရာပရံ မနသိကေရာေတာ ပဝတံၱ သမတိကၠမိတြာ အပၸဝတံၱ
ၾသကၠမတိ၊ အပဝတၱမႏုပၸေတၱာ မဟာရာဇ သမၼာပဋိပေႏၷာ နိဗၺာနံ သစိၧကေရာတီတိ ဝုစၥတိ။
(မိလိႏၵပဥွာ ၃၁၁)
အပရာပရံ-တမွတ္ၿပီးတမွတ္ အဆင့္ဆင့္၊ မနသိကေရာေတာ-ႏွလံုးသြင္း ႐ႈသိေနေသာ၊ တႆ ထုိေယာဂီ၏၊ တံ
စိတံၱ-႐ႈသိေနေသာ ထုိစိတ္သည္၊ (အပရာပရံ မနသိ ကေရာေတာ တမွတ္ၿပီးတမွတ္ အဆင့္ဆင့္ ႏွလံုးသြင္း ႐ႈသိေနစဥ္၊)
ပဝတံၱ သမတိကၠမိတြာ မျပတ္ျဖစ္ေနေသာ ႐ုပ္နာမ္အယဥ္ကို ေက်ာ္လြန္၍၊ အပၸဝတံၱ- မျပတ္ျဖစ္ေနေသာ ႐ုပ္နာမ္အယဥ္၏
ျပတ္စဲ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းျခင္းသေဘာသို႔၊ ၾသကၠမတိ-သက္ဝင္၍ သြားေလေတာ့၏။
ေယာဂီဟာ မူလက ဒြါရ ၆-ပါး၌ ထင္ေပၚလာတဲ့ ထိရတာ ႀကံသိရတာ ၾကားသိရတာ ျမင္သိရတာစေသာ (အေတြ႕
မ်ားရာကစ၍ စဥ္ထားသည္) မျပတ္ျဖစ္ေနတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ေတြကို တမွတ္ၿပီး တမွတ္ အဆင့္ဆင့္ မျပတ္ ႐ႈသိေနရတယ္၊ ႐ႈသိလုိ႔
မကုန္ႏုိင္တဲ့ ႐ုပ္နာမ္ အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုခ်ည္း ေတြ႕သိေနရတယ္၊ အဲဒီလို မကုန္မဆံုးႏိုင္တဲ့ ႐ုပ္နာမ္ေတြကို အနိစၥ စေသာ
အျခင္းအရာတို႔ျဖင့္ ႐ႈသိေနယင္းထဲက ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ သိၿပီးတဲ့အခါ အဲဒီသိစရာေတြေရာ ႐ႈသိမႈေရာ ျပတ္စဲ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းျခင္း
သေဘာထဲသို႔ ႐ုတ္တရက္က်ေရာက္သြားတယ္၊ အဲဒီလုိ က်ေရာက္သြားတဲ့ အခိုက္အတန္႔မွာ ထိရတာ သိရတာ ၾကားရတာ
ျမင္တာ နံရတာ စားသိရတာ ဆိုတ႔ဲ အာ႐ံု ၆-ပါးလဲ မထင္႐ွားဘူး၊ ကိုယ္အၾကည္ စိတ္ႏွလံုး နား မ်က္စိ ႏွာ လွ်ာ ဆိုတဲ့
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၂၄
ဒြါရ ၆-ပါးလဲ မထင္႐ွားဘူး၊ ထိသိ, ၾကံသိ, ႐ႈသိ, ၾကားသိ, ျမင္သိ, နံသိ, စားသိဆိုတဲ့ အသိစိတ္နာမ္ ၆-ပါးလဲ
မထင္႐ွားဘူး၊ သိစရာေရာ သိတာေရာ ကင္းၿငိမ္းေနတဲ့ သေဘာသာ ထင္႐ွားတယ္၊ အဲဒါဟာ အရိယမဂ္ဖုိလ္ျဖင့္ နိဗၺာန္ကို
မ်က္ေမွာက္ûပတာပါဘဲ တဲ့။ ဒါေၾကာင့္မဟ
ာရာဇ-မိလိႏၵမင္းႀကီး၊ သမၼာပဋိပေႏၷာ-ျမင္႐ံုမွ် စသည္တြင္တည္ေအာင္ မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈသိလ်က္ မွန္ကန္
စြာ က်င့္ခဲ့သည္ျဖစ္၍၊ အပၸဝတၱမႏုပၸေတၱာ-႐ုပ္နာမ္အယဥ္၏ ျပတ္စဲခ်ဳပ္ၿငိမ္းျခင္း သေဘာထဲသို႔ အသိÓဏ္ျဖင့္ ဆုိက္ေရာက္
သြားေသာ ေယာဂီကို၊ နိဗၺာနံ သစိၧကေရာတီတိ- နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ûပသည္ဟူ၍၊ ဝုစၥတိ- ေျပာဆိုရပါသည္ တဲ့။
ဒီမိလိႏၵပဥွာက ျပဆိုထားတာနဲ႔လဲ ကိုက္ညီပါတယ္။ ယခု မာလုက်ပုတၱမေထရ္အား ဝိပႆနာ အလုပ္ေပးပံု စသည္
၏ ျမန္မာျပန္အတုိခ်ဳပ္ကို အျပည့္အစံု လိုက္ဆိုၾကရမယ္။
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္၏
ျမန္မာျပန္အတုိခ်ဳပ္
(၁) မာလုက်ပုတၱရဟန္း၊ (သင္ဝန္ခံခဲ့သည့္အတိုင္း မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈမွတ္ေနလွ်င္) ျမင္ရ
ၾကားရ ေရာက္ရသိရတဲ့ ဒီတရားေတြထဲကလဲ သင့္မွာ ျမင္ရသည္၌ ျမင္႐ံုမွ်ျဖစ္လိမ့္မည္၊
ၾကားရသည္၌ ၾကား႐ံုမွ် ျဖစ္လိမ့္မည္၊ ေရာက္ရသည္၌ ေရာက္႐ံုမွ် ျဖစ္လိမ့္မည္၊ သိရ
သည္၌ သိ႐ံုမွ် ျဖစ္လိမ့္မည္။
(၂) အဲဒီလုိျဖစ္လွ်င္ သင္ဟာ ထုိျမင္ရသည့္ အဆင္းစသည္ႏွင့္ (သာယာ မုန္းထား သိမွား
သည့္အလုိအားျဖင့္) မစပ္မဆုိင္ပဲ ႐ွိလိမ့္မည္။
(၃) မစပ္မဆိုင္လွ်င္၊ သင္ဟာ အဲဒီျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္၌ မတည္ပဲ႐ွိလိမ့္မည္။
(၄) အဲဒီျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္၌မတည္လွ်င္ သင္ဟာ ဒီမွာလဲမ႐ွိ၊ ဟိုမွာလဲမ႐ွိ၊ အျခားမွာ
လဲမ႐ွိ၊ ဒီလုိသင္မ႐ွိတာသည္ပင္ ဆင္းရဲ၏ အဆံုး နိဗၺာန္ေပတည္း။
အဲဒီ (၄) ပိုဒ္ထဲက အမွတ္ (၁) အပိုဒ္ျဖင့္ '' ျမင္႐ံုမွ် စသည္၌သာ တည္ေအာင္ ေပၚလာသမွ်ကို မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္
႐ႈသိသြားဘို႔'' ညႊန္ၾကားေတာ္မူတယ္၊ အဲဒါဟာ ဝိပႆနာ အလုပ္ကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေဟာၾကား ေတာ္မူတာဘဲ။
အမွတ္ (၂) အပိုဒ္ျဖင့္ အဲဒီလုိ႐ႈသိရတဲ့ အာ႐ံုတိုင္းမွာ အာရမၼဏာႏုသယေခၚတဲ့ ကိေလသာကင္းပံုကို ျပေတာ္မူ
တယ္။
အမွတ္ (၃) အပုိဒ္ျဖင့္ ကိေလသာကင္းပံုကို တနည္းအားျဖင့္ ျပေတာ္မူတယ္။ သို႔မဟုတ္ ''ျမင္ရ ၾကားရ ေရာက္ရ
ႀကံသိရတဲ့ ေလာကီအာ႐ံုမ်ား၌ မတည္ေတာ့ဘဲ နိဗၺာန္အာ႐ံုေရာက္သြားပံုကို ျပေတာ္မူတယ္'' လုိ႔လဲ ယူသင့္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ပင္ အမွတ္ (၄) အပုိဒ္ျဖင့္ အဲဒီျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္၌ မတည္လွ်င္ ဆင္းရဲ၏ အဆံုးေရာက္သြားပံုကို ဆက္ၿပီးျပ
ေတာ္မူတာဘဲ။
မာလုက်ပုတၱမေထရ္အား ဝိပႆနာအလုပ္ေပးတဲ့ ဘုရားစကားေတာ္ကေတာ့ ျပည့္စံုသြားပါၿပီ။ အဲဒီအလုပ္ေပး
တရားကို ၾကားနာရေတာ့ မာလုက်ပုတၱမေထရ္က သူ႕Óဏ္ထဲမွာ သေဘာေပါက္ သိနားလည္ပံုကို ဂါထာ ၂၄-ပုဒ္တို႔ျဖင့္
ျမတ္စြာဘုရားအား တင္ျပေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္ကလဲ သာဓုေခၚေတာ္မူၿပီးေတာ့ အဲဒီ ဂါထာေတြကို
ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ထပ္ၿပီးေဟာေတာ္မူပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီဂါထာေတြကိုလဲ ဘုရားေဟာတရားလို႔ပဲ အသိအမွတ္ûပၾကရပါ
တယ္။
အဲဒီ၂၄-ဂါထာထဲက တဒြါရနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ၄-ဂါထာ ၄-ဂါထာကို ထုတ္ျပၿပီး တပိုင္းတပိုင္းခ်င္း ႐ွင္းလင္း ေဟာျပ
သြားမယ္။ အဲဒီ ၄-ဂါထာ ၄-ဂါထာ ထဲမွာလဲ ၂-ဂါထာ ၂-ဂါထာက ဝိပႆနာမ႐ႈသူမွာ နိဗၺာန္ႏွင့္ေဝးပံုကို ေဖာ္ျပတယ္။
အျခား ၂-ဂါထာ ၂-ဂါထာက ဝိပႆနာ ႐ႈသူမွာ နိဗၺာန္ႏွင့္ နီးပံုကို ေဖာ္ျပတယ္။ ယခု ျမင္ခိုက္၌ မ႐ႈမမွတ္လွ်င္ နိဗၺာန္ႏွင့္
ေဝးပံုေဖာ္ျပတဲ့ ဂါထာ ၂-ပုဒ္ကို ႐ြတ္ဆိုေဟာျပမယ္။
ျမန္မာျပန္အက်ဥ္းခ်ဳပ္
မာလုက်ပုတၱရဟန္း၊ (သင္ဝန္ခံခဲ့သည့္အတုိင္း မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈမွတ္ေနလွ်င္)
ျမင္ရ ၾကားရ ေရာက္ရသိရတဲ့ ဒီတရားေတြထဲကလဲ သင့္မွာ ျမင္ရသည္၌ ျမင္႐ံုမွ်ျဖစ္လိမ့္
မည္၊ ၾကားသိရသည္၌ ၾကား႐ံုမွ်ျဖစ္လိမ့္မည္၊ (နံသိ စားသိ ထိသိလ်က္) ေရာက္ရသည္၌
ေရာက္႐ံုမွ် ျဖစ္လိမ့္မည္၊ ႀကံသိရသည္၌ ႀကံသိ႐ံုမွ်ျဖစ္လိမ့္မည္။
႐ွင္းျပခ်က္
အဲဒါဟာ မာလုက်ပုတၱ ရဟန္းအား ဝိပႆနာအလုပ္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေပးေတာ္မူတာဘဲ။ အတုိခ်ဳပ္ ဆိုလိုတာကေတာ့
''ျမင္႐ံုမွ်စသည္တြင္သာတည္ေအာင္ ေပၚလာသမွ်ကို မျပတ္႐ႈမွတ္ေနရမယ္'' လုိ႔ ဆိုလိုတာပါဘဲ။ မ႐ႈမမွတ္ပဲနဲ႔ေတာ့ ျမင္႐ံုမွ်
စသည္တြင္ တည္ေအာင္ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး၊ မျပတ္႐ႈေနတာေတာင္မွ အားထုတ္ခါစဆုိယင္ ျမင္႐ံုမွ်စသည္တြင္ မတည္ေသးပါ
ဘူး၊ ျမင္လုိက္ ၾကားလုိက္တာနဲ႔ မိန္းမဘဲ ေယာက်ာ္းဘဲ ဘယ္သူဘဲ စသည္ျဖင့္ ပညတ္ေတြဆီကို ေရာက္သြားတတ္ပါေသး
တယ္။ တခ်ိဳ႕က အနိစၥစသည္ျဖင့္ ဆင္ျခင္႐ံုနဲ႔ ျမင္႐ံုမွ်စသည္မွာ တည္တယ္လို႔လဲဆိုၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလဲ စိတ္ကို စိတ္
အတုိင္းထား႐ံုနဲ႔ ျမင္႐ံုမွ် စသည္မွာ တည္တယ္လုိ႔လဲ ဆုိၾကတယ္။ အဲဒီလုိ ေျပာေနၾကတဲ့သူေတြမွာ နားမခံသာတဲ့စကားကုိ
ၾကားရတဲ့အခါ ကိုယ္မêကိက္တဲ့ စာကို ဖတ္ရတဲ့အခါ ေဒါသစိတ္ျဖစ္ မျဖစ္ကုိ¤င္း၊ ကိုယ္ထဲ၌ နာက်င္မႈ မခံသာမႈ ျဖစ္တဲ့
အခါ ညည္းၫူးျခင္း သည္းမခံလိုျခင္း ျဖစ္-မျဖစ္ကို¤င္း စိစစ္ေဝဘန္၍ မွန္-မမွန္ ဆံုးျဖတ္သင့္ပါတယ္။
ျမင္တုိင္း ၾကားတုိင္း စသည္ေပၚလာသမွ်ကို မျပတ္႐ႈမွတ္ေနယင္ေတာ့ ဘဂၤÓဏ္စသည္ေရာက္တဲ့အခါ ျမင္႐ံုမွ်
စသည္တြင္သာ တည္ေနပံုကို ကိုယ္တိုင္ေတြ႕အားျဖင့္ သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီလုိ မျပတ္႐ႈမွတ္လုိ႔ ျမင္႐ံုမွ် စသည္တြင္
သာ တည္ေနယင္ ဝိပႆနာÓဏ္၏ အက်ိဳးသက္ေရာက္ပံုကိုလဲ ဒီလုိဆက္ၿပီး ေဟာၾကားေတာ္ မူပါတယ္။
ဝိပႆနာ၏ အက်ိဳးအာနိသင္ ျပဆိုခ်က္
ယေတာ ေခါ ေတ မာလုက်ပုတၱ ဒိ႒ သုတ မုတ ဝိညာေတသု ဓေမၼသု ဒိေ႒
ဒိ႒မတံၱ ဘဝိႆတိ၊ သုေတ သုတမတံၱ ဘဝိႆတိ၊ မုေတ မုတမတံၱ ဘဝိႆတိ၊ ဝိညာေတ
ဝိညာတမတံၱ ဘဝိႆတိ၊ တေတာ တြံ မာလုက်ပုေတၱ န ေတန။
မာလုက်ပုတၱ-မာလုက်၏ သားျဖစ္ေသာရဟန္း၊ ယေတာ အၾကင္အခါ၌၊ ေတ သင္အား၊ ဒိေ႒ ျမင္ရသည္၌၊
ဒိ႒မတံၱ ဘဝိႆတိ-ျမင္႐ံုမွ် ျဖစ္လတံ့၊ သုေတ သုတမတံၱ ဘဝိႆတိၾကားရသည္၌ ၾကား႐ံုမွ် ျဖစ္လတံ့၊ မုေတ မုတမတံၱ
ဘဝိႆတိ ေရာက္ရသည္၌ ေရာက္႐ံုမွ်ျဖစ္လတံ့၊ ဝိညာေတ ဝိညာတမတံၱ ဘဝိႆတိ-သိရသည္၌ သိ႐ံုမွ်ျဖစ္လတံ့၊ မာလုက်
ပုတၱ-မာလုက်ာ၏ သားျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊ တေတာ-ထုိအခါ၌၊ တြံ-သင္သည္၊ န ေတန-ထုိျမင္ရေသာ အဆင္း စသည္ႏွင့္
တကြ မစပ္မဆိုင္ပဲ ႐ွိလတံ့။
အတိုခ်ဳပ္ ဆုိလုိတာကေတာ့ ျမင္တုိင္း ၾကားတိုင္း စသည္မွာ ျမင္႐ံုမွ် ၾကား႐ံုမွ်စသည္သာ ျဖစ္ေနလွ်င္ အဲဒီအခါမွာ
သင္ဟာ ထုိျမင္ရတဲ့ အဆင္း စသည္ႏွင့္ (သာယာတဲ့ ရာဂ, ႐ြံ႔မုန္းတဲ့ ေဒါသ, သိမွားတဲ့ ေမာဟတို႔ အလုိအားျဖင့္) မစပ္မ
ဆိုင္ပဲ ႐ွိပါလိမ့္မယ္လုိ႔ ဆုိလိုတာပါဘဲ။ မ႐ႈမမွတ္တဲ့ သူေတြမွာေတာ့ ျမင္႐ံုမွ် စသည္တြင္ မရပ္မတည္ပဲ ျမင္ရတဲ့ အဆင္း
စသည္ကို စိတ္ထဲမွာ စြဲမွတ္ထားတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ အဆင္းစသည္ကုိ ျပန္လည္ စဥ္းစားၿပီး သာယာတပ္မက္တဲ့ ရာဂလဲ
ျဖစ္ေနတယ္၊ ႐ြံ႕မုန္းျပစ္မွားတဲ့ ေဒါသလဲ ျဖစ္ေနတယ္၊ အၿမဲတည္႐ွိေနတယ္၊ စသည္ျဖင့္ အသိမွားတဲ့ ေမာဟလဲ ျဖစ္ေန
တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ မ႐ႈမမွတ္ႏိုင္တဲ့ သူေတြမွာ အဲဒီ ျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္ႏွင့္ အမွ်င္မျပတ္ ဆက္စပ္လ်က္႐ွိေနတယ္။
ထင္႐ွားေပၚလာသမွ်ကို မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္ ႐ႈမွတ္ေနတဲ့ ပုဂိၢဳလ္မွာေတာ့ ဘဂၤÓဏ္ စသည္ေရာက္ၿပီး ဝိပႆနာ
Óဏ္ ထက္သန္ေနတဲ့အခါ ဆုိယင္ ႐ႈသိရတဲ့ အာ႐ံုေရာ ႐ႈသိမႈေရာ ခ်က္ျခင္းပင္ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတာကို ထင္႐ွားေတြ႔ၿပီး
အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱမွ်ဘဲလုိ႔ သိသိေနတဲ့အတြက္ ျမင္႐ံုမွ် စသည္တြင္သာ တည္တယ္၊ ဘာမွ်စြဲၿပီး မက်န္ရစ္ဘူး။ အဲဒီအာ႐ံုကို
ဆက္လက္ဆင္ျခင္ျခင္းလဲ မျဖစ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ ျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္ႏွင့္ စပ္ၿပီး ဘာကိေလသာမွ် မျဖစ္ဘူး၊ မျမင္ရ
တာ စသည္လုိပင္ ျဖစ္သြားတယ္၊ မ႐ႈမသိယင္ေတာ့ ကိေလသာေတြ အဲဒီ အာ႐ံုမွာ ျဖစ္ႏုိင္ခြင့္ ႐ွိေနတယ္၊ အဲဒီလုိ
ျဖစ္ႏိုင္ခြင့္႐ွိတဲ့ ကိေလသာကို အာရမၼဏာႏုသယ ေခၚတာဘဲ၊ ႐ႈသိရတဲ့အာ႐ံု၌ အဲဒီကိေလသာေတြ မျဖစ္ႏိုင္တာကို ''႐ႈမႈ
ဝိပႆနာက တဒဂၤကပဟာန္ ျဖင့္ ပယ္တယ္'' လုိ႔ ဆိုရတာဘဲ၊ အဲဒီလုိ တဒဂၤပဟာန္ျဖင့္ ပယ္သြားတဲ့အတြက္ အဲဒီလုိ
႐ႈသိတဲ့ ပုဂိၢဳလ္ဟာ အဲဒီ ႐ႈသိရတဲ့ အာ႐ံုေတြနဲ႔ (ရာဂစသည္ အလုိအားျဖင့္) မစပ္ဆုိင္ေတာ့ပဲ ကင္းကြာသြားတာဘဲ။ အဲဒါကို
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၂၂
''န ေတန-ထုိျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္ႏွင့္တကြ မစပ္မဆုိင္ပဲ ႐ွိလတံ့'' လုိ႔ ေဟာေတာ္မူတာပါဘဲ။ အဲဒါကို ေ႐ွ႕နားက ဆုိခဲ့တဲ့
ျမန္မာျပန္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္နဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ဆုိၾကရမယ္။
ျမန္မာျပန္အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေဆာင္ပုဒ္
မာလုက်ပုတၱ ရဟန္း၊ (သင္ ဝန္ခံခဲ့သည့္ အတုိင္း မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈမွတ္ေနလွ်င္) ျမင္ရ ၾကားရ ေရာက္ရ သိရ
တဲ့ ဒီတရားေတြထဲကလဲ သင့္မွာ ျမင္ရသည္၌ ျမင္႐ံုမွ် ျဖစ္လိမ့္မည္၊ ၾကားရသည္၌ ၾကား႐ံုမွ် ျဖစ္လိမ့္မည္၊ ေရာက္ရသည္၌
ေရာက္႐ံုမွ် ျဖစ္လိမ့္မည္၊ သိရသည္၌ သိ႐ံုမွ် ျဖစ္လိမ့္မည္။ အဲဒီလုိျဖစ္လွ်င္၊ သင္ဟာ ထုိျမင္ရသည့္ အဆင္းစသည္ႏွင့္
(သာယာ, မုန္းထား, သိမွားတဲ့ အလုိအားျဖင့္) မစပ္မဆုိင္ပဲ ႐ွိလိမ့္မည္။
ျမင္႐ံုမွ် စသည္ျဖစ္ေအာင္ ႐ႈပံုကို ဖြင့္ျပတ့ဲ အ႒ကထာ၌ ျမင္ဆဲစသည္မွာပင္ အကုသိုလ္ေဇာ မျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္
ဖုိ႔လဲ ျပထားပါတယ္၊ အဲဒါကေတာ့ တမင္ေၾကာင့္ၾက စိုက္ေနဘို႕ မလုိပါဘူး၊ မျပတ္႐ႈေနတဲ့ ေယာဂီမွာ သူ႔အလုိလုိပင္ အကု
သိုလ္ေဇာမျဖစ္ပဲ ကင္းပါတယ္၊ ဝိပႆနာÓဏ္ အလြန္ထက္သန္တဲ့အခါက်ေတာ့ ေဇာေတာင္မျဖစ္ေတာ့ပဲ ဝုေ႒ာမွ်တြင္ ရပ္
သြားတာလဲ ႐ွိေၾကာင္းကို အ႐ွင္ေပါ႒ိလမေထရ္ ဝတၴဳႏွင့္ စပ္ၿပီးေ႐ွ႕နားက ေျပာခဲ့ပါၿပီ၊ လုိရင္းကေတာ့ ဘဂၤÓဏ္ စသည္ျဖစ္
ၿပီး ႐ႈသိရသမွ်အာ႐ံုမွာ ကိေလသာျဖစ္ခြင့္မ႐ွိပဲ ကင္းၿငိမ္းဘို႔ရာက လုိရင္းပါဘဲ။ အဲဒီလုိ ႐ႈသိရတဲ့အာ႐ံု၌ ကိေလသာ ျဖစ္ခြင့္
မ႐ွိယင္ တဒဂၤပဟာန္ကိစၥလဲ ၿပီးတယ္၊ ဒီသုတ္မွာ ေဟာျပထားတဲ့အတုိင္း ျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္ႏွင့္ ရာဂစသည္ အလုိအား
ျဖင့္ မစပ္မဆိုင္ေတာ့ဘူး ဆုိတာလဲ ထင္႐ွားတယ္။ အဲဒီလိုမစပ္ဆုိင္လွ်င္ အဲဒီအာ႐ံုေတြ၌ မတည္ေတာ့ဘူး ဆုိတာကိုလဲ ဒီလုိ
ဆက္ၿပီး ေဟာေတာ္မူပါတယ္။
ယေတာ တြံ မာလုက်ပုတၱ န ေတန၊
တေတာ တြံ မာလုက်ပုတၱ န တတၴ။
မာလုက်ပုတၱ-မာလုက်ာ၏သားျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊ ယေတာ အၾကင္အခါ၌၊ တြံ-သင္သည္၊ န ေတန ထုိျမင္ရသည့္
အဆင္းစသည္ႏွင့္ မစပ္ဆုိင္ပဲ ႐ွိလတံ့၊ မာလုက်ပုတၱ မာလုက်ာ၏ သားျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊ တေတာ-ထုိသို႔ မစပ္ဆုိင္ေသာ
အခါ၌၊ တြံ-သင္သည္၊ န တတၴ-ထုိျမင္ရသည့္ အဆင္းစသည္၌ မတည္ပဲ ႐ွိလတံ့တဲ့။
မတည္ ဆိုတာ ''ငါဘဲ၊ ငါ့ဥစၥာဘဲ၊ ငါ့အတၱဘဲ'' လုိ႔ တဏွာမာန ဒိ႒ိျဖင့္ ကပ္ၿငိ၍ မတည္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ဆုိလိုေၾကာင္း
ဥဒါန္းအ႒ကထာမွာ ဖြင့္ျပထားတယ္၊ အဲဒီ ပါဠိ၏ ျမန္မာျပန္ကို ဆုိၾကရမယ္။
မစပ္မဆုိင္လွ်င္၊ အဲဒီ ျမင္ရသည့္ အဆင္းစသည္၌ မတည္ပဲ ႐ွိလိမ့္မည္။
''အဲဒီ ျမင္ရတဲ့အဆင္း စသည္ႏွင့္ ရာဂစသည္အလုိအားျဖင့္ မစပ္မဆုိင္ဘူး'' ဆုိတာနဲ႔ ''အဲဒီအာ႐ံုမ်ား၌ တဏွာ
စသည္ျဖင့္ ကပ္ၿငိ၍ မတည္ဘူး'' ဆိုတာဟာ အရအားျဖင့္ အတူတူပါဘဲ၊ ေဝါဟာရမွ်သာ ကြဲျပားပါတယ္။ တနည္းအားျဖင့္
ယူမယ္ ဆုိယင္ေတာ့ အဲဒီအာ႐ေုံ တ၌ြ မတညေ္ တာဘ့ းူ ဆတုိ ့ဲ စကားေတာျ္ ဖင ့္ အဒဲ ျီ မငရ္ တ ့ဲ အဆငး္ စသညက္ ုိ စနြ ႔္လတႊ ၿ္ ပးီ
နိဗၺာန္အာ႐ံုသို႔ ေရာက္သြားတာကုိ ဆိုတယ္လုိ႔ ယူယင္လဲ သင့္စရာ႐ွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီအာ႐ံုေတြမတည္လွ်င္ ဆင္းရဲ
၏ အဆံုးနိဗၺာန္သို႔ ေရာက္သြားေၾကာင္းကို ဒီလုိဆက္ၿပီး ေဟာေတာ္မူပါတယ္။
နိဗၺာန္ဆုိက္ေရာက္ပံု
ယေတာ တြံ မာလုက်ပုတၱ န တတၴ။ တေတာ တြံ မာလုက်ပုတၱ ေနဝိဓ, န ဟုရံ, န
ဥဘယမႏၲေရန၊ ဧေသဝေႏၲာ ဒုကၡႆ။
မာလုက်ပုတၱ-မာလုက်ာ၏ သားျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊ ယေတာ-အၾကင္အခါ၌၊ တြံ-သင္သည္၊ န တတၴ ထုိျမင္ရသည့္
အဆင္းစသည္၌ မတည္ပဲ ႐ွိလတံ့၊ မာလုက်ပုတၱ-မာလုက်ာ၏သား ျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊ တေတာ-ထုိသို႔ မတည္ေသာအခါ၌၊
တြံသင္သည္၊ ဝါ-သင္ဟုဆုိရသည့္ ႐ုပ္နာမ္အစဥ္သည္၊ ေနဝ ဣဓ ဤလူေလာက၌လဲ မ႐ွိ၊ န ဟုရံ-ဟိုေလာက၌လဲ မ႐ွိ၊ န
ဥဘယမႏၲေရန- (ဤေလာက ဟိုေလာက ဆိုတဲ့ ထုိႏွစ္ပါးကို ၾကဥ္၍) အျခား၌လဲ မ႐ွိေတာ့ၿပီ၊ ဧေသဝ-ဤသို႔ သင္(ဟု
ဆိုအပ္ေသာ ႐ုပ္နာမ္အစဥ္)၏ မ႐ွိေတာ့ျခင္းသည္ပင္လွ်င္၊ ဒုကၡႆ အေႏၲာ ဆင္းရဲ၏ အဆံုးေပတည္း၊ ဝါ ဆင္းရဲ၏
ကုန္ဆံုးရာ နိဗၺာန္ေပတည္းတဲ့။
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၂၃
ျမင္ရေသာ အဆင္းစသည္၌ ''ငါ၊ ငါ့ဟာ၊ ငါ့အတၱ'' လုိ႔ စြဲလမ္းကပ္ၿငိလ်က္ မတည္ေတာ့ဘူးဆိုလွ်င္ ဘုရား႐ွင္က
သင္လို႔ဆိုတဲ့ (မာလုက်ပုတၱအေနျဖင့္ ငါလုိ႔ ဆိုရတဲ့) ႐ုပ္နာမ္အစဥ္ဟာ မ်က္ေမွာက္ျဖစ္တဲ့ ဤလူေလာကမွာလဲ မ႐ွိေတာ့ဘူး၊
မ်က္ကြယ္ျဖစ္တဲ့ နတ္ဘဝစေသာ ဟိုေလာကမွာလဲ မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ အဲဒီေလာက ၂-ပါးမွ အလြတ္ျဖစ္ေသာ အျခားမွာလဲ
မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ အဲဒီလို သင္လုိ႔ငါလို႔ဆိုရတဲ့ ႐ုပ္နာမ္အစဥ္မ႐ွိျခင္းဟာ ဆင္းရဲ၏ဆုံးရာ နိဗၺာန္ပါသဘဲတဲ့။ မ႐ွိပံုက ဘယ္လိုလဲ
ဆိုေတာ- အရိယမဂ္ျဖင့္ နိဗၺာန္ကိုေတြ႕ေနဆဲမွာ မိမိကုိယ္လုိ႔ဆိုရတဲ့ ျဖစ္ပ်က္႐ုပ္နာမ္ဟူသမွ် အကုန္လံုး ကင္းဆိတ္ ေနတာ
ကိုသာေတြ႕ရတယ္၊ တနည္းအားျဖင့္ ေျပာရယင္ ႐ႈသိရတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ေတြေရာ ႐ႈသိမႈေရာ လံုးဝ ျပတ္စဲကင္း႐ွင္းေနတာကိုသာ
ေတြ႔ရတယ္၊ အဲဒါဟာ အရိယမဂ္ဖိုလ္ျဖစ္ခိုက္၌ ငါလို႔ဆိုစရာ ကင္းေနပံု မ႐ွိပံုပါဘဲ၊ အဲဒီလုိ ငါမ႐ွိတာဟာ ဆင္းရဲဆံုးရာ
နိဗၺာန္ပါဘဲတဲ့။ ေနာက္တနည္းအားျဖင့္ေတာ့-ရဟႏၲာမ်ား ပရိနိဗၺာန္စံတဲ့အခါ ငါလုိ႔ ဆိုစရာ႐ုပ္နာမ္ေတြဟာ ဘယ္မွာမွ်
မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ ပရိနိဗၺာန္စုတိစိတ္ ခ်ဳပ္သည္ႏွင့္ တûပိင္နက္ အကုန္လံုးကင္းသြားတယ္၊ ဒါကေတာ့ ဆင္းရဲဟူသမွ် ကုန္ဆံုးရာ
အႏုပါဒိေသသနိဗၺာန္ဘဲ၊ အရိယမဂ္ဖုိလ္၏ အာ႐ံုဟာလဲ ဒီအႏုပါဒိေသသနိဗၺာန္နဲ႔ ႐ုပ္နာမ္ကင္းဆိတ္သည့္ အလိုအားျဖင့္
သေဘာတူပါတယ္။
အ႒ကထာမွာ အေညလုိ႔ ျပဆိုထားတဲ့ အျခားဆရာတုိ႔၏ အလုိအားျဖင့္-ေနဝ ဣဓ-ဤ၌လဲ သင္မ႐ွိဆိုတာဟာ
မ်က္စိ နား ႏွာ လွ်ာ ကိုယ္စိတ္ဆိုတဲ့ ဒြါရ ၆-ပါး၌လဲမ႐ွိေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုပါသတဲ့၊ န ဟုရံ-ဟို၌လဲ မ႐ွိ-ဆိုတာဟာ အဆင္း
အသံ အနံ႔ အရသာ အေတြ႔ သေဘာအာ႐ံုဆိုတဲ့ အာ႐ုံ ၆-ပါး၌လဲ မ႐ွိေတာ့ဘူးလုိ႔ ဆိုပါသတဲ့၊ န ဥဘယမႏၲေရနထုိႏွစ္ပါး
ကို ၾကဥ္၍ အျခား၌လဲ မ႐ွိဆုိတာဟာ ျမင္သိ ၾကားသိ နံသိ စားသိ ထိသိ ၾကံသိ-႐ႈသိဆိုတဲ့ ဝိÓဏ္ ၆-ပါး၌လဲ
မ႐ွိေတာ့ဘူးလုိ႔ ဆိုပါသတဲ့။
အဲဒီအေညဝါဒအဆိုအဖြင့္ဟာ ယခုေယာဂီတို႔၏ ေတြ႕ပံုအရအားျဖင့္ ေပၚလြင္ပါတယ္။ ဝိပႆနာ႐ႈေနတဲ့ ေယာဂီဟာ
ဘဂၤÓဏ္စသည္ႏွင့္ သခၤါ႐ုေပကၡာÓဏ္မ်ားသို႔ ေရာက္ေနတဲ့အခါ ျမင္မႈ ၾကားမႈစသည္ ထင္ေပၚတုိင္း႐ႈမွတ္ၿပီး ခ်က္ျခင္းပင္
ခ်ဳပ္ပ်က္ ခ်ဳပ္ပ်က္သြားတာကို သိရတယ္၊ ႐ႈသိမႈကိုလဲ ခ်က္ျခင္းပင္ ခ်ဳပ္ပ်က္ ခ်ဳပ္ပ်က္သြားတယ္လုိ႔ သိရတယ္၊ အဲဒီလို
သိတဲ့အတြက္ ျမင္ရတဲ့အဆင္း စသည္ႏွင့္စပ္ၿပီး သာယာတပ္မက္တဲ့ရာဂလဲ ျဖစ္ခြင့္မ႐ွိဘူး၊ စိတ္ဆိုးတဲ့ ေဒါသလဲ ျဖစ္ခြင့္မ႐ွိ
ဘူး၊ ၿမဲတယ္စသည္ျဖင့္ သိမွားတဲ့ ေမာဟလဲ ျဖစ္ခြင့္မ႐ွိဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္ႏွင့္ မစပ္မဆုိင္ေတာ့ဘူး၊
အဲဒီလို မစပ္မဆုိင္ပဲ႐ွိေနလွ်င္ သခၤါ႐ုေပကၡာဆိုတဲ့ ဝိပႆနာÓဏ္ ရင့္သန္အားျပည့္တဲ့အခါမွာ ႐ႈသိေနက်ျဖစ္တဲ့ ျမင္ရေသာ
အဆင္းစသည္ကို အႏုေလာမÓဏ္ျဖင့္ ႐ႈသိၿပီးေတာ့ ေဂါၾတဘူÓဏ္၏ အစြမ္းျဖင့္ စြန္႔လႊတ္သြားတယ္၊ အဲဒီလို စြန္႔လႊတ္
သြားတာဟာ ျမင္ရတဲ့အဆင္းစသည္၌ မတည္ပဲ ျဖစ္သြားတာဘဲ၊ အဲဒီလုိ မတည္ေတာ့ အရိယမဂ္Óဏ္ျဖင့္ ႐ုပ္နာမ္ခပ္သိမ္း
ကင္းၿငိမ္းတဲ့ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ûပသြားတယ္၊ အဲဒီအခါမွာ ဘုရား႐ွင္က သင္လို႕ဆိုတဲ့ (မာလုက်ပုတၱအေန, အျခားေယာဂီ
မ်ားအေနနဲ႔ေတာ့ ငါလုိ႔ဆိုရတဲ့) ႐ုပ္နာမ္အစဥ္ဟာ မ်က္စိနားစေသာ ဒြါရ ၆-ပါး၌လဲ မထင္႐ွားပဲ ႐ွိမယ္၊ အဆင္းအသံ
စေသာ ေလာကီအာ႐ံုမ်ား၌လဲ မထင္႐ွားပဲ ႐ွိမယ္၊ ျမင္သိမႈ ၾကားသိမႈ စေသာ ျဖစ္႐ုိးျဖစ္စဥ္ အသိစိတ္မ်ား၌လဲ မထင္႐ွားပဲ
႐ွိမယ္၊ သင္လုိ႔ ငါလုိ႔ဆိုရတဲ့ ႐ုပ္နာမ္အစဥ္ အဲဒီလိုမထင္႐ွားပဲ ျပတ္စဲခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားတာ ဟာ ဆင္းရဲ၏အဆံုး နိဗၺာန္ဘဲလုိ႔
ဆိုလိုပါတယ္။ အဲဒီ အေညဝါဒအဆိုဟာ ယခုေယာဂီမ်ား ဝိပႆနာ လမ္းဆံုးေရာက္ပံုနဲ႔ ႏွီးေႏွာၾကည့္ယင္ ေပၚလြင္ပါတယ္၊
မိလိႏၵပဥွာမွာ နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ûပပံု ျပထားတာနဲ႔လဲ ကိုက္ညီပါတယ္။ မိလိႏၵပဥွာ၌ ျပထားပံုကေတာ့နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ျပဳပံု
တႆ တံ စိတံၱ အပရာပရံ မနသိကေရာေတာ ပဝတံၱ သမတိကၠမိတြာ အပၸဝတံၱ
ၾသကၠမတိ၊ အပဝတၱမႏုပၸေတၱာ မဟာရာဇ သမၼာပဋိပေႏၷာ နိဗၺာနံ သစိၧကေရာတီတိ ဝုစၥတိ။
(မိလိႏၵပဥွာ ၃၁၁)
အပရာပရံ-တမွတ္ၿပီးတမွတ္ အဆင့္ဆင့္၊ မနသိကေရာေတာ-ႏွလံုးသြင္း ႐ႈသိေနေသာ၊ တႆ ထုိေယာဂီ၏၊ တံ
စိတံၱ-႐ႈသိေနေသာ ထုိစိတ္သည္၊ (အပရာပရံ မနသိ ကေရာေတာ တမွတ္ၿပီးတမွတ္ အဆင့္ဆင့္ ႏွလံုးသြင္း ႐ႈသိေနစဥ္၊)
ပဝတံၱ သမတိကၠမိတြာ မျပတ္ျဖစ္ေနေသာ ႐ုပ္နာမ္အယဥ္ကို ေက်ာ္လြန္၍၊ အပၸဝတံၱ- မျပတ္ျဖစ္ေနေသာ ႐ုပ္နာမ္အယဥ္၏
ျပတ္စဲ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းျခင္းသေဘာသို႔၊ ၾသကၠမတိ-သက္ဝင္၍ သြားေလေတာ့၏။
ေယာဂီဟာ မူလက ဒြါရ ၆-ပါး၌ ထင္ေပၚလာတဲ့ ထိရတာ ႀကံသိရတာ ၾကားသိရတာ ျမင္သိရတာစေသာ (အေတြ႕
မ်ားရာကစ၍ စဥ္ထားသည္) မျပတ္ျဖစ္ေနတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ေတြကို တမွတ္ၿပီး တမွတ္ အဆင့္ဆင့္ မျပတ္ ႐ႈသိေနရတယ္၊ ႐ႈသိလုိ႔
မကုန္ႏုိင္တဲ့ ႐ုပ္နာမ္ အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုခ်ည္း ေတြ႕သိေနရတယ္၊ အဲဒီလို မကုန္မဆံုးႏိုင္တဲ့ ႐ုပ္နာမ္ေတြကို အနိစၥ စေသာ
အျခင္းအရာတို႔ျဖင့္ ႐ႈသိေနယင္းထဲက ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ သိၿပီးတဲ့အခါ အဲဒီသိစရာေတြေရာ ႐ႈသိမႈေရာ ျပတ္စဲ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းျခင္း
သေဘာထဲသို႔ ႐ုတ္တရက္က်ေရာက္သြားတယ္၊ အဲဒီလုိ က်ေရာက္သြားတဲ့ အခိုက္အတန္႔မွာ ထိရတာ သိရတာ ၾကားရတာ
ျမင္တာ နံရတာ စားသိရတာ ဆိုတ႔ဲ အာ႐ံု ၆-ပါးလဲ မထင္႐ွားဘူး၊ ကိုယ္အၾကည္ စိတ္ႏွလံုး နား မ်က္စိ ႏွာ လွ်ာ ဆိုတဲ့
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၂၄
ဒြါရ ၆-ပါးလဲ မထင္႐ွားဘူး၊ ထိသိ, ၾကံသိ, ႐ႈသိ, ၾကားသိ, ျမင္သိ, နံသိ, စားသိဆိုတဲ့ အသိစိတ္နာမ္ ၆-ပါးလဲ
မထင္႐ွားဘူး၊ သိစရာေရာ သိတာေရာ ကင္းၿငိမ္းေနတဲ့ သေဘာသာ ထင္႐ွားတယ္၊ အဲဒါဟာ အရိယမဂ္ဖုိလ္ျဖင့္ နိဗၺာန္ကို
မ်က္ေမွာက္ûပတာပါဘဲ တဲ့။ ဒါေၾကာင့္မဟ
ာရာဇ-မိလိႏၵမင္းႀကီး၊ သမၼာပဋိပေႏၷာ-ျမင္႐ံုမွ် စသည္တြင္တည္ေအာင္ မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈသိလ်က္ မွန္ကန္
စြာ က်င့္ခဲ့သည္ျဖစ္၍၊ အပၸဝတၱမႏုပၸေတၱာ-႐ုပ္နာမ္အယဥ္၏ ျပတ္စဲခ်ဳပ္ၿငိမ္းျခင္း သေဘာထဲသို႔ အသိÓဏ္ျဖင့္ ဆုိက္ေရာက္
သြားေသာ ေယာဂီကို၊ နိဗၺာနံ သစိၧကေရာတီတိ- နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ûပသည္ဟူ၍၊ ဝုစၥတိ- ေျပာဆိုရပါသည္ တဲ့။
ဒီမိလိႏၵပဥွာက ျပဆိုထားတာနဲ႔လဲ ကိုက္ညီပါတယ္။ ယခု မာလုက်ပုတၱမေထရ္အား ဝိပႆနာ အလုပ္ေပးပံု စသည္
၏ ျမန္မာျပန္အတုိခ်ဳပ္ကို အျပည့္အစံု လိုက္ဆိုၾကရမယ္။
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္၏
ျမန္မာျပန္အတုိခ်ဳပ္
(၁) မာလုက်ပုတၱရဟန္း၊ (သင္ဝန္ခံခဲ့သည့္အတိုင္း မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္႐ႈမွတ္ေနလွ်င္) ျမင္ရ
ၾကားရ ေရာက္ရသိရတဲ့ ဒီတရားေတြထဲကလဲ သင့္မွာ ျမင္ရသည္၌ ျမင္႐ံုမွ်ျဖစ္လိမ့္မည္၊
ၾကားရသည္၌ ၾကား႐ံုမွ် ျဖစ္လိမ့္မည္၊ ေရာက္ရသည္၌ ေရာက္႐ံုမွ် ျဖစ္လိမ့္မည္၊ သိရ
သည္၌ သိ႐ံုမွ် ျဖစ္လိမ့္မည္။
(၂) အဲဒီလုိျဖစ္လွ်င္ သင္ဟာ ထုိျမင္ရသည့္ အဆင္းစသည္ႏွင့္ (သာယာ မုန္းထား သိမွား
သည့္အလုိအားျဖင့္) မစပ္မဆုိင္ပဲ ႐ွိလိမ့္မည္။
(၃) မစပ္မဆိုင္လွ်င္၊ သင္ဟာ အဲဒီျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္၌ မတည္ပဲ႐ွိလိမ့္မည္။
(၄) အဲဒီျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္၌မတည္လွ်င္ သင္ဟာ ဒီမွာလဲမ႐ွိ၊ ဟိုမွာလဲမ႐ွိ၊ အျခားမွာ
လဲမ႐ွိ၊ ဒီလုိသင္မ႐ွိတာသည္ပင္ ဆင္းရဲ၏ အဆံုး နိဗၺာန္ေပတည္း။
အဲဒီ (၄) ပိုဒ္ထဲက အမွတ္ (၁) အပိုဒ္ျဖင့္ '' ျမင္႐ံုမွ် စသည္၌သာ တည္ေအာင္ ေပၚလာသမွ်ကို မေမ့မေလ်ာ့ မျပတ္
႐ႈသိသြားဘို႔'' ညႊန္ၾကားေတာ္မူတယ္၊ အဲဒါဟာ ဝိပႆနာ အလုပ္ကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေဟာၾကား ေတာ္မူတာဘဲ။
အမွတ္ (၂) အပိုဒ္ျဖင့္ အဲဒီလုိ႐ႈသိရတဲ့ အာ႐ံုတိုင္းမွာ အာရမၼဏာႏုသယေခၚတဲ့ ကိေလသာကင္းပံုကို ျပေတာ္မူ
တယ္။
အမွတ္ (၃) အပုိဒ္ျဖင့္ ကိေလသာကင္းပံုကို တနည္းအားျဖင့္ ျပေတာ္မူတယ္။ သို႔မဟုတ္ ''ျမင္ရ ၾကားရ ေရာက္ရ
ႀကံသိရတဲ့ ေလာကီအာ႐ံုမ်ား၌ မတည္ေတာ့ဘဲ နိဗၺာန္အာ႐ံုေရာက္သြားပံုကို ျပေတာ္မူတယ္'' လုိ႔လဲ ယူသင့္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ပင္ အမွတ္ (၄) အပုိဒ္ျဖင့္ အဲဒီျမင္ရတဲ့ အဆင္းစသည္၌ မတည္လွ်င္ ဆင္းရဲ၏ အဆံုးေရာက္သြားပံုကို ဆက္ၿပီးျပ
ေတာ္မူတာဘဲ။
မာလုက်ပုတၱမေထရ္အား ဝိပႆနာအလုပ္ေပးတဲ့ ဘုရားစကားေတာ္ကေတာ့ ျပည့္စံုသြားပါၿပီ။ အဲဒီအလုပ္ေပး
တရားကို ၾကားနာရေတာ့ မာလုက်ပုတၱမေထရ္က သူ႕Óဏ္ထဲမွာ သေဘာေပါက္ သိနားလည္ပံုကို ဂါထာ ၂၄-ပုဒ္တို႔ျဖင့္
ျမတ္စြာဘုရားအား တင္ျပေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္ကလဲ သာဓုေခၚေတာ္မူၿပီးေတာ့ အဲဒီ ဂါထာေတြကို
ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ထပ္ၿပီးေဟာေတာ္မူပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီဂါထာေတြကိုလဲ ဘုရားေဟာတရားလို႔ပဲ အသိအမွတ္ûပၾကရပါ
တယ္။
အဲဒီ၂၄-ဂါထာထဲက တဒြါရနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ၄-ဂါထာ ၄-ဂါထာကို ထုတ္ျပၿပီး တပိုင္းတပိုင္းခ်င္း ႐ွင္းလင္း ေဟာျပ
သြားမယ္။ အဲဒီ ၄-ဂါထာ ၄-ဂါထာ ထဲမွာလဲ ၂-ဂါထာ ၂-ဂါထာက ဝိပႆနာမ႐ႈသူမွာ နိဗၺာန္ႏွင့္ေဝးပံုကို ေဖာ္ျပတယ္။
အျခား ၂-ဂါထာ ၂-ဂါထာက ဝိပႆနာ ႐ႈသူမွာ နိဗၺာန္ႏွင့္ နီးပံုကို ေဖာ္ျပတယ္။ ယခု ျမင္ခိုက္၌ မ႐ႈမမွတ္လွ်င္ နိဗၺာန္ႏွင့္
ေဝးပံုေဖာ္ျပတဲ့ ဂါထာ ၂-ပုဒ္ကို ႐ြတ္ဆိုေဟာျပမယ္။
Labels:
မာလုက်ပုတၱသုတ္တရားေတာ္ ၂၁-၂၄
Subscribe to:
Posts (Atom)